aremare-aremare

Ασκήσεις θάρρους

2011-01-26T13:42:00.000+02:00

Εχω να καπνίσω απο 10 Ιανουαρίου, περιπου, δεν θυμαμαι ακριβως, δεν εθεσα οροσημο.
Ελπιζω κα μην το ξαναβαλω στο στόμα μου.
Στο παρελθον το ειχα ξανακοψει για δυομιση χρόνια.
Αλλά, πόσο ευκολα το ξαναρχισα δε λεγεται..
Φοβαμαι μην παρω κιλα,αφου είμαι που είμαι στα πιο πολλα μου ever
Εβαλα στοχο ως τις 10 Φεβρουαρίου, να χασω τρια κιλα, εφικτό νομιζω.
Μετά, τι στο καλό αλλα τρια δεν θα τα βολεψω;;
Το θεμα ειναι ο,τι νομιζω πως όλοι παιζουν με τα νευρα μου.
οτι με δοκιμαζουν.
Αυτο που συμβαινει στη δουλεια ειναι ανεπαναληπτο.
Λες και εχουν συνενοηθει όλοι να μου σπασουν τα νευρα, λες και καποιος τους πληρωνειο όλους αυτους.Μήπως ειναι ηθοποιοι;; και μηπως εχουν καμια κρυμενη καμερα πουθενα;;
Θα το ψαξω.
Προχτες, ερχεται στο μαγαζί, κυρία εγκυος, με την κοιλια τουρλα, και με καροτσακι με μωρό μεσα.
Οπα σκεφτομαι, πως θα περασει το καροτσακι εδω μεσα;;
Ηταν κι απο τα μεγαλα!
Ωραια, μπορειτε να φανταστητε την συνεχεια;; οχι;; για προσπαθηστε..
Εγώ αγκαλιά με ενα μωρό, με το δωδεκαποντο( καλα δεκαποντο ητουνα),
να ανεβοκατεβαινω σκαλες, να μιλαω ταυτοχρονα, να λαχανιαζω και να σαβουρντιζομαι όπου βρω, με το μωρο παντα αγκαλιά, η εγκυος να με εχει ξεσκίσει στις ερωτησεις,να μη λεει να ξεκολλήσει,
Εγω μούσκεμα στον ιδρώτα, κατακοκκινη και με οση ευγενεια μπορει να ξεμεινε, να πασχίζω να κανω πώληση.
Ελεος! Ολα τα κανουμε πια για την πώληση, την ριμαδα, και παπούδες κραταμε, και σκυλια παμε βόλτα, ελεος!!!
Αλλα είχε πλάκα, οταν μου ειπε η εγκυος:
μπορείτε να το παρετε αγκαλια εσεις παρακαλώ, γιατί δεν εχω την ευκαιρια να ερθω μόνη μου,
Εκει γκούρλωσα το ματι, το ενα, το δεξί, και εντελώς φυσικά, σαν να το εκανα καθε μερα, απαντησα:
μα φυσικά παρακαλώ, ευχαριστισης μου!!
Με ελιωσε η ατιμη!!
Δε λεω πολύ γλυκο το μωρακι, και τα αγαπώ πολύ, αλλα.... αντε μην ανοιξω το στομα μου και ξεφύγω.
Αντε, πάει αυτό.
Στο καπακι μπαινει μεσα στο μαγαζί, παπας με παπαδια.
Εκει καπου, ρίχνω μια ματιά εξω, μηπως και δω και κανεναν ραβίνο να ετοιμαζεται για την σκηνη νο.3. Αλλα θα ηταν καλα κρυμμενος, πισω απο κανα αυτοκίνητο, τι περιμενα κι εγω να δω;
Ο παπας ηταν αναλαφρος και τσαχπίνης όπως οφείλουν όλοι οι παπαδες να ειναι.
Και ευτυχως αποχωρησε κανοντας κατι σαν πιρουετες, και το ρασο του ανεμισε πολυ κομψα, ομολογω.Η παπαδια εντελώς αχρωμη, ουτε που την προσεξα.
Σκηνή νο.3 που σας ελεγα.....
Μπαινει ενας μεσοκοπος, δηλαδη, παππούς ητονα, αλλα οχι πολύ.
Εδώ κανει σταση το κτελ για Φαρσαλα;; με ρωταει πολύ φυσικά.
Οχι του απανταω, ακριβώς εξω απο το μαγαζί μου.
Με κοιταει. Τον κοιταω.Και αυτο ειναι.Δεν κουνιεται, ουτε μπρος , ουτε πίσω.
Καθεται στην εισοδο του μαγαζιου, και αγναντευει προς τα εξω!!
Δεν θα καταλαβε, σκεφτομαι η αθώα, αγαθή ηλίθια.
Αλλωστε πριν καποιους μηνες ενας αλλος παππους μπηκε μεσα και μου ζητησε να βγαλει εισητηριο,
αρα, ποσο πιο λογικο να μας περνανε για ΚΤΕΛ πολυτελειας.
Τον πλησιαζω λοιπον και του λεω, όσο πιο ευγενικα γινεται,
να μην τον προσβαλω, κριμα παππους είναι.
Ξερετε κυριε, εδω δεν μπορειτε, γκουχ γκουχ, να περιμενετε, γκουχ, ειναι μαγαζί.
Και γυριζει και με κοιταζει, σας πειραζει να περιμενω μεσα;;
Οχι του λεω, ψεμματα, αλλα όσο ειστε ενας δεν πειραζει, αμα γινεται δεκα θα πειραζει.
Ε με συχτιρισε και εφυγε.
Σημερα απ'το πρωι, ειναι σαν να ηρθε το γκρουπ ψυχοθεραπειας, αλλα ενας ενας.
Η κλασσικη τύπου, πόσο κανει αυτο, ποσο κανει εκεινο, ποσο εκπτωση,ποσο ειπατε το πρωτο
ποσο ειπατε το δεκατοπεμπτο κλπ. Ετσι για να να το ξεκαθαρίσω απο την τριτη ερωτηση και μετα,
λεω εντελως βλακειες, και στατιστικά πια, δεν με παρακολουθει τι λεω, π.χ. πόσο κανει αυτη η μπερζερα;23 ευρω και σαραντα λεπτα, τη λαμπα αυτην την πουλατε; ποσο; 15.000 ευρω.
και παει λεγοντας......
Μετα μπαινει η σεσημασμενη γρια που ερχεται "να δει για τον γιο της/κορη της"
Μια ωρα καθηστερηση μες το νερό.
Μετα η τύπου "σπαμε πλακα".Ενδιαφερομαι για εναν καθρεπτη.
Μάλιστα.
Τραπεζαριες εχετε; ποσο κανει αυτο το σκαμπώ; τι διασταση εχει αυτη η κονσολα, τι ξυλο ειναι αυτο κλπ κλπ.
Οι φιλεναδες.Που πανε παντου μαζί. Και μιλανε πάντα και οι δυο μαζί.
Και κανουν ταυτοχρονα ερωτησεις. Μπορουν να σε τρελανουν. Και το ξερουν.

Το ρεπερτοριο, δεν τελειωνει εδω.
Απλά εγω θελω να κόψω το τσιγαρο, η καημενη.
Και όλους μαζί δεν τους παλευω.
Θα πεσω στα ναρκωτικά!!

2011-01-20T10:52:00.000+02:00

Σαν νερακι πέρασαν οι γιορτες.
Πήγαμε στο μόναχο, γυρίσαμε απο το Μόναχο, όλα καλα.
Εδώ αφήσαμε μαμα και αδελφή να κανουν τα απαραιτητα για τα σαραντα του μπαμπά μου...
Ναι ειχαμε και θανατο το 2010.
Μας χαιρετησε ο πατερας μου.
Του Αγιου Στυλιανού.Γιόρταζε και η κόρη μου.
Το περιμέναμε.
Τρια χρόνια σχεδον.
Τι ασχημο να περιμενεις να πεθανει....
Μέρα με τη μέρα, λεπτο το λεπτό, να μετρας τις ανασες του.
Η ελπίδα ειχε πεθανει πολύ πριν.
Δεν θέλω να γραψω παραπάνω,δεν θέλω.

Ειμαστε μια ωραια ατμόσφαιρα!

2010-12-18T11:32:00.000+02:00

Το κρύο είναι τσουχτερό.
Τα χιόνια, επαψαν να είναι όμορφα, και η πόλη φαίνεται τώρα πιο ασχημη και βρώμικη.
Οι προετοιμασίες για τις γιορτές φέτος, είναι πιο..μίζερες.
Το βλεπεις παντού.Στα λιγοστα ψώνια, στους λιγοστούς στολισμούς σπιτιων, στα λιγοστα πρόσωπα.
Καμία διαθεση δεν εχω.
Ποτέ αλλωστε δεν εμπαινα τοσο δυνατά στο mood των γιορτών, όπως καποιοι αλλοι.
Ισως το γεγονος οτι δουλευα, σε ωραρια δύσκολα, μεχρι τελευταια στιγμή.
Ισως το οτι εκανα πολύ νωρίς την απομυθοποίση της τεχνιτής χαρας.
Ισως που είμαι αρκετα κυνική.
Πάντα όμως, απο τότε που εκανα παιδιά, υπερέβαλα εαυτόν και γινόμουν και γω παιδί μαζί τους.
Ασχετα με την κούραση, το σπίτι μου ηταν παντα γεματο κόσμο.
Ασχετα με τις μαγειρικές μου ικανοτητες, προσπαθο΄λυσα και το παλευα.
Με τρελλες αποτυχίες, αλλα τρομερες αναμνήσεις.
Δεν θα ξεχασω που επιχειρησα να φτιαξω μπισκοτακια, ετσι για να μυρισει το σπιτι...
Και η ηλιθια η αδελφη μου, μου εδωσε τη συνταγη, με τις διπλές δόσεις υλικών, ετσι για να σπασει πλακα!
Πόσο υπέφερα!!
Το σπίτι να βρωμοκοπαει βουτυρίλα (meggle κιολας),
να με ποναει ολοκληρη η ραχοκοκκαλιά μου απο την ορθοστασία,
τα κοριτσια αφου στην αρχη(την πρωτη ωρα) το χαρήκανε, μετά (την τρίτη ωρα)
με παρατησαν με τα αλευρια και τα ταψια να φουρνίζω και να ξεφουρνίζω μόνη μου.
Ενα δράμα πέρασα.
Φέτος το μόνο που φτιαξαμε με τα κορίτσια παρέα, ηταν......ντα-ταν ντα-ταν
πορτοκάλια με καρφωμένα γαρίφαλα!!
Φοβερό ε!!
Και το σπίτι μύρισε χριστούγεννο, και όλα καλά.
Αφού ετσι κι αλλιως κουραμπιέδες, μπισκότα, μελομακαρονα κτλ, δεν τρωει κανένας μας.
Πέρυσι έκανα απο 6 Δεκεμβριου έως ανήμερα Χριστουγεννων, 4 τραπέζόματα είκοσι ατόμων,
συν τα παιδια αλλα τόσα, στο υπόγειο!!
Φέτος δεν εχω το κουράγιο.
Θέλω λίγο ησυχία.
Θέλω να παω εγω καλεσμένη.
Κουραστηκα.
Σωματικά και ψυχικά.
Γιατί το ψυχικά ειναι και το πιο δύσκολο.
Να εχεις όλη την κουραση, και να πρεπει να εισαι και ευχαριστος,
και να μην δείξεις καθόλου αυτην την κούραση, ως το τέλος.
Δύσκολο.
Για φέτος δύσκολο.
Εδώ εχω το χριστουγεννιατικο στεφανι της πόρτας ακομα κατω, γιατί ξεχναω να παρω πινεζες.
Γυρίζω στο σπίτι και τρεχω να ανάψω το τζακι, και δεν με νιαζει τιποτα αλλο.
Σήμερα, θα τελειωσω απο το μαγαζί στις 6.
Αν καταφερω να φυγω πιο νωρίς, να συντονιστώ με τα παιδιά μου, και να βγω στην αγορά,
θα είναι θαυμα.
Πρέπει όμως. Πρεπει να παρω καινουρια παπούτσια στην μεγαλη,
γιατί με τους πάτους που πήραμε για την σκολίωση, δεν της κανει κανενα παπούτσι.
Αστα να πάνε.
Να δω τι γκρίνια εχει να πέσει στην αγορά, που δεν θα μπορει να βρει σταράκια,
να χωρανε οι πάτοι!
Ειδα και μπότες για την μικρή, γιατί αυτες που πήρε μόνη της,
είναι μόνο για τις χορογραφίες της Πάτυ.
Λεω στην μεγαλη, είδα κατι ωραιες μποτες με 30 ευρώ.(μαλλον γαλοτσακια)
-30 ευρώ;;; για την Μελίνα καλες είναι!
Ακου το κακομαθημενο, το ψώνιο!
Αχ θα κοπουν όλα τώρα και τα 30 ευρώ θα θα τα ψαχνουμε και θα τα μαζευουμε σιγα σιγα.
Την πρωτοχρονιά, ετοιμαζόμαστε για ταξιδάκι.
Εστω, μπορεί του χρόνου να μην καταφερουμε να πάμε πουθενα.
Φέτος το πρόγραμμα λεει Μόναχο.
Και με αυτο το αρρωστημενο κλίμα, δεν εχω και την τρελλη χαρά.
Θα μου περασει το ξερω.
Βλεπω καθημερινα, απελπισμένους ανθρώπους.
Και ακομα δεν εχουμε φτασει στον πάτο.
Εμείς, γιατί καποιοι αλλοι εχουν ηδη φτασει.
Και η απελπισία εγινε οργή.
Εχω ανάμικτα συναισθήματα.
Φόβο και περιεργεια.
Ελπίδα οτι θα γίνουμε καλύτεροι ανθρωποι,
φόβο οτι μπορεί να βγαλουμε στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό μας.
Καθε χρόνο γκρινιάζω, οτι οι γιορτες είναι για τους αλλους,
και οχι για μένα.
Φετος νιώθω μια ανακούφιση, που οι γιορτες δεν ειναι για μενα.
Τουλαχιστον δεν εχασα τιποτα.
Το μόνο που θα μου λείψει φέτος αν δεν γίνει,
είναι το μεσημεριανό γιορτινό κρασακι, με τις φίλες σε μπυραρία.
Αν και καθε χρόνο, εγω είχα παρατραγουδα.
Πέρισι εκει στο ζενίθ της διασκέδασης, εκει που μιλουσαμε όλες μαζί,
και είχαμε πίσω μα ςτουλαχιστον 3 ποτηρια η καθε μια,
μου τηλεφωνει ο αντρας μου,
ειχε μείνει απο λάστιχο,να παω να τον μαζεψω
Τρεχω μεσα στην βροχή, με τα τακούνια(!)
να φτασω στο αυτοκίνητο μου, στην αλλη ακρη της πόλης.
Αντε, το εσωσα, ας πούμε!!
Την προηγούμενη χρονιά, Ειχαμε μια καινουρια ταμιακή μηχανή.
Φευγω εγω για το girl's, και τον αφηνω να δουλεψει.
Το γνωστο σκηνικό.
Χτυπαει το τηλ.
Ηθελε να κοψει αποδειξη και δεν μπορούσε ( στην μηχανη, σιγα το δυσκολο, ειχα εκπαιδευτει εγώ)
Ειχε τα πραματα φορτωμενα για παραδοση, και δεν μπορούσε να φύγει να τα παει.
Το γνωστό σκηνικό.
Να τρέχω μεσα στην βροχή( ποιος πούστης με βρέχει καθε φορά;;)
στην αλλη ακρη της πόλης κλπ κλπ κλπ.
Αν παω ακομα μια χρονιά πίσω, θα βαλω τα κλαμματα.
Και απορω, θασ μου λειψει αυτη η ταλαιπωρία;;
Γιατί κατι θα γινόταν και φέτος, δεν μπορεί.
Ο Μέρφυ ΖΕΙ!
Αλλά φετος εχουμε μια παγωμάρα, ετσι κι αλλιώς
μεταξύ των δυο φίλων ( εκ των τεσσαρων).
Μακάρι να αλλαξει το κλίμα.
Αυτά προς το παρόν.

44

2010-10-14T10:30:00.000+03:00

44.
Αν είναι δυνατόν!
44.
Δεν το πιστευω!
Θυμαμαι την μανα μου σ'αυτην την ηλικια και ηταν μεσοκοπη!
Ενω εγω...
44.

χωρις θεμα

2010-10-08T12:51:00.000+03:00

Τρεχει ο χρόνος και μεις πίσω του τον κινηγαμε. Τιποτε δεν προλαβαίνουμε,
τιποτα δεν προλαβαινω.
Ολα μισά τα κανω.Αυτα που πρεπει, και αυτα που θέλω.
Καποια τα βαριεμαι απο την αρχή και τα παραταω.

Αρχίσαμε την σχολικη χρονια με απουσίες.
Απο ενα τυχαιο σερφαρισμα στο νετ, βρεθηκα να αμφιβαλλω, να ψαχνω και να ρωταω.
Να προσπαθω να μεταφρασω απο αμερικανικα σαιτ, απο γερμανικα(την τυφλα μου)σαιτ,
αγγλικά, οτι νάνε.
Και όλα αυτα για την σκολίωση της Στελλας.
Η οποια μας ταλαιπωρει απο τα νήπια.
Εχουμε αλλαξει κηδεμόνες και κηδεμόνες, και το προβλημα αυξανει.
Και σε μια τυχαια αναζητηση βρισκω σε ενα φορουμ, ενα κοριτσακι να λεει οτι ελυσε το προβλημα του, (προσεξτε, ελυσε, οχι βελτιωσε) με εξιδεικευμενες φυσιοθεραπειες.
Αρχισα να ψαχνω σε γερμανικο σαιτ, η μεθοδος λεγεται schroth,
και την επομενη μερα βρεθηκα στην Αθηνα με το κοριτσι,
για δεκα μερες.Χαλαλι και οι απουσιες της στο γυμνασιο, τουλαχιστον να βρουμε την γιατρεια μας.
Εκτος απο τις φυσιοθερεπειες το πρωι, τις υπολοιπες ωρες ειμασταν τουρίστριες.
Και πρωτη φορα, μονες μας απο το πρωι μεχρι το βραδυ.
Πήγαμε Μουσείο και περπατησαμε την γυρω περιοχή με την ησυχία μας.
Πήγαμε γκαζι και ψυρρή.Θησείο, Κολωνακι,εκαλη, Σταμάτα.
Φάγαμε σε ωραια μέρη, να' σαι καλα Ευη Φέτση, οδηγό σε είχαμε στις εξόδους μας!
Είδαμε και τον Σάκη!!! και τσιρίξαμε και πολυ γουσταραμε!!
Ενα βράδυ βγήκα χωρις την Στέλλα, για αλητεία!!
Με παρεα μεγάλη, και που ηξερα μόνο ενα ατομο.Κολλητη μεν, αλλα τι να το κάνεις;.
Στην αρχή σκυλομετανιωσα και ενιωθα τετοια αμηχανία που ηθελα να εξαφανιστώ.
Και δεν ειμαι καν τετοιος τυπος, δηλ. ντροπαλή.
Η παρέα ήταν του καλλιτεχνικού χώρου και δη του θεατρου και της τηλεορασης.
Μετα απο δυο τρια ποτηρακια φτηνο-χυμα κρασί, χαλαρωσα και μπορω να πω οτι πέρασα και γω καλά, όσο μπορούσα να περασω δηλαδή.
Εκεί είδα, για να μην πω γνώρισα, γιατί θα θεωρηθει υπερβολή,
μια τρομερή τυπισσα, μεγαλούλα,εξηντα φευγα,πολύ ζωντανια και μποεμ.Η φίλη μου, μου είπε τα καλύτερα γι'αυτην .Πόσο απελευθερωμενη,δυναμική ισορροπημενη, κοινωνική κτλ κτλ.
Με χρόνια ψυχοθεραπειας, με σουπερ ερωτική ζωή, με τελεια σχεση με τον πρωην αντρα της και τον πρωην εραστη της και τον νυν, και ολοι μαζί παρεακι..
Μα πραγματι η εικονα που εβλεπα ηταν ακριβως αυτό.Τι θαυμασιος ανθρωπος!Τι γοητευτική γυναικα!
Η κόρη της , γνωστη ηθοποιος ηταν και αυτη εκει.
Ενα ανασφαλες πλάσμα, μεσα στην νευρικοτητα και την αγενεια.Που νομιζε ή που ηλπιζε, όλος ο κοσμος να περιστρεφεται γυρω της.Χωρις να ξερω οτι ηταν κορη της πρωτης, την επεξεργαζόμουν προσεχτικά.
Χωρίς να εχει καποιος πτυχιο ψυχολογίας, μπορούσε ανετα, να ψυχογραφισει αυτο το κορίτσι.
Και αυτο που ηθελε να πει, το ουρλιαζε.
Ειμαι εδώ, προσεξτε με.
Και αμεσως η γνωμη που σχηματισα για την μητερα της, κατερρευσε.
Οπωσδήποτε απήχε πολύ η τελειότητα, απο την εικονα της ανεπαρκούς μητερας που μου βγηκε στην επιφανεια.
Και με αφορμή αυτην την ιστορία, ας κανω λιγο ενδοσκόπηση.
Γιατί πραγματικά θεώρησα τρομερή αποτυχία, ενας τόσο χαρισματικό ανθρωπος, να μην μπορεσει να κάνει το παιδί του να νιώθει ασφαλεια.Μόνο αυτό.Δηλαδή φαντασου εμεις, οι οχι και τόσο χαρισματικοί, που δεν ξυπνοκοιμόμαστε με τους ψυχολογους και τους διαλογιστας ( όπως ασφαλιστας κλπ) τι παιδια θα μεγαλώσουμε...
Οχι οτι δεν πιστευω στην ψυχοθεραπεια,αλλο ειναι το point μου.
Καθε μερα που περναει, κανω και καποιο λαθος στο μεγαλωμα των παιδιων μου.
Καθε μερα.Πότε μικρό, πότε μεγαλο.
Συνηθως δεν εχω το περιθωριο να το διορθωσω, ή τον χρόνο.
Και ετσι περνώντας ο καιρός τα λαθη μαζευονται και ποτε δεν σβηνονται.
Και νιώθω ηδη τετοια ανεπαρκεια, και δεν καταλαβα γιατί πρεπει να ντρεπομαι γία την μη τελειότητα μου.
Αμαν πια, πήξαμε στις σούπερ μαμαδες.
Ολα τα κανουν τελεια, και τα δικα τους ειναι παντα σωστα.
Και λογικό ειναι. Και εγω θα ηθελα να εχω μια μαμα σαν και μένα!!
Μου ταιριάζει, λογικό ;;;
Αντε ρωτηστε και τα παιδακια σας, ξερόλες.
Τωρα βέβαια η αναρτηση είναι πολύ σάικο, απ'τον Αλή στον Μουσταφά.
Αλλά όσο γραφω, χτυπανε τηλ. μπαινει κόσμος, και χανω την σειρά μου(φτηνες δικαιολογίες).

Βρεχει και ψύχρα, μπαινουμε για τα καλα στο φθινόπωρο, μην πω χειμώνα.
Τι ρούχα να βάλουμε, κλειστα παπούτσια, χαζοκαλτσακια,καμπαρντινες.
Τα κοριτσια γυριζουν με βρεγμενα σταρακια απο το σχολειο, δε λενε να βαλουν αλλο παπουτσι.
Χτες εστρωσα λεπτα παπλώματα.Π[ολύ χουχουλιάρικο, αλλά νωρίς ρε γαμώτο.
Πέμπτη, η καλύτερη μερα της καθημερινοτητας.
Ειμαστε νωρις στο σπιτι, τα παιδια και γω δηλαδή, γιατί ο συζυξ είναι είναι σπάνιο είδος,προς εξαφάνιση.
Κάνουμε χαζογλυκά, ΄κάνουμε μαζί μποτέ, και μπούκλες στα μαλλια, γενικά χαζολογαμε και
είμαστε λίγο μαζί παραπανω.Χτες, ας πουμε ψήσαμε καστανα, καναμε μασαζ η μια στην αλλη,
και ηταν τυχερος ο μπαμπας που μας πετυχε σε φαση και του καναμε και αυτουνού.
Σήμερα βροχερή Παρασκευή.
Φασολάκια απο βραδύς μαγειρεμενα.
είμαστε και σε προγραμμα διατροφής, σχεδον νεροβραστα λοιπον, μαζι με κοτατζ τζιζ,
και μια φετουλα πολυσπορο.
Και σε λιγες μερες θα δαγκωθούμε μεταξύ μας.....αλλα θα είμαστε πολύ κορμιά και θα ριξουμε και την χοληστερίνη.
Αντε γεια τωρα,αρχίζω να αερολογώ....

stokholm i love you

2010-08-30T14:32:00.000+03:00

Δέκα γεματες μέρες στην Στοκχόλμη, έφτασαν για να γίνουμε αλλοι ανθρωποι.
Τα παιδια μας ενθουσιαστηκαν.(Η μεγαλη ψήνεται να σπουδασει κατευθειαν Στοκχόλμη, αλλα ρε γαμώτο αργει ακομα, δεν μπορω να περιμενω για την επομενη μου επισκεψη.)
Η πόλη ξετυλιχτηκε σιγα σιγα και μας αποκαλύφθηκε μαγική.
Περπάτημα δεκα ώρες την ημέρα, και να αποζητάμε κι άλλο!
Είμαστε πολύ τυχεροί, ο καιρός φανταστικός, λιακαδα συνεχώς, εκτός απο την μερα που διαλέξαμε να πάμε στο λούνα παρκ TIVOLI, που εβρεχε καταρακτωδως. Δεν μας πτώησε καθόλου, αφου βλεπαμε τα
σουηδακια να καλοπερνανε μεσα στην βροχή, και μεις απο κοντα, μεχρι το βρακί βρεγμενοι, αλλα τα παιχνίδια τα καναμε όλα ( οχι εμεις, εμεις μπύρες, καφε, τα παιδια αυτα που αντεχαν).Ηταν πολύ ομορφα ακομα και για μας.
Τα δυο πρωτα βραδυα, στο κεντρο γινοταν διαφορες εκδηλώσεις ΄στα παρκα και στις πλατείες.
Ετσι ακουσαμε τους τζιπσι κινγκς αντ κουίν, μπαλκανιαν μιούζικ,
σε αλλη σκηνή ραπ-τεκνο, σε αλλη χορευτική νεανική ( τι να ηταν αυτό).
Ενας χαμός.Ακροβατες να σκαρφαλώνουν σε σκοινιά, αερόστατα να πετανε πανω απο τα κεφαλια μας,
Κοσμος χαρούμενος, ενα μεγαλο πάρτυ.
Μου έκανε εντυπωση οι νόμοι που εχουν για το αλκοολ.Και πως εχουν καταπολεμήσει αρκετα
τον αλκοολισμό και το χάλι που εχουν οι γείτονες χώρες.
Λίγα μαγαζια εχουν αδεια για αλκοολ.Δηλαδη μπορει να τυχει να φας καπου στο κεντρο ( σε φαστ συνηθως) όπως εμεις σε ενα κεμπαπ-ντονερ ΙΕΡΟΥΣΑΛΙΜ και να μην υπαρχει μπύρα!
Στα σούπερ δεν εχει αλκοολ και η μπυρα ειναι λίγων βαθμων.
Δεν επιτρεπεται να κυκλοφορεις με ποτο στο χερι! Σε πλατεια, στο παγκακι,οχι.
Στις υπαιθριες συναυλιες που ετυχε να βρεθω,είχαν εναν χωρο περιορισμενο με κυκλιδώματα,
μεσα ειχε μια τύπου καντινα, σκεπαστή, τραπεζια- παγγους απέξω και εκει σέρβιραν ποτα, αλλα
επρεπε να τα καταναλώσεις εκει, οχι να παρεις την μπυρα σου και να κανεις βολτες.
Μου φανηκε υπερβολικό, αλλα αποτελεσματικό.
Οι τουαλετες που στηθηκαν για την συναυλια, ηταν τόσο καθαρες που εντυπωσιαστηκα , γιατί ηθελε η μικρη μου να παει, και ξαφνηκα βρεθηκα σε κατασταση πανικου.
Φανταστητε το αυτο στην ελλαδα!
Γενικά τα παντα ηταν καθαρά και δεν σιχαινόσουνα πουθενα!
Τα παρκα τους γεματα ξανθα αγγελούδια, εικονες αγνωστες στην δική μας κουλτούρα, όπως μπαμπαδες με παιδια, μόνοι να ζωγραφίζουν στο παρκο...
να κοιμούνται, να παιζουν να κυνηγανε παπιούλες.. αφου παρασυρθήκαμε και μεις τόσο,
και ρίξαμε εναν υπνακο στο μαλακο γκαζον!
Πολλα παιδακια παντού, και κλάμα ή γκρίνια καθόλου.
Επίσης ατομα της τρίτης ηλικίας που κυκλοφορούν παντου, γιατι μπορούν. Με ενα τροχήλατο πι, πάνε απο το μετρό στο λεωφορειο με μεγαλη ανεση.
Είπα μετρό...
Εδώ στο μετρο της Στοκχόλμης είδα τον πιο όμορφο κόσμο.
Καμία σχεση με όσα μετρο εχω δει ως τώρα.
Τι να πω για την ομορφια, γενικότερα;
Προικισμενος λαος.Γυναικες με ατελειωτα πόδια, μεγαλο στηθος, προσωπα θεικά.
Οι αντρες απο μια ηλικία και μετα, γυρω στα σαραντα, μου εκαναν πολύ γοητευτικοί.
Πιο μικροί μου καναν πολύ θηλικοί.Ομορφοι πάντως.
Η μόδα τους είναι διαφορετική, αλλα ωραια.Κομψή, ιδιαίτερη,όχι όμως χοντροκομμενη, σαν τους Ολλανδούς.
Ιταλοί δεν είναι βέβαια, αλλα ευτυχώς, φανταζεστε τώρα μια ολοκληρη πόλη θεων, να ηταν και ντυμένοι στους Ιταλούς;;Θα ηταν μεγαλη ηττα για μας τους υπολοιπους.
Πεταχτηκαμε και λίγο Φιλανδια, στο Τούρκου.
Ετσι για την εμπειρία να περασεις στο Αρχιπέλαγος.
Μοναδικό θέαμα, απειρα νησακια καταπρασινα, με δεντρα μεχρι το νερό,
να σχηματιζουν ενα απιστευτο σκηνικό, με τα σπιτακια κουκλίστικα, τις προβλήτες ξυλινες με τις βαρκούλες....αιώρες στα δεντρα, και ξαπλώστρες στο γκαζόν των κήπων τους...
Και όλα αυτα να τα παρακολουθείς απο το τεραστιο κρουαζερόπλοιο που περνάει διπλα τους, αλλα τόσο αργά.....
Στο Τούρκου απογοητευτηκα.
Ασχημοι ανθρωποι, χοντροκομενοι, κακοντυμένοι, μεθυσμενοι μερα μεσημερι να πέφτουν στα πεζοδρόμια,ακριβες τιμες, αθλια μαγαζία, εκτος κανα δυο γνωστα τυπου ζαρα και H e M.
Μεγάλη επιρροη απο το σοβιέτ, μου θύμησε Ανατολικό μπλοκ και Ρωσία (που δεν εχω πάει)
Βέβαια η φύση ειναι πανεμορφη, ποταμακι και δω,κάποια ξυλινα σπιτακια, παλιά καφέ... ωραια.. αυτά.
Πίσω στην Στοκχολμιτσα μας!!
Εντυπωσιαστηκαμε και με τα συστηματα τους στα λιμανια, και απορώ γιατί δεν αντιγραφουμε καμια ιδεα ρε γαμωτο;
Μια μέρα νοικιασαμε και αυτοκίνητο και πήγαμε στην Ουψαλα και μετα σε μια αλλη πόλη με δύσκολο όνομα.Μια ζωγραφιά αλλα λίγο βαρετη πόλη, μονο για διαβασμα αν εισαι φοιτητης.
Ενα αλλο που δεν ηξερα για την Σουηδία, ειναι οτι είναι φλατ, δεν εχει ψηλα βουνα.
Τα δεντρα που βλεπεις στην εθνική οδο τους, εμεις τα συνανταμε μόνο σε υψόμετρο.
Ισως το οτι δεν εχουν βουνα, ειναι λίγο βαρετο στο ματι, για καποιους, για μενα πάλι οχι.
Καθε μέρα ειχε και μια καινούργια ευχαριστη εκπληξη, ενα κάτι που επρεπε να το επεξεργαστούμε
και να το αναλύσουμε σιγα σιγα.
Το καλό ηταν πως ειχαμε αριστο ξεναγό, την κουκλάρα ανηψια, που ζει εκει και μαλλον θα παραμεινει εκει, της ευχομαι..
Ειδαμε όλες τις συνοικίες, περιπου, πήγαμε στα πανεπιστημια, εδω παθαινεις σοκ,
Σε λίγα μουσεία, χασαμε την εκθεση της Λίμποβιτς, βαρεθηκαμε είναι η αλήθεια, και το μετανιωσαμε.
Δεν φαγαμε πολύ σε ρεστοραντ και τετοιου τυπου, είμασταν και οικογενεια.
Μας εκανε εντυπωση οτι δουλευουν πολύ το σελφ σερβις.
Φαγαμε σε ενα απιστετο ιταλικο, αλυσιδα το Vapiano , ΄πολύ καλή ιδεα και στήσιμο.
Υπάρχει μια αισθητική παντού.
Και μια καθαριότητα.
Και οι τιμες τους μου φάνηκαν κανονικές, φαντασου.
Το μονο που δεν εχουν είναι γαλαζια νερα.Αν ειχαν κι αυτό στις θαλασσες τους, στα ποταμια τους και στις λίμνες τους, θα ηταν ο παραδεισος, τέλος.
Συμπτωματικά διαβαζα και ¨"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ" και ειχα μεγαλη χαρα, τι να σας πω.
Θα βαλω και φωτο αν και πιστευω οτι δεν αποτυπώνεται τετοια ομορφια.

Φετινές πτωχες διακοπες

2010-08-30T13:05:00.000+03:00

Εχω κατι χρόνια να γραψω νεο ποστ, και κρίμα που επιστρεφω με γκρίνια.
Αλλα δυστυχως οι ολογοημερες διακοπες μου, ηταν σκατά, σύσκατα!
Θέλω να γκρινιάζω και να γκρινιάζω.
Τίποτα δεν μου αρεσε.
Το μερος, η χειρότερη επιλογή ever.
Μύτικας Πρεβεζας. Αν το ακούσετε σαν μέρος, τρέξτε απ'την αντίθετη πλευρα, ο.κ.;
Τα δωματια, τσουρούτικα, η φιλοξενεια των ξενοδόχων ανύπαρκτη.
Κανενα γούστο, αφου να φανταστητε το δωματιο μας, ηταν το μισο ροζ και το αλλο μισό βεραμαν.
Σαν παιδικο δωματιο της δεκαετίας του 90.
Ο κήπος τους εντελώς αναξιοποιητος, εντελώς παρατημενος και "κρυος".
Τα επιπλα ακαταλληλα.
Πλαστικουρία και μάλιστα καθόλου αναπαυτική.
Οι κορες των ιδιοκτητων, που καναν χρεη, ρεσεψιον-καμαριερας-μπουφετζουδες-καφετζουδες,
μέσα στην ξινίλα και στην ψευτικη ευγενεια.
Αυτην που σπαει τα νευρα.
Και η τσιγκουνια τους.
Στο τέλος στον λογαριασμό, τους θύμησα ετσι για τους τύπους οτι πήρα και δυο καφεδες.
Και μου τους χρεωσαν!!
Αν είναι δυνατον ποτε, μου ζήτησαν 4 ευρω.
Μ,ε τον συνολικό λογαριασμό.Ελεος.
Και το ωραιο ηταν οτι ηθελαν να ξεκουμπιστουμε πολύ πριν τις 12 το μεσημερι, για να προλαβουν να κανουν την δουλιτσα τους.Για τους τύπους, ταχα.
Κριμα να σας χρεωσουμε εξτρα!!!!
Το γεγονος οτι 6.30 το απογευμα που γυρισαμε απο θαλασσα, δεν ειχαν αλλαξει τα σεντονια μας,
και θέλαν εκεινη την ωρα( που θελαμε να χρησιμοποιησουμε το δωματιο για ντουζ και ξεκουραση),
να το κανουν και δεν τις αφησα, λεγοντας, δεν πειραζει, μου τα αλλαζετε αυριο το πρωί,
και οι γομαρες δεν τα αλλαξαν,
Αυτο δεν ηταν μεσα στο τυπικό ε;;;
Αλλα είμαστε βλακες.
Σκύβουμε το κεφαλι και δεν λεμε κουβεντα.
Και μετα μουρμουρίζουμε σιγα σιγα, μη και γίνουμε εμεις ρεζίλι.
Και να πεις δεν τους αφήσαμε λεφτά;
Μια παρεα με 5 οικογενειες είμαστε..
Σε μοναδα 10-12 δωματιων.Που θα έπρεπε να είναι όλα κούκλα.
Το μέρος, ο Μύτικας( υπάρχουν και σε αλλες δυο τοποθεσιες στην περιοχή,τα ιδια τοπονύμια)
καθόλου τουριστικός, ενα ησυχο μερος οικογενειακό.
Αλλά δεν φτανει αυτό απο μόνο του.
Οι κοντινότερες παραλίες δεν ΄ελεγαν και τίποτα το ιδιαιτερο, με αποτελεσμα να κανουμε χιλιόμετρα, μεχρι τον αλλο Μύτικα, Ακαρνανίας, για να παρουμε καραβακι να μας παει στα νησακια απεναντι.
Η επόμενη ηττα.
Αφού βρήκαμε ενα καραβακι, μας λεει ο νταλαβερτζής, ελατε να σας παω σε δυό κούρσες
με 50 ευρω την κούρσα( δηλαδή πήγαινε -έλα 200 ευρώ).
Αντε να πάμε λέμε και μεις να αποζημιωθούμε, και δε βαριέσαι τα λεφτα.
Στον Κάλαμο, αυτο το νησακι πήγαινε.
Καθώς μας πήγαινε, ( εγω ετυχα στο πρωτο δρομολογιο),
έβλεπα όμορφα κολπάκια, με ελαχιστο κόσμο, αφού η πρόσβαση γινόταν μόνο απο κανα φουσκωτό, ή
ιστιοπλοικό.
Αντε γέλασε λίγο το χειλακι μας.
Μας φτανει σε ενα λιμανάκι, μας αδειάζει γρήγορα γρήγορα, και μα ςλέει να ειδοποιησουμε
τους αλλους που τον περιμεναν να πανε να πιούνε κανα καφέ,γιατί είχε προγραμματισμένη κούρσα εκείνη τη στιγμή και δεν προλαβαινε να παει εκεινη τη στιγμή!!!
Στο λιμανακι φυσικα δεν μπορούσαμε να κανουμε μπανιο.
Είμασταν εκεινη τη στιγμή μόνο γυναικόπαιδα και ενας μόνο αντρας.
Αφου παίρνουμε πληροφορίες για την κοντινοτερη παραλία, το κόβουμε μ ετα πόδια.
Μέσα στον καυτό ήλιο.
Πόσο όμορφο να το δεις το νησακι;;;
Μόνο τα σκουπίδια έβλεπα, αλλα στο βαθος η εικόνα μας υποσχόταν αλλα πραματα.
Υπομονή λοιπον.
Ανέβα-κατέβα καποια στιγμή φτασαμε.
Ωραιο το χρωμα της θαλασσας, αντε και ασπρη πετρούλα, χαρακιρι, δεν καναμε.
Να κι ενα καφενείο στην μεση του πουθενα, αντε παμε για ΄λίγη σκιά.
Στο μεταξύ οι υπόλοιποι να εχουν σπασει τα τηλεφωνα,
Ειναι ωραια; να παρουμε ομπρελες; καρεκλακια; νερα; κτλ.
Καθομαστε και μεις λοιπον στο καφενεδακι.
Ειχαμε λιώσει απο το περπατημα και αποζητουσαμε την σκια της τεντας και μια παγωμενη μπύρα.
Στο διπλανό τραπέζι, αυτοί που φυγαν πριν μια ωρα, αφησαν πίσω τους τα ιχνη τους.
Φραπεδες μπυρες, τσιπουρα, καλαμαρια, μπιφτεκια!.
Και κανενας δεν φιλοτιμηθηκε να τα καθαρίσει!!!
Ας το καταπιούμε κι αυτό.
Τα πιτσιρίκια στην πρωτη βουτιά βγήκαν και καθησαν μαζί μας, γιατί δεν τους αρεσε η θαλασσα!!
(φυκια,πέτρες κύμα).
Στα πέντε πρωτα λεπτά, αρχίζει ενα απίστευτο μουσικό ρεπερτόριο απο τα ηχεία και στην διαπασων.
-Πρωτο τραπεζι αποψε μόνος μου, πρωτο τραπεζι εγω κι ο πόνος μου.
-Εβαλε ο διαβολακος την ουρα του πάλι
-παντρεμενοι κι δυο, γύρνα σε παρακαλώ.
Εμείς οι μεγαλοι χλωμιάσαμε, δεν μπορούσαμε ούτε να χαμογελασουμε.
Κοιταξαμε γυρω, το ενδεχόμενο να ενοχλείται κι αλλος κοσμος απ'αυτο και με λύπη διαπιστωσαμε
ο,τι εμεις είμασταν οι εξωγήινοι.
Τα μαζευουμε στα γρηγορα ξανα για το λιμανακι, τουλαχιστον να γλυτώσουμε τους υπολοιπους απο το περπατημα μεσα στον καυτό ηλιο.
Επιστροφη στο λιμανακι, ό[που κατευθφασαν οι αλλοι με δυο ωρες διαφορα απο μας.
Ο τύπος με το καραβακι, φυσικα και δεν μας είχε εξηγησει τίποτα, ούτε μας είπε οτι δεν μπορει αν μας παει σε παραλία με αυτό.
Και ετσι περιμαναμε ξανα να μας επιστρεψει πίσω.
Μετα απο τεραστια ταλαιπωρία, και φυσικα την αισθηση οτι πιαστηκαμε μεγαλα κορόιδα.
Ευτυχως είμασταν ψυχραιμοι και δεν είχαμε γκρίνια μεταξύ μας.
Την επόμενη μερα, που ηταν και η τελευταια μας, είπαμε να δοκιμασουμε την τυχη μας προς τα πανω.
και πήγαμε Πάργα.....
Το ελληναριό σε όλο του το μεγαλείο.
Ενα τόσο ωραιο μερος και τόσο κακόγουστα όλα!!
΄Πήραμε κατι χαζοπληροφορίες και αντε για την παραλία Σαρακίνικο.
Από το όνομα και μόνο, αναπτερώθηκε το ηθικό μας.
Και μετα απο την ευχαριστη διαδρομή, φτασαμε σε μια παραλία, ενα υπέροχο κολπάκι,
που θα ηταν υπεροχο αν δεν ηταν τιγκα στις ομπρελες και στις ξαπλώστρες ενός μαγαζιού, που
εκμεταλευόταν ολη την παραλία.
Μόνο μια γωνίτσα ηταν ελευθερη να απλωθούμε κι εμεις.
Και φυσικα΄το κλου ηταν η μουσική στο καφενειο πίσω μας.
Μη σας πω πως ηταν το ίδιο σιντι με το προηγούμενο καφενείο!!
Μήπως είμαστε φρικτα γκαντεμιδες;Μας καναν βουντού οι εχθροί μας;
Ευτυχώς μετα απο μισή ωρα το χαμήλωσε και δεν αρχίσαμε να δαγκωνόμαστε μεταξύ μας.
Κάπως ετσι, οι διακοπες μας στην θάλασσα τέλειωσαν.
Ισως οι χειρότερες που εχω ζήσει ποτέ.
Ευτυχώς μετα απο αυτην την ταλαιπωρία, ακολούθησαν οι καλές διακοπές, οι σωστές,
και ήρθαν τα πραματ στην θέση τους.
Επιστροφή στο σπίτι, μιαμιση μέρα κενό για προετοιμασία, και βουρ για Στοκχόλμη!!

Οι φίλες μου.

2010-04-24T22:01:00.000+03:00

Μεσημεράκι Σαββατου, και μαζεμενες οι τεσσερεις κολλητες,
πίνουμε τα ουζακια μας , τις μπυρίτσες μας , τα κρασακια μας.
Καμία συμφωνία σ'αυτό.
Μιλάμε για όλα.
Για τα πάντα, όπως πάντα.
Γελάμε, ξεκαρδιζόμαστε,μετα σοβαρευουμε, συγκινούμαστε, δακρύζουμε,κλαίμε.
Κάθε φορά τα ίδια.
Και κάθε φορά, φευγω τόσο "όμορφη",
αυτό ακριβώς νιώθω.
Ομορφη.
Και τις αγαπώ τόσο πολύ και τις τρείς.
Και το ξέρω οτι το ιδιο μ'αγαπουν κι αυτές.

Δεν είναι λίγο, τόσα χρόνια μαζί.
Δεν είναι λιγο τοσα χρόνια μαζί, χωρίς τους αντρες μας.
Είναι κατόρθωμα.Δικό μας.
Η Χ. η Μ. και η Σ.
Με την Χ. , απο το σχολείο ακόμα.
Στα αγρια χρόνια της εφηβείας.
Η μια για την αλλη.
Και η αλλη για την μια.
Καμιά ιδιοτελεια.
Δεν υπήρχε περίπτωση να ζησω κατι χωρίς αυτην.
Μαζί σε όλα. Και ευτυχως,είμασταν τυχερες.
Και΄βγήκαμε πέρα.Μαζί.
Μου εδωσε τόσα, όσα δε φανταζεται.
Παιδί χωρίς οικογενεια, αυτή, αλλα κατα παράδοξο τρόπο,
με τρομερες αρχες και εναν συντηρhτισμό που δεν σύναδε με το όλο της back round.
Ορφανή απο μάνα,με μπαμπα να λείπει στα καραβια,
μεγάλωνε με τα αδερφια της.
Ηρθε στην ζωή μου στην ΄δευτερα γυμνασιόυ.
Τι πόλεμο εκανα με τον μπαμπα μου για να την αποδεχτεί!
Και όμως αυτό το παιδί, για μενα ηταν η ασφάλεια μου, σε όλες τις τρέλλες μου,
σε όλες τις καταστασεις τις αγριας εκείνης ηλικίας.
Και μαζί περάσαμε πολλα.
Και μοιραστήκαμε το ιδιο χαρτζιλίκι, το ιδιο κρεβατι,τα ιδια ρούχα.
Γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να περασει καλά η μία χωρίς την αλλη.
Ηταν όλα τέλεια.
Οχι, μη φανταστεί κανείς οτι εγω είχα και χρηματιδοτούσα την όλη φαση,
τα ιδια είχαμε,τα ιδια τρώγαμε.
Και η φίλη μου ηταν τυχερή, να βρεί τον καταλληλο.
Που την αγάπησε πραγματικά, και την εκτίμησε και φυσικά τους παντρεψα εγώ!
Πάλεψε να κανει το παιδακι της πολύ,
ιστορίες που θέλω να ξεχάσω.
Και τα καταφερε, και εφερε στον κόσμο μια γλυκιά Μαριάννα.
Που την λατρευω.
Φυσικό.
Και την μεγαλώνει τόσο, μα τόσο καλά.
Χωρίς να ειναι κακομαθημένη, τόσο πολύ, που μέσα μου την κατηγορώ, εγω,
γνωστή για την χαλαρότητα μου.
Και την Χ. την έχω ακόμα, μετα απο τόσα χρόνια,
πόσα αραγε; τριάντα;; αν είναι δυνατόν!!
Μια ζωή ολόκληρη.
Με πιάνει συγκίνηση, γι'αυτό, παώ παρακατω.
Η Σ.
Μεταγενέστερη φίλη, οχι πολύ, γυρω στα 20.
Αυτή παντρεμένη απο τότε.
Τακτοποιημένη στα μάτια μας, με σύζυγο και καριέρα και παιδι ( δυο μετα),
εμεις ρεμάλια
Αλλά περασαμε τα χρόνια εκείνα, τόσο καλα, τόσα ξεγνιαστα.
Δοτική και ευχαριστη, φιλότημη και φιλόξενη,
μερίκες φορες αναρωτιέμαι, που είναι εκεινη η Σ;
Δε πειράζει εχει τα ζόρια της, χωρίζει...
εδω και δέκα χρόνια.
Και μεις εκει να την ακουμε, δέκα χρόνια.
Βαρεθήκαμε μαζί της και εχουμε θυμώσει.
Αλλά την αγαπάμε και θέλουμε το καλό της, και ας μην το βλέπει αυτη.

Η Μ.

Μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή μου.
Το ατομο που με παει παραπέρα, παρακάτω, παραπάνω.
Το alter ego μου.
Το συναισθημα στην ζωή μου, που αδυνατώ ευκολα να εκφράσω.
Ετυχε να συγκατοικήσουμε,σχεδόν.
Καταστροφική συμβιώση.
Αυτή αυστηρή και καθως πρεπει.
Εγώ αλλα'ντ' αλλα.
Υποχόνδρια και κακομαθημενη,
χαλαρή και ζαμαν φου.
Η χημεία εκρηκτική.
Και όμως κάτι, κάτι ηταν που μας κρατούσε κοντα.
Η περιεργεια του διαφορετικού;
το ενδιαφερον της ανακαλυψης αλλου τρόπου σκεψης;Δεν ξέρω.
Η εξέληξη της τρομερή.
Οχι μόνο σε επιπεδο επαγγελματικό,που την θαυμαζω γιάυτό, και για τις επυτυχίες της,
αλλα και σε γνωστικό επίπεδο, και προσωπικό.
Είναι ο ανθρωπος που με κάνει να πηγαίνω ενα βήμα παραπάνω.
Μου ξυπνάει αυτά που κοιμούνται ( πολυ βαθια πολλες φορες)
και με κανει να ψάχνομαι.
Ανθρωπος σκεπτόμενος,που δεν δίστασε αρκετα νωρίς να ζητησει την βοήθεια
καποιου ειδικού , οταν τα βρηκε σκούρα.
Και δεν δείλιασε,ποτέ.
Αυτό το υποχόνδριο, κακομαθημενο κοριτσακι, βρήκε το θάρρος να παλεψει με τον εαυτό του,
και με τους φόβους του, και να τους νικήσει.
Και ας μην το ξέρει ακόμη οτι εχει νικήσει.
Οι συζητήσεις μαζί της, είναι μια δωρεάν ψυχανάλυση.
Και αν και δεν συμφωνω πάντα, με το σκεπτικό της, λατρευω τις μεθόδους της.
Και αν και στο παρελθον την εκρινα αυστηρα, και στεγνά,
ευτυχώς συνεχίζει να είναι αυτό που είναι,
και να μου δίνει την αυρα της για να γίνομαι και γω καλύτερος ανθρωπος.
Οσο μπορώ, γιατί δεν μπορώ και πολύ..
Τσατίζομαι πολλες φορές μαζί της, απο το απενεχοποιημενο της παραδοχής, που μου τη σπαει αφόρητα,και με αφοπλήζει,μαλλον εχει βρει κόλπο.
Μέχρι η γνώμη της για την Τατιανα Στεφανίδου, που την θεωρει ο.κ. σ'αυτό που κάνει.(τελευταια κουβεντα).
Νευριάζω οταν δεν συμφωνούμε,γιατί ξερω οτι δεν θα την πεισω,(κι αυτη εμενα;

Παλιά, της ελεγα οτι την νιώθω σαν αδελφή.
Και ευτυχώς με εβαζε στην θέση μου.
Καθώς αυτη ηταν μοναχοπαιδι, και εγω ειχα ηδη αδελφή.
Πόσο σοφή.
Φυσικά η αγαπη για την φίλη είναι αλλο πραμα.
Κια είναι δύσκολο, αλλα υπαρχει.
Για όσο.
Και αυτο το όσο μετραει.
Πολλα θελω να γραψω.
Τα ουζα όμως λένε άλλα.
(Ναι εγω, ουζα)
Μια απλη περιγραφή το σημερινό.
για μενα, και τις φίλες μου,
χωρίς εμενα.

Δευτέρα.

2010-04-19T11:10:00.000+03:00

Βρέχει.
Μέσα και έξω.
Αθλια μέρα.
Προσπαθω να 'ροζίσω".
Δε μου βγαίνει.
Περιμένω τον ήλιο.
Περιμένω.
Σκέφτομαι θετικά.
Με το ζόρι.
Σκέψεις για την αυλή μου.
Να γίνει κούκλα όταν με το καλό τελειώσει.
Ακόμα δεν εχω αρχίσει τίποτα.
Σκέψεις για καλοκαιρινες διακοπές.
Απογοήτευση.
Όλα τα τηλεφωνα που εχω κάνει, για Μήλο,
ήταν απογοητευτικά.
Και τόσο νωρίς...
Είναι Δευτέρα.
Και σκέφτομαι απο τώρα το Σ.Κ.
Να είναι ηλιολουστο μόνο.
Εγω θα περιμένω.
Να είναι ηλιολουστο μόνο..
Το πρωινό τηλεφωνημα συνεργάτη,
με ρίχνει, πιο πολύ.
Θέλει 2500 ευρώ για ΦΠΑ .
Θα τρελλαθεί.
Δεν εχει δουλειά.
Θα τρελλαθεί.
Μόνο αυτός;
2500, αυτόν τον μήνα.
Μετά;
Θα τρελλαθεί.
Σκέψεις που δεν μ'αφήνουν.
Χθες κοιμηθηκα μετα τις τρεις.
Κατι που εθαβα για καιρό,
πήρε και θέριεψε και με στοίχιωσε.
Κάνω κάτι πολύ λάθος.
Το ξέρω.
Απο που να ζητήσω βοήθεια;
Δεν θέλω να το πω σε κανέναν.
Σε κανέναν.
Να το παλέψω μόνη μου.
Να το αλλάξω.
Μόνη μου.
Πώς;
Η συνειδητοποίηση του, με έκανε χάλια.
Εγώ η "δίκαιη".
Αδικώ.
Δεν εχω δικαίωμα.
Αδικώ.

Ενα παραξενο όνειρο.

2010-04-17T10:47:00.000+03:00

Ενα παραξενο όνειρο!
Τα σπιτια, λέει, ηταν όλα ζωντανά.
Δηλαδή, ανεξαρτητα με τους ανθρωπους που ζουνε μέσα.Αναπαραγονταν μόνο με την θέληση των ανθρωπων.
Και μετα ζούσαν ανεξαρτητη ζωή.
Και εφτανα μέχρι τα βαθιά γεραματα.
Κάποια, που είχαν καλή σύνταξη, ( ετσι ακριβώς), στα γεραματα, ηταν καλοδιατηρημενα και με αίγλη απο το παρελθόν τους.
Καποια πιο ατυχα, αφήνονταν στην παρακμή και ρήμαζαν .
Και μερικά πέθαιναν, ή απο θανατο βίαιο, πχ, γκρεμισμα, ή απο βαθια γηρατιά!
Τα χαρούμενα και ευτυχισμενα σπίτια ηταν όλο ζωή και φως.
Τα μίζερα και κακομοίρικα ηταν σκοτεινά και θλιμένα.
Τα περισσοτερα ζούσαν την ρουτίνα τους και δεν ενοχλούσαν κανεναν.
Καποια όμως, θέλανε πολυ κραυγαλέα, να επιβληθουν στα άλλα σπιτια.
Ή με τα τετραγωνικά τους και τις πισίνες τους, ή με την αυταπόδειχτη ευτυχία τους.
Και πολλές φορες ζήλευε το ενα το άλλο.
Όπως με τους ανθρωπους, αλλα εγω εβλεπα σπίτια!

Τι παραξενο όνειρο.

Πρωινες σκεψεις

2010-04-16T09:52:00.000+03:00

Ξεκινάει η μέρα με ασχημη διάθεση.
Σήμερα ο αντρας μου εφυγε για δουλειές στο Μιλάνο.
Μένω λοιπον μόνη με τα κορίτσια.
Δεν με πειραζει αυτό, μου αρεσει κι όλας.
Αλλά χθες, μετα απο το καθημερινό τρεξημο των εξωσχολικών,
Κολυμβητηριο, ωδείο, αγγλικά
γυρίσαμε σπίτι, ζεσταναμε μια υπεροχη (κατεξυγμενη) πιτσα, που ανακαλύψαμε τελευταιως στον
Βασιλοπουλο,με μοτσαρελα και πέστο βασιλικού, πολυ μυρωδατη,
και καθησαμε και οι τρείς να δούμε το " Μίλα μου βρωμικα" και στο καπάκι το "παρα πέντε".
Το ξερω πως αλλες μαμαδες δεν αφηνουν καθόλου τηλεοραση τετοιες ωρες, ουτε τετοια σήριαλ,
αλλα εγω, επειδή προσωπικά, τα γουστάρω και τα δύο πολύ,
δίνω σαν μπόνους στα κορίτσια το δικαιωμα να τα παρακολουθούν.
Χαλαρωνουμε μαζί,αν και παιδαγωγικά μπορεί να ειναι λάθος, ε! ας κανουμε και λαθη λοιπον.
Στο κάτω κατω, εγω ξερω καλύτερα τα ορια και τις αντοχες και των δυο πλευρων
Εχω βγάλει εννοείται την¨" πολυκατοικία" τον ¨Λάκη τον γλυκούλη" και κατι τετοιου είδους σηριαλ απο το μενου τον επιλογων μας.
Δικαίωμα ετσι;
Επίσης γουστάρω τρελλά και τον Κανάκη, για πολλούς λόγους και κυρίως γιατί η εικόνα του,
είναι ο συνδετικός κρίκος με την περασμενη μου εφηβεία.Και να δει και λίγο μπρατσακι η γραία...
Αυτά απο του βου.
Και ερχεται ο "καλός" μου, την ωρα που αρχίζει το παρα πέντε.
Ο οποιός και τις τρείς επιλογες τις θεωρεί καταπτυστες καιν σκουπίδια.
Και αρχίζει μια γκρίνια... και ενα κατηγορώ..
Οτι τα παιδια ξενυχτανε να βλέπουν μπούρδες,
αλλα αφου η μάνα ειναι τετοια τι περιμενεις, και καλά δείτε το εργο σας μη χασετε,
και τετοια....
Ενταξει, καταλαβαίνω και εχω υπερβολική κατανόηση.
Άπό το πρωί ετρεχε και δεν ειχε καν φάει, την αλλη μερα εφευγε σε ταξίδι, γεματος αγχος,
και φανταζόταν οτι στις 11 το βραδυ, θα γυριζε στο σπίτι του, και θα εβρισκε την οικογενεια,
να βλεπει ειδήσεις στην ΝΕΤ ή κανα ντοκυμαντερ στο ΣΚΑΙ!!!
Εκανα υπομονή, δεν ειπα τίποτα, τον βοήθησα να βαλει τα τελευται στην βαλίτσα,
και αυτα με νευρα,
που είναι το τάδε πουκάμισο;
που ειναι το μπλουζακι το μπλέ το σκούρο; οχι αυτό το μπλε,το αλλο,
αλλα τι περιμενεις αφου οι Αλβανες μας φτιαχνουν την ντουλάπα, αντε να βαλουμε μετα τάξη...
κλπ κλπ.
Τα κοριτσια τα εστειλα σούμπιτες για υπνο.
Το πρωι βέβαια ηταν μεσα στις γλύκες, αλλα εμεις οι τρεις, ειχαμε μούτρα.
Τον πήγα με το αυτοκίνητο μεχρι το ραντεβού του και ηρθα στη δουλειά με πραγματικά ασχημη διαθεση.
Με ενοχλεί που με το που μπαίνει το κλειδί στην πόρτα, τα κοριτσια βαριαστεναζουν.
Με ενοχλεί που γίνεται ο "κακός" μπαμπάς πο συνεχως κανει παρατηρησεις σε όλους μας.
Γιατί οι τσαντες σας ειναι εδω; γιατι τα παπούτσια είναι στο χωλ,
γιατί μυρίζει το σπίτι φαγητό(!),
και όλα αυτα με νευρα.
Δεν θελω να αδικήται απο την συμπεριφορά του.
Τα παιδια δεν μπορεουν ακόμα να τον δικαιολογήσουν, ούτε να τον καταλαβουν.
Βαρέθηκα να εξηγώ και να δικαιολογω.
Θα ηθελα να ειναι λίγο πιο χαλαρός μαζί τους, να μην ειναι τόσο αυστηρός.
Ξυπνήστε νωρίς! φατε μόνο υγειινά! συμαζεψτε και στρωστε κρεβατια!
οχι με τις καλτσες πανω στον καναπε!(ελεος). ( που να ηταν στρατιωτικός, και ειναι και εναντίον!!)
Λείπει τοσο απο την καθημερινότητα τους, που καλύτερα θα ηταν να τον πεθυμουν και οχι να χαιρονται την απουσία του.
Στεναχωριέμαι για την σχεση τους.
Ξεχναει οτι είναι παιδιά, και περιμενει πάντα σοβαρότητα και ωριμότητα στις επιλογες τους.
Εχει χάσει μαλλον ο ιδιος τόσο την παιδικότητα του και εχει ξεχασει πως ειναι να εισαι παιδί.
Οχι οτι εγω ειμαι η καλη μαμα.
Ειμαι μαλλον χαλαρή και οχι επειδη βαριεμαι, αλλά απο αποψη.
Μπορεί να τους κανω κακό στην τελική, αλλα θελω να ειμαι όσο πιο κοντα τους γίνεται,
Και τα λαθη που κάνω, εχω ευτυχως τον χρόνο, γιατι ειμαστε περισσοτερο χρόνο μαζί, να τα διορθώσω ή να τα εξομαλύνω.
Αλλα αυτος δεν τον εχει.
Και δυστυχως αυτα που μενουν είναι οι γκρίνια και οι παρατηρησεις.
Δε λεω οτι ειναι παντα ετσι, προς..θεού.
Ειναι και αστειος και παιχνιδιάρης και αγαπησιάρης και τρυφερός, αυτό ελειπε...
Αλλα φοβαμαι οτι τα κακά μενουν χαραγμενα πιο πολύ.
Ή ισως εγω το βλεπω ετσι.
Το σ.κ. λοιπον θα το περασουμε όπως θελουμε,χα!
Και θα ξυπνήσουμε την Κυριακή οτι ωρα θέλουμε! χα!
Και αυτος θα μας τηλεφωνεί και θα κανει γλύκες και θα ζηλευει που εμεις θα ειμαστε μαζί.
Κια μεις θα τον λυπόμαστε καταβάθος, και θα περιμενουμε πως και πως να γυρίσει παλι γρηγορα κοντά μας.
Γιατί τον αγαπάμε, ειμαστε ερωτευμενες ( και οι τρεις) μαζί του, και αυτός το ξερει!

Λέτσε

2010-04-13T11:20:00.002+03:00

Λέτσε, η πλατεία.

Paestum

2010-04-13T11:20:00.001+03:00

Paestum Αρχαια Ποσειδωνεία,
Η βουτιά του Ελληνα.

Possitano

2010-04-13T11:20:00.000+03:00

Possitano και πάλι

Possitano

2010-04-13T11:19:00.000+03:00

Το Possitano απο την οπτική της παραλίας

2010-04-13T11:14:00.000+03:00

Δρόμος στην Νάπολη

Πάσχα στην Ιταλία

2010-04-13T11:02:00.000+03:00

Φέτος, σε πείσμα των καιρών, καναμε τρείς αποδρασεις στο εξωτερικο,
απο την αρχή του χρόνου.
Πρωτοχρονιά Βαρκελωνη,
Απόκριες Βερολίνο,
Πάσχα Κοστα Αμαλφιτανα,.
Στο τελευταιο ταξίδι, είμασταν 3 οικογενειες παρεα.
Οι διαδρομες που κάναμε ηταν¨:
Μπάρι- Cava de Tirreni (η πόλη που μέναμε),Αμαλφι, Νάπολι,Πομποιία,Ποσιτάνο, Παέστουμ, Λέτσε, Μπάρι.
Για το Λέτσε, καλύτερα να μη μιλήσω και με πιασουν τα νευρα μου.
Αν το δει λογικός ανθρωπος στον χάρτη, θα βαλει τα γέλια.Τι δουλειά είχαμε, να χασουμε μια μερα ολοκληρη, για να παμε στο Λέτσε, οπου εχουμε ξαναπαει δε, και απο δρόμο επαρχιακό...
Αστα να πανε, μόνο εμεις τετοιες βλακειες.
Τεσπα,η εκδρομη ηταν σε γενικες γραμμες πετυχημενη.
Αρκετα τα ωραια μερη, με κορυφαιο το Possitano
Η Ναπολη πολυ ομορφη, αλλα σε μισή μερα, τι να πρωτοδεις;
Πομποιία καταπληκτική και λίγο σοκαριστική, με τα ομοιόματα των ανθρωπων και των ζώων.

Το φαγητό εξαιρετικό, και οι τιμες σαφώς πιο καλες απ'τις δικες μας.
Οι τιμες σε όλα ηταν πιο καλες απο μας .Ξενοδοχείο, φαγητό, ποτά, ψώνια.
Αυτά!
Δεν εχω ταλεντο σε ταξιδιωτικές αναλύσεις.
Πάντως εχουμε ξεμυαλιστεί και οργανώνουμε το επομενο ταξιδακι.
Βαζω φωτο.

Παρασκευη σαν Δευτερα

2010-03-26T09:08:00.000+02:00

Εχω νευρα.
Μέσα σε όλα αυτα που συμβαίνουν,τον εθνικό εξευτελισμό, και την ζητιανιά για δάνεια,
οι παρελασεις γίνονται κανονικά!
Για να τονώσουν το εθνικό συναισθημα!!

Και γω που είμαι κατα των παρελάσεων, να αντιμετωπίζομαι σαν εχθρος του εθνους, το λιογοτερο.
Και ναι! εκει που μπορώ να επηρεασω τα παιδια μου θα το κάνω, και ναι η μεγαλη μου,
δεν παρελασε και ούτε στην κληρωση για την σημαια δεν δεχτηκε να μπει(και ειμαι πολυ περιφανη γι'αυτο).
Ειναι τρομερό όμως , το πόσο μόνη αισθάνομαι για τις επιλογες μου.
Εχω και τους αλλους να λενε, οτι κακώς επηρεζω τα παιδιά, ας αποφασίσουν μόνα τους.
Με δουλευουν;Ποιο παιδί θα πει οχι στο χαβαλε της παρελασης;;
Να βάλω το παιδί να κανει κατι που δεν το θεωρω εγω σωστό, αλλα όλοι οι αλλοι.
Και ετσι ειναι τάχα μου ελευθερο να αποφασίσει, 11 χρονων παιδί.
Οχι και παλι οχι.
Φυσικά και θα του πω την γνώμη μου και τις κουβεντούλες μου.
Ενταξει με το ζόρι δεν θα την απαγόρευα, αλλα τουλαχιστον να ξερει τι κάνει.
Να μη πω για τα γνωστα καταλοιπα της δικτατορίας του Μεταξά, για τον ρατσισμό,
και το διαχωρισμό των ατομων,και γίνω κουραστική.
Αλλα μετα απο όλα αυτά, να παρελασουν μπροστα απο τους "επισημους", και να γυρισουν το κεφαλι, σαν χαιρετισμό και να τους τιμήσουν, ε, αυτο παει πολύ.
Σε ποιον ακριβώς να αποδόσουν χαιρετισμό;
Στα λαμόγια τους πολιτικούς, τους ξεπουλημενους στρατιωτικούς και στο παπαδαριό!!
Αχ!!! γελασαμε πάλι..
Ρε ουστττττ!
Οσο μπορω θα μιλαω, τουλαχιστον στα παιδια μου.
Ηδη γνωριζουν οτι ειμαι αθεη.
(Στην αρχή νομιζαν οτι ειναι καποια ασθενεια που την κολλησα απο καποιον αλλο.
-Μαμά, ποια φιλη σου ειναι αθεη;;)
Ειναι δίκαιο να αφήνω όλους τους αλλους να επεμβαινουν με κατηχηση και και να ασκούν
τετοια εξουσία πανω τους;
Θα'θελα να κανω αληθινα ελευθερους ανθρωπους, αλλα βλεπω πόσο δυσκολο ειναι.
Και παλι ειμαι τόσο μόνη, σε όλο αυτό.Χωρίς φίλους να το μοιραστώ, νιωθω τέτοια αδικία.
Πως γίνεται, να μην διαμαρτύρεται κανενας;
Να γίνονται τα σχολεία τόπος κατηχησης, και μεις να ειμαστε αδιαφοροι;
Ε ναι μου είπε μια μάνα, το προτιμω να μαθουν προσευχες, παρα να πέσουν στα ναρκωτικά!!
Αντε τωρα να επειχηρηματολογησεις. Με ρούμπωσε λέμε.
Βρε της λεω στο σχολειο μαθαινουν γραμματα, αν ηθελα να μαθει θρησκευτικά θα τους εστελνα καταηχητικό.
Χαμενα λόγια, τζαμπα κόπος.
Δεν θελω να προκαλώ και ετσι λουφάζω και βραζω στο ζουμί μου...
Αλλά τα νευρα μου γίνονται κουρέλι.

Παιδάκι μου

2010-03-11T11:45:00.000+02:00

Και σαν καλη κουκουβάγια, καμαρώνω.....

2010-02-19T14:00:00.000+02:00

2010-02-19T13:47:00.001+02:00

2010-02-19T13:47:00.000+02:00

2010-02-19T13:46:00.001+02:00

2010-02-19T13:46:00.000+02:00

2010-02-19T13:45:00.000+02:00

2010-02-19T13:43:00.000+02:00

2010-02-19T13:42:00.000+02:00

2010-02-19T13:41:00.000+02:00

Βολτα στο Βερολινο

2010-02-18T12:39:00.000+02:00

Χθες επιστρεψαμε απο τετραημερη εκδρομη στο Βερολίνο.

Πήγαμε οικογενειακώς και με μια ακομη φιλική οικογενεια.

Το Βερολίνο απίστευτο, πολύ καλός προορισμός.

Πρώτη μου φορα στην Γερμανία γενικά, και δεν μπορεσα να μην θαυμασω αυτην την γερμανική σειρα και τάξη.

Τοπος γεματος ιστορία, και τόσο μοντερνος μαζί.

Πολύ περπατημα, μεσα στα χιόνια, με μειον 5, 7, και 10 βαθμούς!

Αλλά δεν νιώθαμε πολύ κρυο, τι να πω;

Απο το πρωι μεχρι αργα το βραδυ γυρνούσαμε εξω.

Ευτυχως τα παιδια δεν γκρίνιαζαν καθόλου.

Εβραικό μουσείο, μουσειο Περγαμου, νέο μουσειο, μουσειο του τείχους, μανταμ Τυσσώ.

Τυχαμε και στην Μπερλιναλε, και η πόλη ηταν γεματη ανθρωπους του θεάματος.

Εξω απο το Κεμπίνσκι χοτελ, εκει στην Πύλη του Βραδενβουργου, ενα απογευματακι,

ειδαμε μαζεμενο κοσμο, και ρωτησαμε τους παπαρατσι, ποιον περίμεναν.

Και πριν παρουμε απαντηση, να ο Μπομπ Γκελντοφ!!!

Και ναι βγήκαμε φωτο μαζί του!!Μη φανταστητε αγκαλιά, απλά δίπλα του.

Και αφου τελειωσαμε και απο την μανταμ τυσσώ που ηταν απεναντι, και ξαναπερασαμε,

βλεπουμε να στρωνουν ενα παχί κόκκινο χαλί, και στηθηκαμε και μεις να περιμενουμε.

Σε δεκα λεπτα βγαίνει η Κατριν Ντενεβ!!

Απίστευτο να βλεπεις ζωντανα στα δυο μετρα τους θρυλους του σινεμα!!

Μετα απο αυτο και αφού σταθηκαμε τόσο τυχεροι, φύγαμε, ενω οι υπολοιποι "παπαρατσι"

περιμεναν ακομα.

Πήγαμε σε υπαιθριες αγορες, στις διασημες πλατειες Ποτσνταμ και Αλεξαντρεπλατς.

Φαγαμε βρουστ και ηπιαμε μπυρες.

Για βραδυ φαγαμε εξαιρετικά, μετα απο κρατηση βεβαια.

Το πρωτο βραδυ δε, στο ανατολικογερμανικο παμπ, ηταν τελειο.

Η τελεια ατμοσφαιρα μπυραριας.

Το δευτερο βραδυ κλεισαμε σε κατι πιο "καλό"

βραβευμενο και πιο κλασσατο.

Το κρασι καταπληκτικό, το φαγητο πιο τσιγκούνικο, αλλα οι τιμες πολυ πιο χαμηλες απο Ελλαδα!

Οι τιμε ςγενικα μας φανηκαν πολυ καλες παντου.

Το ξενοδοχειο που μεναμε, ηταν apartment hotel, πολυ μοντερνο ντιζάιν και πολυ ομορφο.

Πάλι μας φανηκε φτηνό, 100 ευρώ την ημερα η οικογενεια σε απιθανο διαμερισματακι,

σε ενα τόσο καθως πρεπει χώρο.

Στην Ελλαδα την ιδια ωρα η αδελφη μου πλήρωνε τα ιδια σχεδον το δύκλινο στην Σμίξη,

σε σπιτι παρατημενο και αστα να πανε, επειδη ειναι κοντα στο χιονοδρομικο της Βασιλιτσας.

Ελεος!

Και φυσικά τα αεροπορικά που μας στοιχησαν 280 ευρώ τα τεσσερα ατομα!!

Ενταξει δεν ειχαμε καμια χλίδα, αλλα δεν μας χαλασε καθολου.

Στην Αθηνα να πας με τρενο θελεις τα διπλά.

Δεν κάνω περιγραφή των μουσείων.
Πάντως εντυπωσιαστικα απο την διαδραστικοτητα του εβραικού.
Βαρεθηκα λίγο.

Φτηνα πολυ και τα μουσεια, εκτος της βλακειας που λεγεται μανταμ Τυσσώ.

Πανακριβο.Αλλα ειχαμε και τα παιδια, τι να κανουμε..

Πολυ παρατημενο το μουσειο του τοιχους check point Charlie.

Αν και ηταν πολυ ενδιαφερον και δεν βαριεσαι καθολου.

Για της Περγαμου, τι να πω εγώ;;

Ευτυχως ειχε οδηγο στα ελληνικά!

Το γέλιο ηταν εκει που ειμαι προς το τελος της ξεναγησης, με πλησιαζει ενας τυπος ελλην,

και με ρωταει σε ποια γλωσσα ειναι η μεταφραση, αφου του λεω , και απο που να το παραλαβει,

τον βλεπω σε δεκα λεπτα πάλι δίπλα μου, να φοραει τα ακουστικα στα αυτια, και να ακουει την αρχή της ξεναγησης, ενω βρισκόταν σχεδον στο τελος του μουσειου!!!

Ο αντρας μου εντυπωσιαστηκε απο τις Πυλες της Βαβυλωνιας,

η μικρη μου απο την περιγραφη της μαχης των γιγαντων με την θεα Αθηνα.

Τρομεροι θυσαυροι!Ειναι να αναρρωτιεσαι ποσοι απ'αυτούς θα επιβίωναν των καταστροφικων πολεμων αν βρισκοταν στις πατριδες τους. π.χ. Ιρακ.

Απο το Αιγιπτιακο μουσειο εστιασαμε στην Νεφερτιτη.

Ειμασταν πολυ κουρασμενοι για παραπανω.

Αλλωστε μας καλούσαν τα λουκανικα και τα σνιτσελ απο τα μαγαζακια γυρω απο το νησακι των μουσειων.

Πολυ ωραιο σημειο μεσα στην καρδια του κεντρου,ειναι οι εσωτερικες αυλες των πολυκατοικιων, που ενώνονται μεταξυ τους, και επικοινωνουν η μια με την αλλη,

με μαγαζακια, καφε, ρεστοραντ.Ωραια που χαθηκαμε εκει μεσα!!

Μια βόλτα στο Ka De We, το παλιοτερο και μεγαλυτερο εμπορικο κεντρο, ηταν απαραιτητο.

Εκτος απο ενα mac κραγιον, ετσι για το καλό, δεν πηρα τιποτα.

Εκει που επαθα πλακα, ηταν στον οροφο με τα ντελικατεσσεν.

Θα μπορουσα να ζησω εκει μεσα!

Σε καθε "θεμα" ειχε και τεραστια μπαρ για να πιεις ενα ποτηρι κρασι και να δοκιμασεις οτι ηθελες!

Κριμα που δεν φαγαμε εστω μια φορα εκει!

Οι γερμανοι ευγενεστατοι και ψηλοί!!

Τους εντυπωσιαζε οταν μαθαιναν οτι ειμασταν ελληνες.

Καλα δεν εχετε οικονομικη κριση; Τι δουλεια εχετε εδω;;

Αυτο ειναι αλλο θεμα όμως!

Τωρα που γυρισαμε εχουμε ξεσηκωθει για Πασχα!!

εδω να γυριζουμε σούβλες και να σπαμε αυγα...δεν

Ξερω οτι για τα παιδια χρειαζεται λιγο το παραδοσιακο Πασχα, εστω σαν αναμνηση,

αλλα ελα που εμεις οι γονεις ειμαστε αντιθετοι.

Και ετσι κατι ψιλοψαχνουμε.Οικονομικά πάντα, μεχρι εκει που μπορούμε.

Μια ιστορια θα σας πω...

2010-02-11T12:03:00.000+02:00

1η ιστορια.
Η Αλεξανδρα και ο Ηλιας ηρθαν στηνΕλλαδα πριν δεκα πεντε χρονια περιπου.
Η Αλεξανδρα δούλεψε πολύ σκληρα στα ξενα σπίτια και απεκτησε πολυ καλε ς σχεσεις με τα αφεντικα της.
Ο Ηλιας δούλεψε στις οικοδομες και δεν ξεμεινε ποτε απο δουλεια.
Ο μεγαλος τους γιος ηταν τρια χρονων οταν ηρθαν.
Μετα, εδω, εκαναν και την κορη.
Εγω τους γνώρισα πριν δυο χρόνια περιπου.
Η Αλεξανδρα πάντα γελαστη, ερχόταν στο σπιτι μου.
Ποτε δεν ζήλεψε και παντα ηταν με μια ευχή στο στόμα.
Μου αποκαλυψε οτι πέρασε ενα πολυ βαρυ περιστατικο υγείας, αλλα χαρη στα προηγούμενα αφεντικα της, που την ετρεξαν μεχρι την Ελβετια, το μάτι της σώθηκε.( σπανια περιπτωση καρκινου).
Η υγεια της ηταν σταθερη, μονο που προσεχε πολυ τα απορρυπαντικα, και αυτο ηταν μόνο.
Ο γιος τελειωσε το σχολειο κια πηγε στην Αθηνα σε μια σχολή σεφ.
Καθε καλοκαιρι, για διακοπες, η Αλεξανδρα και ο Ηλιας, μαζι με τα παιδία, εδω και χρόνια,
πήγαιναν στην ...Μυκονο.
Οσο αστειο και να ακούγεται, ναι ειχαν την ξαδελφη τους εκει που δούλευε όλα τα χρόνια,
και ετσι τους φιλοξενουσε ( στρωματσαδα βεβαια) στο σπιτακι της δίπλα στην θαλασσα.
Καναμε πλακες μεταξύ μας, που θα πας διακοπες;;Πάλι στην Ψαρού θα αραζεις;;
και τα γνωστα...
Τα χρηματα που ειχαν μαζεψει απο την δουλεια τους, με ιδρωτα και χαμογελο,
ηταν ικανα να αγορασουν το διαμερισματακι τους και ηταν ετοιμοι για την αγορα αυτη.
Μια μερα μου τηλεφωνησε οτι δεν θα ερθει στη δουλεια, δεν ηταν καλα.
Μετα ξαφνικά βρεθηκε στην Αθηνα και εκανε τεσερεις μηνε ς να ερθει πίσω σπιτι της.
Μετασταση στο συκωτι.
Απο τότε μπαινοβγαινει στα νοσοκομεια.
Η ιστορια της δεν εχει λήξει.
Α ρχ'ιζει η τρομερη κριση της οικοδομής.
Ο Ηλιας μενει χωρις δουλεια.
Η Αλεξανδρα συνεχίζει να ξοδευει απο τις αποταμιευσεις.
Τρελλα λεφτα.
Στον χρόνο επάνω, ο Ηλίας, παθαινει μια χοντρη κρίση ζαχάρου, και κινδυνευει να του κοψουν το πόδι.
Στο νοσοκομειο για μηνες...
Με νοσοκομα την Αλεξανδρα.
Τα βιβλιαρια αδειαζουν.
Δεν υπαρχει ουτε για το ενοικιο.
Δεν υπαρχει ουτε για φαγητό,η καθημερινη τους επιβίωση στηρίζεται στην ευσπλαχνεια
των γειτονων, του χασαπη, του μαναβη.
Στην αρχή υπηρχε η ντροπή.
Η αναγκη όμως την ξεπερασε.
Ο γιος δουλευει και σπουδαζει στην Αθηνα, μακαρι να κρατηθει οσο μπορει να τελειωσει μετη σχολή.
Η κορη στο γυμνασιο.Κοριτσακι σαν μπουμπουκι, που βλεπει τον κοσμο της να γκρεμίζεται.
Πηγαινει χωρις χαρτζιλικι σχολειο, και γυρναει πεινασμενη και τρωει ενα πιατο φαι σε μια
χωρισμενη με παιδι, θεια της που δουλευει σκληρα για όλους.
Η ιστορια δεν τελειωσε ακομα...

Εκκρεμώ

2010-01-28T12:40:00.000+02:00

Και εκει που λες οτι βαριεσαι την ζωή σου, κατι συμβαίνει ,που δεν ειναι ποτε για καλο,
και αυτη η ρουτίνα ανατρεπεται.
Απο απλά πραγματακια, όπως να σου πέσει το κουρτινόξυλο της κουζίνας στο κεφαλι,
(ευκαιρια να πλυνεις και την κουρτίνα),
να χαλασει το παντζουρι σε μια μπαλκονοπορτα,
να σου καεί ο σκληρός( ο δίσκος),
να μην εχεις τηλεφωνο για μερες στην δουλειά σου,
μέχρι πιο σοβαρά, όπως να σπασει ο δασκαλος της κόρης το χέρι του, και να παρει 3 βδομαδες αδεια( πόσο κακό είναι αυτο;; πολύ κακό,κακό κακό)
να καούν όλα τα σποτακια μαζεμενα, και να μαγειρευεις το βραδυ πιο..ατμοσφαιρικα,
και όλααα αυτα να προστεθουν στην τεραστια πια λίστα με τις εκκρεμότητες,
που ποτε δεν τελειωνουν.
1.Να παω στο ταμειο μου για να βγαλω δικαιολογητικα αποζημίωσης αγορα κηδεμονα για την κορη.
2.Να εμφανισω φωτο που εχω σε cd.
3.Να επαναγραψω βιντεο βαπτισεων σε cd.
4.Nα ψαξω να βρω βιντεο γαμου για τον ιδιο λόγο.
5.Να ερθει ο σιδερας σπιτι για τα καγκελα της σκάλας.
6.Ν ακανω μαστογραφία.
7.Να βαλω σε ταξη τους λογαριασμούς της δουλειάς.
8.Να παρω δώρο σε βαπτιστηρι που χρωσταω.
9.Να ερθει ο καλος γαμπρος μου να βαλει χορταρι στον κηπακο μου.
10.Να καταπιαστω με την τακτοποιηση του υπογειου, πριν ξαναπλημμυρισουμε.
11.Να παω τα κοριτσια για πελματογραφία.
12.Να αγορασω επιτελους ενα ζευγαρι γυαλια ηλιου.( το προηγουμενο ζευγαρι τα'φτυσε, και πορευω με ενα μπατιρο m&h.
13.Να πλυθει το αυτοκίνητο(διαχρονική εκκρεμοτητα)
14.Να παω την καμπαρντινα στο καθαριστηριο επιτελους.
15.Να ραψω και τα κουμπακια που εφυγαν απο ρουχα που αχρηστευτηκαν γι'αυτον τον λόγο.
16.Ν αντυσω τα σχολικα βιβλία(χαχα - χαχαχαχαχαχα)
17.Να παω τα μπουκαλια που εχουν μαζευτει στην βεραντα, για ανακύκλωση.
18.Να βαλω λαμπες στον διαδρομο των κοριτσιων.
19.Να μαζεψω το χριστουγεννιατικο δεντρο.Πλάκα κάνω.

Πολύ μπερδεμενη λίστα, και σιγουρα εχω ξεχασει αυτα που δεν με συμφερει να θυμαμαι.
Και ο μόνος ελευθερος χρόνος που εχω, είναι όταν είμαι στην δουλειά!!

Επιστροφή στα καθημερινα

2010-01-11T17:56:00.000+02:00

Και μιας που το τραπεζι μου ηταν αρκετα μεγαλο,
είπα να το γεμίσω με κόσμο,μες στις γιορτες, μην παει χαμενο τετοιο μεγεθος(αμα το εχεις, πρεπει να ξερεις να το χρησιμοποιηεις σωστα,το μεγεθος.)
Ετσι μαζευτηκαμε το βραδυ της παραμονης των Χριστουγεννων,όλη η παρεα,
σιγα το πραμα,εννεα οικογενειες μόνο.
Η καθε φίλη εφερε το πυρεξακι της ή και τη σαλατα της,φαγαμε τα συμμαζεψαμε όλες μαζί,
(μόνο ηλεκτρική δεν μου βαλανε).Και μεχρι τις 3 τη νυχτα εφυγε και ο τελευταιος.
Την επομενη, ανημερα Χριστουγεννων άλλη μια δόση επισκεπτων.
Οικογενεια αυτη τη φορα.Πεθερικα, κουνιαδουλα με τεσσερα τέκνα, αδελφη με τρια τεκνα,
μαμα, και ζευγος θείων.Πανζουρλισμός χειρότερος.όμως τόσο ωραία!!
Αφού αργά το απογευμα, μας επιασε μια μοναξια μια πλήξη ενα πραμα και παλι παρεα θελαμε.
Ετσι με σπιτικά καλεσματα, περασαν οι μερες των Χριστουγεννων.
Ψιλοσαπίσαμε στους καναπεδες, εξω για ενα ποτό, ουτε που το σκεφτηκαμε,
βαρεθηκαμε.
Την Πρωτοχρονιά,όμως την κοπανήσαμε κανονικά, μόνο η τεσσερεις μας,
για Βαρκελώνη.
Σούπερ.Οποιος δεν πηγε να παει παραυτα!
Δεν είμαι και καμιά πολυταξιδεμενη, αλλα τα λιγα που εχω δει, λεω πως ειναι ενας υπεροχος προορισμός.
Ο καιρός ηταν γλυκός,σχεδον ανοιξη,

Το Ελ. Βενιζέλος με απογοητευσε.Περιμενα περισσοτερα για ενα μοντερνο αεροδρομιο.
Πολυ λίγο, μιζερο, ασε την τραγικη χριστουγεννιατικη διακοσμηση, να σκας στα γελια δηλαδή.Κρίμα.
Το αεροπλανο της voueling αν το γραφω σωστα, δεν θυμαμαι, λίγο στεναχωρο,
σαν να ταξιδευεις με παλιό ΚΤΕΛ .Αλλα με τις οικονομικες τιμες, μη ζηταμε και χλίδες.
Η μικρή ειχε πολυ γελιο, μιας και πρωτη φορα σε αεροπλανο.
Δίπλα μα ςκαθησε ενας πακιστανός, στην θεση δίπλα σε μενα.
Απο πίσω μας καθοταν ο Ν. και η μεγαλη.Οταν απογιώθηκε και η δικιάμου ηταν σαν να την γαργαλανε δεκα χερια, ξεστριφτηκε απο το γελιο,
ο πακιστανός σηκώθηκε και πηγε σε μια θεση πιο μπροστα που ηταν αδεια η σειρα,
να απλωθεί ο ανθρωπος.
Και λεει η μικρή, α!! το κορόιδο, εχασε τα κελεπούρια!!
Γενικά δεν το εκλεισε το στοματακι της ούτε ενα λεπτό.
Ζωή να'χει, δεν της ποναει η γλώσσα; μπιρι μπιρι και γιατι αυτο, και ετσιο εκεινο.
Τεσπα.
Θα κανω ενα ταξιδιωτικό ποστ αλλη φορα.
Τωρα είμαστε παλι στη δουλειά, λες και δεν περασε μια μερα.
Πίσω στο σχολείο, κλαινε τα παιδιά, κλαιω και γω μαζί.
Το μισούμε το σχολείο, μόνο που εγω δεν το παραδεχομαι.
Αιντε σχολεία, τα εξωσχολικά;; αλλο πέρα δόθε.
Στο μεταξυ εχω ενα διαβολεμενο συναχι και μια ζαλουρα, μονο κουβερτούλα θελω
και νανι.Αλλα σφίγγομαι, που λεει και η αδελφή μου, όταν με παίρνει απο κάτω.
Δεν μασαμε, σφιγγομαστε και προχωραμε.
Για τη νεα χρονια ευχομαι σε όλους λιγότερη γκρίνια.Αυτό μονο.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ

2009-12-15T20:55:00.000+02:00

ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

2009-12-15T20:52:00.001+02:00

ΓΙΟΡΤΙΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ

2009-12-15T20:52:00.000+02:00

Γιορτινα τραπεζια

2009-12-15T20:01:00.000+02:00

Ελα να πιασουμε κανα ξεσκονοπανο εδω μεσα..
Ελα λιγο να αερισουμε.
Λοιπον αγαπητοι φιλοι και πολυπληθεις αναγνωστες μου.
Εχουμε και λεμε νεα.
Εκανα τραπεζι στην γιορτη του Ν.
Μεσημερι, με οικογενειες φιλων.
18 ΜΕΓΑΛΟΙ, 18 ΠΑΙΔΙΑ.
Τα κεφαλαια κατα λαθος πέσαν αλλα τα αφηνω για περισσοτερο δεος.
Περασαμε ομορφα.
Απο τα πιατα, καποια ηταν καλά, καποια σουπερ, και καποια σκετη αποτυχια.
Συμβαινουν αυτα, δεν με χαλασε καθολου.
Αλλωστε μόνο για νοικοκυρα δεν φημίζομαι.
Θα σας τα γραψω ενα ενα.
Γαστρα τριων κρεατων...σούπερ!
Τηγανια χοιρινή...μετρια.
ψαρονεφρι λιαστη ντοματα-χαλουμι σαλτσα μουσταρδας.....ετσι κι ετσι
φιλετακια μοσχαρισια με μανιταρια......σκετη αποτυχια-πολυ σκληρα για να πεθανουν.
μπριζολιτσες χοιρινες και μοσχαρισιες ψητες.....κλασσικά εικονογραφιμενα.
μπροκολο με φιλαδελφια- συνταγη απο το μπλογ μικρη κουζινα......το κατι αλλο, πολυ λιγο,
δεν μας εφτασε,φαγώθηκε πρωτο.
λαχανοντολμαδες με κρεμουλα δίπλα, της μαμας μη λεμε οτι κι οτι......πάντα νόστιμοι.
πατατες φουρνου και ενα σκετο ριζακι, αυτα συνοδευτικά, τις πατατουλες τις εφερε μια φιλη,τις κανει παντα ζουμερες και λαχταριστες.
τωρα τι αλλο ξεχασα;; δεν θυμαμαι, α ναι τις σαλατες
παντζαροσαλατα κλασσικη και φλατ.
μελιτζανοσαλατα,κλασσικη και σουπερ.
πατατοσαλατα, νοστιμη αλλα πολυ βαρια.
μακαρονοσαλατα, κι αυτη καλη και τα παιδια την ξεσκιζουν.
πρασινες σαλατες μιξ, με απ'όλα, ροκες ,μαρουλια,ραντισιο,ρόιδι,κλπ. τρελλη επιτυχία.
Σε γλυκό δεν επαιξε τιποτα φτιαχτό, όλα ετοιμα.
Δεν το ρίσκαριζα τόσο, και δεν ειχα κ χρόνο εδω που τα λεμε.
Ηταν ωραια, παρεούλα, καποια στιγμη βγηκε και κιθαρα, και μαζευτηκαν και τα παιδια κοντα μας και τραγουδησαμε τζιριζαμε μαλλον, όλοι μαζι, και γελασαμε πολύ.
Μετα εγινε καφαδακι για όλους,και συνεχεια κουβεντα και αραγμα μεχρι αργα.
Η βοηθεια της αδελφης μου, μεγιστη.
Τι να πω, ειμαι τυχερη,χωρις αυτη τιποτα δεν θα καταφερνα.
Βεβαια στο συμμαζεμα μετα το τραπεζι, βοηθησαν ολες οι φιλες, και δεν καταλαβαμε πότε ξεμπερδεψαμε.
Α!! εκανα προσπαθεια και για art de la table.
Το γελιο.Αφου ρε κοριτσι δεν...τι πολεμας με χαρτοπετσετουλες και μπουρδες;;
Ισα για να χαλαστεις;;
Αλλα καποιες ιδεουλες τις υλοποιησα σχετικα καλα.
Σε ενα βαζο εβαλα μεσα πολλα λαιμς και ιδιο χρωμα κερια πρασινοπα. Καπου το ειδα μη νομιζεται..
Το ειδα με κουμ κουατ αλλα που να τα βρω;;
Σε μια κρυσταλινη σαμπανιερα εβαλα μεσα χρωματιστα μακαρον, πολυ ωραια εικονα.
Στα ποτηρια του κρασιου εβαλα απο ενα μπουκαλακι κατακοκκινο martini. Πολυ εντυπωσιακό!
Και φτιαξαμε με τα κοριτσια κηροπιγιακια με μηλα και ρεσό.και αυτες οι ιδεες κλεμμενες απο φιλη.
Το υπολοιπο σκηνικο με λουλουδια και συνθεσεις, αρκετα γιορτινό.
Δεντρο δεν στολισα εκεινες τις μερες, για να εχουμε περισσοτερο χωρο, και να μην μπερδευτω απο τις πολλες ετοιμασιες.
Σε γενικες γραμμες πηγαν όλα καλα, και ηταν μια μερα χαρας.
Φωτογραφιες εβγαλα πολυ λιγες, γιατι ξεχασα, και γιατι με μαλλωναν οι αντρες,
όταν αποφασισα ξαφνικα την ωρα που τρωγαμε να βγαλω την μηχανη.Δικιο.
Θα προσπαθησω να βαλω και δω αν μπορεσω.
Αυτα προς το παρον.

Σεπτεμβρης

2009-09-17T10:31:00.000+03:00

Εχουμε και λέμε.

Τα πρωτοβρόχια αρχισαν.

Τα σχολεία αρχισαν.

ΟΙ μέρες είναι πλεον μικρες.

Το αγχος μεγαλο.

Ο χρόνος πάντα και πιο λίγος.

Οι ανακαταταξεις πολλες.

Εχω να πω δυο λογια για τις λιγοστες-κούτσικες διακοπ[ες μου.

Καθε χρόνο μου φαίνονται και πιο μικρες, γιατι;

Ειναι κομματι αδικο να περιμενεις αυτες τις 10 μερες,

να το σχεδιαζεις μηνες πριν,

και να τελειώνουν, ετσι, σαν να μην ηρθαν ποτε.

Καλή η Λέρος, καλή και η Λοτσάρη,(και ο σύζυγος ακόμη καλύτερος!)

φάγαμε καλά, πιο φτηνο το ψαρι απο τα κρεατικα.

Ανακαλύψαμε ταβερνακι δίπλα στο κυμα,

κι απο την θαλασσα ντιρεκτ στο πιατο μας,

όλα τα θαλασσινα που πάντα ονειρευόμουνα.

Μύδια, στρείδια, γυαλιστερες, φούσκες,και κατι αλλα που δεν τα θυμαμαι.

Απιστευτο μαγαζάκι.

Κια φυσικά το πιο τουριστικο του νησιού, χωρις να χανει σε ποιότητα,

Ο Μύλος.Πολύ ατμοσφαιρικό, ονειρεμενο.

Φάγαμε και στους famous Ιταλούς.

Υπερεκτιμημένο.Καλές οι πάστες και οι πίτσες, οι σαλατες φτωχες εως αθλιες.

Αλλά αρκετα με το φαγητό.

Οι εικόνες του νησιού, μια ομορφιά!

Αν και οι απόψεις που ακουσα για το νησί πριν το δω η ιδια,

ηταν διφορούμενες,

η τελική εντυπωση ηταν θετική.

Ενας γνωστός μου ας πούμε, εχει φαει τρελλο κόλλημα,

και παει καθε χρόνο.

Μια αλλη γνωστή, που εκανε εκει καθηγήτρια, με κατατρόμαξε!

Τι δε μου είπε.

Οτι οι ντόπιοι, ειναι κακοί ανθρωποι, και αν μπορούν θα σου κανουν κακό!!

Οτι το ψυχιατρίο εχει επηρεάσει, την ζωή τους σε όλα τα επίπεδα,

οτι κυκλοφορούν δύσμορφοι και τερατογεννημενοι ανθρωποι,

λόγω των σεξουαλικων δραστηριωτητων, των ντοπιων με τους ασθενεις.

Οτι στον αέρα παλαναται μια αρρωστη αυρα, τα βάιμπς ειναι αρνητικά, κτλ.

Κατατρόμαξα.

Που πάμε ωρέ;

Αλλά ευτυχως η πραγματικοτητα ηταν τελειως διαφορετική.

Εγώ είδα όμορφο νεαρόκοσμο, καθαρό και κουλ.

Τα ματακια μου ειδαν τα ασπρα σπιτακια να σκαρφαλώνουν στους βραχους,

και απο τις δυο μεριές να κοιταζουν θαλασσα.

Η Πάτμος πολύ πιο λίγη.

Κτηρια ιταλικα αρτ ντέκο, καθαρά και περιποιημένα.

Αυλες γεματες λουλουδια και πρασιναδες.

Ακόμα και αυτο το ερημο το Λακί ( το λιμανι του νησιού),

εγώ το είδα όμορφο.

Ρυμοτομημενο και απλωμένο,πάντα ησυχο και βουβό όμως.

Και ένα αλλο που παρατηρησα ήταν οτι στα Αλιντα,

που μέναμε,το πιο τουριστικο σημειο του νησιού,

τα σπίτια ηταν όλα πανεμορφα, με καταπληκτικους κήπους,

μαντροτοιχους, και αυλες, πεντακαθαρα και συντηριμενα,

αλλα όλα τοσο ησυχα σαν άδεια!Που ηταν αυτός ο κόσμος;

Τα παραθυρόφυλλα ανοιχτα, τα φυτα ποτισμένα,

και απο τις 10 το βραδυ βυθισμενα στο σκοταδι;

Που ηταν οι ανθρωποι αυτοί;Δεν εμοιαζαν με εγκαταλελειμμενα σπίτια.

Κάθε άλλο.

Ανεβήκαμε και στο κάστρο του νησιού.

Μοναδική εμπειρία.

Επανω, εκτος απο το παραδοσιακο εκκλησακι, που εχουν όλα τα καστρα(!),

υπήρχε κια ενα μουσείο.

Ο υπάλληλος-ξεναγός, με εντονη ξενική προφορά,

αρχισε να λεει τα δικά του.

Η πιο παραξενη και πρωτοτυπη ξεναγηση της ζωής μου!

Αφού μπέρδεψε τις δικές του απόψεις με την ιστορία του νησιού,

σε παρατήρηση κυρίας, που μάλλον ηταν φιλόλογος,

οτι αυτα που λέει εκφραζουν την δική του αποψη, και ειναι τελείως διαφορετικά,απ'αυτα που διδασκόμαστε,

τα πήρε απότομα στην κράνα,

και τρέμοντας απο την ταραχή του, μας λέει:

Ως εδώ, τέλος η ξεναγηση, το κλείνω και φευγω!!

Και αρπαζει τα κλειδιά, μας βγαζει εξω, κλειδώνει την πόρτα, και εξαφανίζεται!!!

Καλά, μιλαμε είχαμε θέμα για κανα-δυό ώρες...

Πάντως μάθαμε και πολλά που δεν ξέραμε,

που δεν διδαχτήκαμε ποτέ,πράματα με τρομερό ενδιαφερον.

Ενδιαφερον και το πολεμικο μουσείο.

Η Λερος όμως δεν είναι μονο αυτό, είναι αλλο πραμα.

Ειναι ενα μεγαλο ψαροχώρι, με τους ψαραδες και τις βαρκες τους,

απ'όλο το δωδεκανησι εκεί.

Ειναι δαντελωτό περιγραμμα αιγαίου.

Ειναι αγριάδα,αλμύρα και αέρας.

Λίγες μέρες, πάει γρήγορα πέρασε..

Και ετσι πίσω τώρα στα καθημερινά,που ποτε δεν καταφεραμε να ξεχασουμε.

Αρχισαν και τα σχολεία.
Και τα εξοσχολικά.Ενα δράμα.
Πάρε τη μία, φέρε την άλλη.
Ωρες δύσκολες για την μαμα, που αναρωτιέται πάλι,
αν αξίζουν όλα αυτα..Αλλά πάλι, ας πρόσεχε, αυτη κυβερναει εδώ.
Ζόρισμα γερό.

Διακοπες τελος

2009-08-20T21:34:00.000+03:00

Γυρίσαμε απο τις διακοπές.
Δυστυχως.
Η Λέρος πανεμορφη,αν και αδικήται απο τις παραλίες.
Τ'ωρα θα μου πείτε, τι να λεει ενα νησί, αν δεν εχει ωραίες παραλίες..
Κι όμως.
Είναι ένα νησί με χρώμα, όμορφη νεολαία, καλό φαγητό, μικρες αποστάσεις,πραματα να δεις.
Μικρες αποστασεις, το είπα ε;
Πρώτη φορα που δεν σκοτωθηκαμε στις διακοπες.
Χωρις νευρα, χωρις καυγαδες.
Αφου όλα τα προλαβαίναμε, ούτε κουραση υπηρχε ουτε εκνευρισμός.
Που πέρισι στην Κρήτη...
Ξεκινούσαμε πουρνό-πουρνό, και γυρίζαμε κατακοποι το βράδυ, για ντούζ
και ξανα βουρ εξω, λοιμασμενοι απο την πείνα, να φαμε, τεσσερεις οικογενειες..ε λογικο δεν είναι που μόνο μαχαιρια δεν βγαλαμε;;;
Ενώ φετος..
όλο αγάπες και λουλουδια!
Τι τρυφερότητα, τι φιλακια, ( και με τα παιδια και μεταξύ μας)
Ζούσα ενα όνειρο.
Τι να σας πω.
Καβγας νάδα.
Μεχρι που φτασαμε στο σπίτι βέβαια,και θα σας πω γιατι.
Εκει που λετε στο νησί, ο Ν. εντόπισε ενα πολύ "ωραίο"κομμωτηριο.
Η κυρία που δούλευε το ψαλίδι, ηταν πραγματι κουκλάρα.
Μια μέρα που βγήκε πρωί για περπάτημα, γύρισε στο ξενοδοχείο
κουρεμμενος!
Αναμενώμενο.
Και αντε και σου κανε ενα μαλλι...
Μεχρι εδω όλα καλα.
Και γυρίζουμε σπίτι.
Εγώ να βάζω πλυντηρια και τα παιδια να βοηθανε, και γενικα ενας χαμός.
Και ενω υποτηθετε πως βοηθούσε και ο Ν. σε καποια φαση εξαφανιζετε.
Και ερχεται στην κουζίνα ξεκαρδισμενος στα γελια με την εξής γελοια εμφανιση:
ψαλιδισμενη όλη η κορυφη του κεφαλιού του, εκει που συνηθως οι αντρες εχουν φαλακρα, τόσο ψαλιδισμενη γουλί τόσο σοκαριστική εικόνα..
Και αυτός δε ξεκαρδισμένος με την μαλακια που εκανε
πήγε να διορθώσει το κούρεμα(εμ πουλακι μου το ψαλίδι θελει τεχνη, όχι ωραιο κώλο, που ειδες και θαμπώθηκες) και εγινε μ..νι.
Τράτζικ.
Η μικρή να κλαίει, η μεγαλη να ουρλιάζει, εγω να θελω να φύγω με βαλιτσα κανονικά.
Γίναμε μεσα σε μισό λεπτό σκατα.
Να μαλώνουμε όλοι μαζί, σκηνικά ροκ.
Αντε και δεκαπενταυγουστος,που να βρεις κομμωτρια.
Ευτυχως η θειά του "εφημερευε" και του πέρασε με την ψιλή το κεφαλι.
Και τώρα παιζουμε στο σπίτι πριζον μπρέικ.
Ηρθαμε και απο την Λέρο, και σου λεει ο αλλος οταν τον βλεπει,
αυτός τωρα ειναι με χαρτί εξω; είναι σε αδεια; τι;;
Ε σε 10 μερες θα περασει κι αυτό.
Α!! ετσι ειναι ο Ν. δεν βαριεσαι ποτέ μαζί του , όλο εκπλήξεις και συγκινησεις, μη χεσω.
Για το νησι θα ξαναγραψω, γιατί τωρα΄δεν εχω κεφια.
Η μεγαλη μου η κορη εφυγε την επομενη που γυρίσαμε για τους παγετώνες της Γαλλιας στο Tignes για σκι με την ομαδα της.
Σήμερα όλη την ημερα δεν μιλήσαμε στο τηλ. και εχω ψιλοφρικαρει.
Η μικρή παιζει εξω και γω προσπαθω να επικοινωνησω και νευριαζω,
στο καλο της γιατι δεν απαντα;

Χθες

2009-07-20T11:20:00.000+03:00

Εκεί ήμουν χθες.

Ο εφιάλτης μου

2009-07-15T18:13:00.000+03:00

Διαβάζοντας το ποστακι για το πάθημα της Νιόβης,
http://niobh.blogspot.com/
θυμήθηκα την πιο φρικτή μου εμπειρία σαν μάνα.
Πολλές φορες το θυμαμαι σαν εφιαλτη τα βραδυα και δεν μπορώ να κλείσω μάτι.
Πριν επτα χρόνια περιπου,μέναμε στην ιδια οικοδομή με τα πεθερικά μου.
Εμείς στον πρώτο όροφο,αυτοί στον δευτερο,
και στον τρίτο έμεναν τότε ενα ζευγαρι απο την Θεσσαλονίκη, καλοί ανθρωποι, γυρω στα 55χρ.
Ιδιόκτητη η οικοδομή λοιπον, και στην πόρτα μας δεν εμπαινε κλειδί.
Ασε που νομιζω δεν κλείδωνε απο βλάβη.
Τα πιτσιρικια ανεβοκατέβαιναν, όποτε γούσταραν γιαγιά και επεστρεφαν όταν βαριόντουσαν.
Η μικρή μου, ηταν δύο χρονων.
Εκείνο τον χειμώνα, έκανε τρομερή παγωνιά.
Ειχε φτασει το θερμόμετρο -20 μεσα στην πόλη.
Χιόνια παντού.
Κυριακή πρωί και καθώς είμαι λάτρης του υπνου,
εκμεταλευτηκα το γεγονος της απουσίας του Ν. και της μεγαλης κόρης,
και την έπεσα στα μαλακα μου παπλωματάκια για ένα εξτρα ευεργετικό βύθισμα.
Εξω το τσουχτερό κρύο, δεν παιζόταν.
Χωρίς να ακούσω κανέναν θόρυβο,ισως το ενστικτο,
πετάγομαι απο το κρεβατι μου και τρέχω προς το δωματιο της μικρής.
Πρωτο σοκ.Το παιδί δεν ηταν εκει.
Τρεχω την γελοία αποσταση των δυο μέτρων ως το αλλο δωματιο, το καθηστικό.
Τίποτα και κει.
Αλαφιασμένη αρπαζω με δύναμη το πόμολο της πόρτας και πεταγομαι στον διάδρομο.
Το μωρό μου, ηταν εξω, στα σκαλιά,
και με το ανοιγμα της πόρτας τρόμαξε κιόλας, και αρχισε να τρεχει πανικόβλητο
προς τα πάνω.
Ηταν ξυπόλητο, με ενα πολύ ελαφρυ πιζαμακι(απο μικρο δεν φοραει ποτε χοντρα ρούχα, ειδικά στον ύπνο της),
οι μύξες ετρεχαν απο τη μυτούλα και μπερδευοταν με τα δάκρυα, και κλάμματα κλάμματα...
τα οποία, δεν ειχα καν ακούσει, μεσα στο σπίτι, και στον βαρύ μου υπνο.
Προφανώς το παιδί ξύπνησε καποια στιγμή,
θα ήρθε στο δωματιο μου, μπορεί και οχι,
εγω στην κοσμαρα μου,
και ανοιξε την πορτα να παει στην γιαγια.
Ελα όμως που η γιαγια έλειπε στο χωριό!
Εκεί πιστευω οτι εχασε τον προσανατολισμό της, και ανέβηκε πιο πάνω, στον τρίτο.
Και για κακή μας τύχη ελειπε και το ζευγαρι του τρίτου.
Φανταζομαι θα χτυπούσε τις πόρτες μια του δευτερου και μια του τριτου,
γιατί αν χτυπουσε σε μενα , δεν μπορει, θα την ακουγα.
Μπερδεμενο και φοβησμενο το πουλακι μου,
πάνω στα παγωμενα μαρμαρα της σκαλας,
ουτε και ξερω τι σκέψεις θα πέρασαν απο το μυαλουδακι του.
Οταν την αγκαλιασα και την πήρα μέσα, το κορμακι της ήταν παγωμενο.
Εβαλα σε λειτουργία το σεσουάρ για να ζεστανω τα ποδια της που ηταν παγακια.
Κλαίγαμε και οι δυό απαρηγόρητες.
Πέρασε πολύ ώρα για να συνέλθουμε μανα και κόρη.
Τι έκανα στο μωρό μου;
Σκεφτόμουνα τον πανικό της, να χτυπαει κλειστες πορτες,
να παγωνουν τα ποδαρακια της και τρελλαινόμουν.
Πως αφησα να γίνει τετοιο πραμα;
Τι δολοφονική αμέλεια ηταν αυτή; Εγώ κόντεψα να το σκοτώσω το παιδί μου.
Τι να λέω, δραματικες στιγμες.
Φυσικά και δεν είπα τίποτα για τα κατορθώματα μου.
Ηρεμήσαμε και το μωρό σαν μωρό, ξεχασε και συγχώρεσε...ελπίζω.
Τις επόμενες μέρες αφουγκραζόμουν τον ηχο της αναπνοής της, τον παραμικρό βήχα,
μήπως εχει πυρετό, ευτυχως τίποτα, την γλυτώσαμε την πνευμονια.
Μόνο μετα απο πολύ καιρό, το είπα σε φίλες μου και οχι στον Ν.
Με βρίζει που μου αρεσει ο ύπνος, ασε μη χειροτερευω τη θεση μου.
Αλλα και τώρα καπου καπου,
οταν το θυμαμαι, ενα αγκαθι σαν να τρυπαει την καρδιά μου,
και το στομαχι μου ερχεται στο στόμα.

Καλοκαιρινο βραδακι στην πόλη

2009-07-14T21:12:00.000+03:00

Πήγε κιόλας εννιά η ώρα.
Τα κορίτσια παιζουν εξω, ο Ν. σε δουλειά, και γω για μια ακομα φορά,
βαριεμαι να κανω τις γνωστες δουλιες του σπιτιου.
Προτιμώ να χαζευω..λες και δεν είμαι αρκετα χαζή!
Τα τζιτζίκια εξω, κανουν πάρτυ.
Η θερινή ραστωνη με αποβλακώνει.
Δεν εχω κι αυτοκίνητο, το πήρε ο Ν.
Να πήγαινα καμια βολτα.
Οι φιλες μου λείπουν, η αδελφή μου εχει δουλειές(νοικοκυρά, τι σαν κι εμενα;)
Στην βεραντα, δεν εχω μάθει να κάθομαι μόνη.
Με πιανει ενα παραπονο, μια μιζερια στη βεραντα μόνη.
Στο σπιτι μεσα κανενα προβλημα.
Βγαίνω, κανω ενα τσιγαρο, και ξαναμπαινω.
Βγαίνω, διαβαζω δυο σελιδες, και ξαναμπαινω.
Σπαστικες μέρες.Καλύτερα στη δουλειά.
Αργουν οι διακοπες.Καλύτερα, να εχουμε να περιμενουμε κατι.
Οι κορες μου σήμερα, βρήκαν καινουριο παιχνίδι.
Μετατρεψαν το υπογειο σε οικο μόδας.
Με μια παλια κουκλα μοδίστρας
και αρκετα υφασματα, κουρελακια,κορδελες,λουλουδια κτλ.
Δεν ξερω ποτε θα το βαρεθουν κι αυτο.
Πριν απο αυτο, εγραφαν βιντεακιακαι τα περνουσαν στον υπολογιστή.
Τι Ρουβας, τι Χαντισέ όλη η γιουροβίζιον σε παραγωγή αδελφών Τατά.
Πολύ γέλιο, και η μεγαλη μου,φοβερός Ρουβας,απίστευτη κίνηση!
Πάει κι αυτό.
Τώρα φάσιον-ντιζάιν.
Μόλις ήρθαν και μου ζήτησαν λέφτα για πατατάκια.
Πως να πω οχι;
Με τη βαρεμαρα που με δέρνει, με βρίσκουν "μποσικη"
και με εκμεταλευονται.
Αλλο τωρα.
Στην γειτονιά μας,υπαρχει ενας τυπος, πολυ μερακλής.
Εχει παρει αδεια, απο τον ιδιοκτητη του διπλανου του οικοπέδου και:
Το εφραξε αρχικα, μετα εβαλε μουσαμα γυρω-γυρω,
εριξε κατω αμμο, και με ενα τρακτερακι την [πατησε.
Εβαλε δυο τεραστιες πλαστικες πισινες, με χλωρίωση και τασχετικά,
Ομπρελα θαλασσης τεραστια, τραπεζακια, ξαπλωστρες, φωτα, μουσική.
Επαγγελματικά πραματα, καθε χρόνο το κανει και καλυτερο.
Καταλαβαινεις τον ξεμυαλισμό.
Και όλα καλα, αλλα..
Αυτός εχει 4 παιδια, συν 2 οικογενειες Αυστριακών που φιλοξενει,
γίνεται καθε μερα πάρτυ, απο το πρωι ως το βραδυ.
Οι μεγαλοι πίνουν ασταματητα, και τα παιδια κυκλοφορουν ξυπολιτα,
με τα μαγιό.
Και εχουμε ενα προβληματακι εδώ.
Ωραια όλα αυτά,αλλα δεν θελω τα παιδια μου να ειναι συνεχεια εκει,
και ανεγξελεγκτα.
Πρώτα απ''ολα, οι μεγαλοι πίνουν τόσο, που πανε και κοιμουνται σαν πεθαμενοι..
Η κορη μου μια μερα ανεβηκε στο σπιτι τους για πετσετα( οχι για τον εαυτό της, για ενα απο τα παιδια της οικογενειας) και ο ενας Αυστριακος κοιμόταν γυμνός στο πατωμα!!!!
Ευτυχως και μου το είπε.
Τους ανθρώπους, τους γειτονες, τους ξερω, αλλα, καμια εμπιστοσυνη δεν τους εχω, οταν βαζουν στο σπιτι τους ανθρωπους, που δεν σεβονται κανόνες,και φερονται ετσι μπροστα σε παιδια.
Η γυναικα, η γειτονισα, ενα κομματι μαλαμα, όλο γελαει, φιλοτιμη,
φιλοξενη,αλλα μαλλον εμπλεξε και δεν μπορει να πει οχι.
Και ετσι αποκτησαμε πρόβλημα, απο κει που ηταν όλα καλά.
Ας περιμενουμε να φυγουν με το καλο οι φιλοξενουμενοι,και βλεπουμε.
Κάθε μερα, και νυχτα, μας προσκαλουν και μεις το παιζουμε ακαταδεχτοι.
Στα παιδια εξήγησα, και μαλιστα καταλαβαν, και δεν εχουμε γκρίνια.
όμως μια ψιλοζήλια την εχουμε.
Και μιλαμε για ανθρώπους με "επίπεδο"(για τους Αυστριακους λεω)
Η κυρία πλαστικός χειρουργός, ο ενας μηχανικός κλπ.
Και με τα παιδια τους δυο κοριτσακια 7 και 12χρ.
Τι στο διαλο, ερχονται εδω να πιούν; και να κάνουν μπανιο στη βρωμοπισινα;
Αυτο ειναι Ελλαδα γι αυτούς;
Σε ποιες παραλίες τους πήγατε τους ξενους; ρωταω;
Και μου λενε κατι μπούρδες, που εγω ουτε να κατουρίσω δεν θα εμπαινα.
Α!!! μου λένε δεν εχεις δίκιο, εχει ενα τσιπουραδικο εκει στην ακρη, καταπληκτικό!40 καραφακια ειπιαμε.Γκλουπ!
Αβυσσος η ψυχή και τα γούστα των ανθρωπων.
Και πως οδηγουν στον γυρισμό;
με παιδια μεσα;υπευθυνοι ανθρωποι ε;
Και βεβαια, αφου ειναι κουρούπελα, απο το πιοτί μόλις γυριζουν ριχνουν κι ενα παρτυ, pool party να ρθει να δεσει το πραμα.
Οι γειτονες δε, εχουν παρει αδεια απο τις δουλειες τους(πως να πηγαιναν
το πρωι, με το μαγιό;) και εχουν μια χαλαροτητα εξωφρενική.
Εμεις ειμαστε οι ξενερωτοι γειτονες , χαχαχα.
Ευτυχως εχουμε αρκετα παιδια στη γειτονιά, με νορμαλ γονεις,
και εχουν παρεουλα τα δικα μου.
Αυτά.
Παω μια βόλτα τον σκύλο, ή μαλλον αυτός θα με παει,
γελοιο θέαμα, ενας σκύλος να σερνει μια απο πίσω λαχανιασμένη.
Και μετα ντους και βεραντα, με παρεα, τα κοριτσια μου!

Σαββατοβραδο

2009-06-24T17:50:00.000+03:00

Το Σάββατο που μας πέρασε, έιμαστε καλεσμένοι σε 2- 3 γάμους.
Κάναμε το ξεκαθάρισμα, και καταλήξαμε να πάω μόνη μου στον ένα,
μόνο στο χαιρέτημα (κλασσική και πάγια τακτική μου) και σε ακομη εναν, που γινόταν στις 10 το βράδυ και ήταν γάμος σε ανοικτό μέρος με τη γνωστη δεξίωση μετα.
Ολο αυτό το πανυγήρι, ξεκίνησε απο το μεσημερι για μένα.
Στις 1 ακριβώς κομμώτρια.Φευγω απο τη δουλειά πιο νωρίς, με τη γελοία δικαιολογια...¨εχω κομμωτήριο¨.
Ο δικός μου με κοιτούσε και δεν το πίστευε..
Αντε και τι μαλλι να κανω τωρα, που να κρατησει μεχρι το βραδυ, να μη μοιαζει με το μαλλι της μαμας Σίμσον, και να εχει όμως και το στίγμα του επαγγελματία;;;
Χα!Κοτσιδα!
Στα πλάγια, πολύ σικ και μαλιστα να έχει τον απέθαντο.( 20 ευρω)
Στις 3 ραντεβού για νύχια.(δωρεαν, μην λεω και ψεμματα, ειναι κολλητη μου)
Αντε ετσι για το καλό. Παει κι αυτό
Μετά, γρηγορα στα sephora, μασκαρα, κραγιον,μέικ απ,κολώνια,
σκια ματιων.( 150 ευρω)
Βγαίνοντας, αααα!! να παρω κι ενα πορτοφολι, που το αλλο εχει ξεσκιστεί και ντρέπομαι να το εμφανίσω(50 ευρω).
Και να αγορασω ενα τσαντακι για το βραδυ και ναι αυτο που θελω,
το βρήκα, ειναι πολύ ....φιν-φον ( που λεει και το Δεσποιναριο)
(75 ευρω, για να μάθεις).
Γύρισα στο σπίτι με απιστευτο πονοκέφαλο, και με 300 ευρώ μείον.
Μόλις το συνηδητοποίησα, αρχισε να με ποναει και ο κ..
Η ώρα είχε πάει 6.
Αρχιζω να φτιάχνω κατι πρόχειρο, γιατι το στομαχι, εσκαβε..
Ερχεται και ο Ν.
Με είδε ετσι κουκλάρα που ειχα γίνει, και τρομαξε να με αναγνωρίσει.
Και ήθελε...να μου χαλάσει τα μαλλιά.
Αλλά εγώ,γάτα,ούτε ενα τσιμπιδακι δεν βγήκε.
Και κατα τις 8 αρχίζω να ετοιμαζομαι.
Και να ετοιμαζω και τα ρούχα του.
Το σίδερο επαθε ενα κάτι,εγω να ιδρώνω, αυτος να κοιμαται.
Τελικά με ανταλακτικο σίδερο, εγινε η δουλειά μου.
Αφου ειπα δε θα βλαστιμησω,συνεχισα να κανω το μποτε μου.
Υπερπαραγωγή!
Στις 9 μου τηλεφωνουν, να παω να παραλαβω τη μεγαλη την κόρη,
μολις κατευθασε απο αγωνες κολύμβησης.
Πάω στο γήπεδο να την πάρω, εγω τώρα με το πεδιλάκι το πρόστυχο,
το φουστάνι για γάμο, μαλλι και μακιγιάζ, μια άλλη.
Αφού ο προπονητης, δεν μου εδινε το παιδί μου, που να με γνωρίσει ο ανθρωπος.
Οι αλλοι γονεις δε, με κοιτούσαν σαν να εβλεπαν την Κοκκινου, ή την Βίσση, κάποιες μαλιστα, βάλαν και χερι μπροστα στο στόμα, για να μουρμουρίσουν με ανεση, τι βλαμμένες! (καλα και γω, αν φορούσα φόρμα αθλητική,με τα διακριτικά του συλλογου,
ήμουν απο το πρωί, μεσα στον ηλιο για να παρακολουθησω τους αγωνες,
γυριζα με το πούλμαν, και έβλεπα την γαιδάρα μάνα,που μόνο τον κω.. της κοιταζει, και κοίτα την πως ηρθε να παρει το παιδί, σαν τραγουδιαρα,
έλεος τι ξεδιαντροπη! θα αφριζα απο ζήλεια τουλαχιστον τετοια θεά!!)
Βάζω το κοριτσι στο αυτοκίνητο, ματς-μουτς φιλιά, ουαου μαμά πως εισαι ετσι ( τωρα για καλο το πήρα αυτο),
και τρέχουμε να προλάβουμε τον πρώτο γάμο.
Ευτυχως ειχε πάρκιγκ εξω ακριβως απο την εκκλησια.
Μόλις αρχισε το διευχων, αφήνω το παιδι στο αυτοκίνητο,
και κατεβαινω να χαιρετησω.
Στριμωγμα, πάτημα, σπρώξημο, φιλιά, κοιταζω τη νύφη,
μπα, λέω, τι μαλάκας, σε λάθος γάμο ηρθα, δεν την ξέρω αυτήν.
Και η νύφη με κοιτούσε κι αυτή με την ιδια απορία.
Την παρεξήγηση ελυσε η κουμπαρα που κατι της φωναξε εκεινη τη στιγμή, και ακουσα το όνομα.
Ουφ σωστά ηρθα, απλά η κοπελα έκανε πιο σουπερ μποτέ απο μένα!!
Τόσο ωραία! σαν μια άλλη!!
(ας κοιτάω τα μούτρα μου καλύτερα που θελω και σχόλια, μόνο ψευτικες βλεφαρίδες που δεν έβαλα, και μολις τις ειδα στην νύφη, τις ζήλεψα,
γαμώτο γιατι να μην το σκεφτώ κλαψ).
Τρέχω στο κορίτσι, το μαναρακι μου ακουγε μουσική, και ηταν μια κούκλα, με το μαλλακι της μπουκλαριστο φυσικό απο το μπανιο,
το προσωπακι του λαμπερο, αχχχχ νιάτα.
Την πηγαινω σε φιλικό σπιτι, οπου ειναι και η αλλη κόρη.
( τύχερή που εχω φίλους για τετοιες περιπτωσεις)
Παω σπιτι να παραλαβω τον Ν.
Ειναι αψογος.
Τόσο όμορφος, με το τίποτα.Με ενα ζελε στα μαλλια.
Ασταδιαλα.Αντρες, ενα λευκό πουκαμισο και γίνονται κουκλιά.
Ενώ εμεις, εξτριμ μεικοβερ, και παλι...
Και φτασαμε και στο δευτερο γαμο.
Αφου χασαμε τον δρόμο, και ψιλοβριστίκαμε ετσι για το καλό,
παρκάραμε στου διαολου τη μάνα, γιατι δεν θελει να ψαχνει, σπάζεται,
και ξαναβριστίκαμε πάλι, για το καλό, γιατί καλο το περπατημα,
ρίχνει και τη χοληστερινη,
αλλα,ΟΧΙ ΤΩΡΑ με το δωδεκαποντο, έλεος.
Και να βγαλω τα 2, 3, 4 χιλιομετρα (λεμε τωρα) με περπατημα,
καλα για βιδεο, λυγισμενα γόνατα, και κύρτωμα πλατης,
αλλα, λιγο πριν την εισοδο,
πια γαζελα ειναι αυτή;;
τι ανεση! με το σωμα στητό, το ποδι τεντωμένο,τσ,τσ,
Και ενταξει τακτοποιηθήκαμε και στις ροτόντες,
και για καλή μου τύχη είχα την κουνιαδούλα μου δίπλα,
και επεσε τρελλο γέλιο.
Οπου κουνιαδα, το πιο αγαθο πλασμα, με τις πιο θεικές ατακες.
Ατακα νο. 1 Καλα πολλες πεταλουδιτσες εχει (της νυχτας)
ειναι μήπως ο καιρός τους να γίνους καμπιες;;
Ατακα νο. 2 Ο κουμπάρος ειναι αυτος που εχει την easy jet ο
πως τον λένε;;;
Χατζηκυριάκος; λεω εγω;
Α ναι ναι Χατζηκυριακος!! (καμία σχεση με τον Χατζηιωαννου, απλα λιγο του εφερνε)
Ατακα νο.3 πολύ ωραια αυτα τα κερασια, αχ πως τα λενε;;
Βοειδή λεω εγω,
Α ναι ναι!!βοειδή!!
Ατακα νο. 4 Συγνώμη μήπως ειστε διασημος;;;;( σε κύριο που καθεται μαζί μας στη ροτοντα )Γιατί κατι μου θυμίζετε.
Ε μ'αυτα και μ'αυτα, πέρασα πολύ γελαστικα΄.
Ευτυχώς που δεν παρεξηγει και γελαω και μετα γελαει κι αυτη,
και μετα ο Ν.μας αγριευει και τις δυο.
Οι γυναικες στο γάμο, όλες ρε παιδί μου, στην τρίχα.
Αρε τι αγώνα κάνουμε για το αποτελεσμα, αλλα χαλαλι.
Τα ευσημα εμεις οι γυναικες, δεν τα παίρνουμε απο τα σχόλια των αντρών.Απο τα βλεμματα των γυναικών τα παίρνουμε.
Τετοια ανωμαλία.
Και όσο πιο πολύ σε κοιταζουν οι αλλες, τόσο πιο κοντα στον στοχο εχεις φτασει, που ο στοχος να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας, ειναι
ατέρμονος.
Δε βαριέσαι, και λίγη ελαφρότητα, που και που, δεν βλαπτει.
Χαιρόμαστε με κατι μικρα, σαν κοριτσακια,
μονο που δεν τσιρίζουμε, ήηηηη τι φοβερό γκλιτερ/μανό/τσαντακι/ καρφιτσα/σκουλαρικι/σκατιδι.
Σαν κοριτσακια.
Παντως εγω ειχα πολυ καιρό να ασχοληθώ, με αυτον τον τροπο,
με τον εαυτο μου και το καταδιασκεδασα.
Αν και ειναι κουραστικό να εισαι πάντα τόσο θεά...

Οταν οι μαμαδες συζητανε

2009-06-19T18:09:00.000+03:00

Είχα χθες μια συζήτηση με καλή φίλη,
μου έλεγε πόσο στεναχωριέται για τα χρόνια που εχασε, για τα χρόνια που άφησε να περασουν, χωρις να είναι δίπλα στην έφηβη, σήμερα, κόρη της.
Για τον εγωισμό της,για το πόσο εκνευριζόταν που έβλεπε, στην κόρη της, τις δικές της νευρώσεις, για την δυσκολία της να το διαχειρηστει, και φυσικά τις τυψεις που νιώθει,
καθως δεν αφησε καμιά διασκεδαση και έξοδο για κανένα μαμαδίστικο λόγο.
Σήμερα τα πραματα, μεταξύ τους ειναι πολύ καλα, και χαιρομαι γι'αυτό,
με μεγαλο αγωνα και αρκετα χρονακια ψυχαναλυσης, η φίλη σταθηκε αρκετα έξυπνη,
να παλεψει, εστω και λιγακι αργά, για να κερδίσει και να αποκαταστησει αυτη την τόσο σημαντική για την ζωή της σχέση.
Και όλα καλα μεχρι εδώ, γιατί, όταν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας ,τότε μόνο υπαρχει και
ελπιδα να τα διορθώσουμε.
Στον αντίποδα τώρα, είμαι εγώ.
Που πιστευω οτι ημουν πολυ διπλα στα παιδιά μου, που εκανα πραγματικά πολύ αγώνα,
και θυσίασα πολλα θέλω μου γι'αυτά.Εφτασα στα όρια μου,εχασα τις αντοχες μου,
έμεινα απο καυσιμα, αλλα τα εφτασα μεχρι εδώ, με αρκετη περηφάνια.
Και τώρα περιμένω απ'όλους τα ευσημα!Ναι ακριβώς.
Ψάχνω για αναγνώρηση, θέλω επιβραβευση, λες και οτι εγινε είχε την ιδιοτέλεια,
της ανταμοιβής.
Ξέρω ( και θα το παλέψω) οτι είναι λάθος, οτι η θυματοποίηση του εαυτού μου,
είναι ένα ακόμη πετραδακι που προσπαθεί να κλονίσει τον τοιχο της αυτοεκτίμησης μου.
Βλέπω εναν μίζερο ανθρωπο να παρακαλάει για μπραβο, και να ψαχνει τα "χαμένα " του χρόνια, και τρομαζω.
Οχι με τίποτα δεν το θέλω αυτό.Αλλαξε γρήγορα, συνελθε συνελθε, δεν εισαι αυτό...
Θα επανελθω.

Φρεσκο πράμα

2009-06-09T11:15:00.000+03:00

Ξέρω,ξέρω, ήθελε λιγο περιποίηση παραπάνω το ποδαρακι.

ειναι αληθινο!!

2009-06-06T12:49:00.000+03:00

Βόλτα στον Ολυμπο

2009-06-06T12:48:00.000+03:00

pause

2009-06-06T12:25:00.000+03:00

Κάπου διαβασα κατι ωραίο,
κάτι που θα μπορούσα να το είχα γραψει εγώ.
Ο τίτλος του ηταν '' pause'' μα δυστυχώς το εχασα στην θαλασσα του διαδυκτίου.
Να κανω λοιπόν μια παύση, αυτό ακριβώς θέλω.
Μια παυση, εστω για λίγο.
Για μια μέρα.
Οχι, λάθος, για μια βδομάδα, ή εναν μήνα.
Να ξυπνήσω χωρις ξυπνητήρι, οταν χορτασω υπνο.
Να μην πρεπει να παω πουθενα.
Να βρω τον χρόνο να κοιταχτώ στον καθρεπτη.
Ας μην με περιμενει κανείς.
Δεν θα τρομαξω.
Να φαω αργά και απολαυστικά το φαγητό μου, και να φυγω απο την κουζίνα χωρις να βαλω το πιατο μου στο πληντυριο.
Να πιω ενα καφε ή μια μπυρα, εκει σε κεινο το μαγαζάκι,
που πολυ μου αρεσει, και ποτε δεν πήγα.
Να μην ακουω κανεναν.
Κι ας μην με ακουει κανείς.
Να μην βιαστω να ανασάνω...

Καπως ετσι νιώθω.
Ετσι ακριβώς νιώθω.
(Αν βρω το κειμενακι, θα το βαλω αυτούσιο, με την αδεια του ιδιοκτητη.)

ANOTHER BRICK IN THE WALL

2008-10-25T10:57:00.000+03:00

Πρόβλημα σε τεστ μαθηματικών στην πεμπτη δημοτικού :
Ένα τούβλο ζυγίζει 1 κιλό και μισό τούβλο,
πόσο ζυγίζουν τα 5 τούβλα;;;
Το κουφό είναι ότι 3 παιδακια μέσα στην τάξη, το βρήκαν.
Το συζητούσαμε με τον αντρα μου το βραδυ, την ώρα που τα ψιλολέμε, για τα νεα της ημερας, για τα παιδια,που δεν εχει προλαβει ξυπνιακτλ..
Για να το ξανα'ακούσω μου λέει.
Α!αα ναί ρε!
Και αρχίζει να μου εξηγεί την λύση.
Ε.. κοντεψαμε να σκοτωθούμε στον καυγα.
Καλά, ειμαι βλακας,και συ χριστιανέ μου, ασε με δε θελω να μάθω τη λύση. Φαγώθηκες.Ασε με στη νιρβάνα μου.
Στα διαλα!
Μισή ώρα να το παλευω με φιλότιμό, μέχρι που στο τέλος λέω μέσα μου,
δε πάει άλλο, τώρα υποκρίσου τον.. οργασμό!!
Α!!!!ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!!ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ !! .....το καταλαβα, ναι μωρε ,
πως κόλλησα ετσι, α ναι γειά σου.
Οχι θα σκοτωθώ εγω με τον καλό μου, γιατι ο δάσκαλος εχει βλάψιμο.
Μα είναι δυνατόν! Ε ρε τούβλο κατακέφαλα που του χρειάζεται!!
Μα και τα βλαμμένα που το λύσανε;;;
Οχι, η κόρη μου δεν το έλυσε, ειναι είπαμε ενα φυσιολογικό παιδί.
Εδω και μέρες, που εγινε αυτό, γυρνάω παντού, με την ερωτηση στα χείλια, πόσο ζυγιζουν τα 5 τουβλα;;;
Κανένας δεν μου απαντησε ( αρχίζω να υποπτευομαι πως ούτε ο αντρας μου, ηξερε τη λύση, αλλά σου λέει, χαζή αυτή,κάτσε να την τρελλάνω με το μυαλό μου, πως νομίζεται ότι κρατιέται ένας γαμος, ε;; με κάτι τετοια.)
Δεν με νιάζουν οι βαθμοί του σχολείου. Καθόλου όμως.
Αλλά θα ζοριστώ, εγώ η μαμά της, αν στο τρίμηνο της βάλει 9 γιατι δεν ελυσε στο τεστ αυτην την συγκεκριμένη ασκηση.
Ενα παιδι που αγαπά και κατανοεί τα μαθηματικά,χωρίς βοηθεια απο κανέναν ( καλα αυτο το καταλαβατε ε;),
ειναι αδικο να κριθεί σε μια ασκηση γρίφο.
Μετά παλι σκέφτομαι τα αλλα 3 παιδακια που το έλυσαν και λέω, οτι ναι αυτά αξιζουν το 10, και οχι η κορη μου, δίκαια πραματα.

Ναι! είμαι η σούπερ -ντούπερ γούμαν

2008-09-21T00:13:00.000+03:00

Μετά το πάρτυ της ανηψιάς μου,

και γυρίζοντας σπιτι μαζί με την μεγάλη μου κόρη ( 10 ετων),

σε μια ερημική πλατεία, κοντα στο σπίτι μου,

είδα ενα νεαρό παιδί πεσμενο εντελώς στο χωμα, και απο πανω του ενα αλλο αγόρι.

Σταμάτησα και ρώτησα τι συμβαίνει.

Σας παρακαλώ κυρία, πηγαίντε τον στο σπίτι του, είναι μεθυσμένος,

καλώ ταξί, αλλα κανενας δεν το παίρνει γιατι ειναι ετσι.

Το "ετσι", ειναι ενα πτωμα αλλού κεφάλι, αλλου ποδια,.
και με το μπουφαν του γεματο ξερατα...μπλιαξ .. ξερω.

Δε μπορώ λέω αμέσως, και γω φοβαμαι, εχω μικρο παιδί πίσω.

Σας παρακαλώ, δεν ξερω τι να τον κάνω,δεν θελει-δεν μπορει,

να τηλεφωνησει στους γονεις του, σας παρακαλώ,

μη μας αφηνετε....

Γαμώ την τρέλλα μου γαμώ!

Γαμώ την τύχη του και την καλή του νεράιδα.

Μπείτε μεσα, μη μου ξερασει το αυτοκινητο, γαμώ..

Πόσο ηπιε το παλικάρι;

Εεε λιγο παραπάνω μπακαρτι

Πόσο χρονων είστε;

16. ( πες 15)

Και να δείτε κυρία εγω θα μπλέξω και θα βρώ τον μπελά μου,

αλλά να τον αφηνα κυρία, να τον παρατούσα;

να του κλέψουν τίποτα αλήτες το κινητό;

Πάντα ετσι παθαίνει όταν πίνει ( σύστημα το'χει).

Ολη αυτη την ωρα της μικρής διαδρομής μεχρι το σπιτι του νεαρού,

η δικία μου εχει κλάσει μέντες, να το πω ευγενικά.

Φτάνουμε, τον τσουβαλιάζουμε να κατέβει με το ζόρι,

ο φίλος με ευχαριστεί, εγω ψελλίζω κατι συμβουλές του κώλου,

ετσι, μπας και...

Και μετά αντε να κάνεις καλά τη Στέλλα.

Γιατί τον πήρες;

Γιατί δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ, με την εικόνα ενος παιδιού πεσμένου στο δρόμο.

Αν μας έκανε κακό;

Δεν ήταν και τόσο ρίσκο παιδί μου, τα "έκοψα εγω τι παιδιά ηταν" (πίπες).
Και γιατί το ένα, και γιατί το άλλο, με ζάλησε.
Και το χειρότερο, με έκανε να αμφιβάλω για την ικανότητα μου να διαχειριστώ κάτι.
Εβαλα ρε γαμώτο τη ζωή του παιδιού μου σε κίνδυνο;
Τον ψυχισμό του;
την παιδικότητα του;
Θα ηταν καλύτερα να με δει να αδιαφορώ;
ή να τον εγκαταλείπω;
Παντως δεν ειναι η πρωτη φορά που βαζω στο αυτοκίνητο τετοια περίπτωση.
Την άλλη φορα, ηταν μια κοπελίτσα, την βρηκα σωριασμένη σε μια είσοδο πολυκατοικίας,
με εναν φίλο της που προσπαθούσε με τραγικά αστείο τρόπο,
ο φουκαράς, μες την απόγνωσή του, να της δώσει το φιλί της ζωής!!!
Τους πηγα καρφί στο νοσοκομείο,
υπέθεσα οτι η κοπέλα ηταν ναρκομανής, πολύ κακά χάλια,
στο δρόμο ο νεαρος μου εξηγησε οτι ηταν ανορεξική.
Και μαλλον ηταν αλήθεια, γιατι η ιδια ζλητησε να την πάμε σε νοσοκομείο που δουλευε η μαμά της.
Μετά και απο το σημερινό,
λεω να βάλω εναν φάρο πάνω απο το αμάξι,
που να κάνει ιου ιου ιουουυυυυ
και να μαζευω σωριασμένα πιτσιρίκια απο τα πεζοδρόμια.
Ερχεται η σούπερ ηρωίδα!!! χεχεχε θα φοραω και μια μπέρτα κόκκινη.

Βρέχει

2008-09-20T13:16:00.000+03:00

Το σπίτι είναι ψιλοετοιμο, να υποδεχθεί το φθινόπωρο.
Εγώ πάλι, όχι.
Κρίμα, ήθελα λίγο καιρό, να χαρώ την βεράντα μου.
Ενα καλοκαιρι, δεν είχα μαξηλάρες για τα έπιπλα της βεράντας.
Τώρα που επιτέλους έγιναν, αν καθήσω κανένα βραδάκι,
θα γινω κασάτο.
Το υπόγειο έγινε καταπληκτικό.
Αποψη μου βέβαια, γιατί σε μερικούς μερικούς,δεν άρεσε.
Το έβαψα σε ένα φουξομώβκοκκινο ( αν υπαρχει τετοιο χρώμα ),
τον έναν τοίχο, τον αλλο τον εχω σε ροζουλί-λιλά
αλλαξα και τους καναπέδες, από τσαγαλί σε καρπουζί,
(αν και πάλι το τσαγαλί μου κολλούσε καλύτερα,αλλά έπρεπε να το αλλαξω),
στην πολυθρόνα, έβαλα ενα φανταστικό πανί, με πολλά χρώματα,
και παραστάσεις ζώων, το λουστρο το έκανα λευκή λάκα,
και έγινε πολύ προχω, και τρελλιαρικη.
Τώρα ενα μικρό συρταριερακι που εχω εκεί, σκέφτομαι να το αλλαξω κι αυτό.
Θα το βαψω ασπρη λάκα, και καθε συρταρι απο αλλο χρώμα.
Θα γινει σούπερ.
Ηταν αρκετα σοβαρό πριν το υπόγειο, εως καταθλιπτικό.
Τωρα ειναι μεσα στη χαρα!
Οταν με το καλο τελειώσει θα βγαλω και φωτο.

Το σ/κ με αυτόν τον καιρό, προβλέπεται οικογενειακό.
Ευκαιρία να δω τα παιδακια μου και να φτιάξω και την πίτσα που τους εχω υποσχεθεί.
Μου αρεσει που βρέχει, η μελαγχολία του φθινοπώρου είναι θεμιτή.
Το σκατόκρυο μου την σπάει.

Ικαρία 2007

2008-09-13T12:43:00.000+03:00

2008-09-13T09:36:00.000+03:00

Η ώρα σήμερα δεν περνάει με τίποτα.
Λες και κάθομαι στο θρανίο μου, πριν απο πολλα πολλα χρόνια,
και μετράω τα λεπτα, τα δευτερόλεπτα, τα ..τριτόλεπτα.
Και ο λεπτοδείκτης εκεί κολλήμένος. Να με βασανίζει.
Ετσι και τώρα.
Ακόμα 12.
12 και 1.

Κρήτη-part two

2008-08-22T20:03:00.000+03:00

Μόλις και φτάσαμε στο Σταλό, χωριουδάκι εξω απο τα Χανιά.

Ταξιδευαμε απο το πρωί.

Φτάσαμε αργα το απογευμα στο λιμάνι του Ηρακλείου.

Ζεστη τρομερή, κίνηση απίστευτη, ο ήλιος να καίει απέναντι μας,τα μάτια.

Αντε δυό ωρίτσες οδήγηση για να φτασουμε στο Σταλό.

Αλλά τι οδήγηση! Σκέτη επιβίωση!

Ενας δρόμος ( εθνικός δρόμος Κρητης, λέμε τώρα), σκετη καρμανιώλα.

Καθε περιγραφή ωχριά μπροστα στην πραγματικότητα.

Και αφού φτασαμε, κάποτε, ζωντανοί,

είδαμε τα σπιτακια-βιλιτσες, που ειχαμε κλεισει απο το internet .

Σκέτη γλύκα.

Ενας ανθρωπος μας περίμενε υπομονετικά, με ενα παιδακι στην αγκαλιά,

να μας δείξει τα απαραιτητα, μιας και τα σπιτακια αυτα ηταν απομακρυσμένα απο τον οικισμό.

Κατεβαζαμε ακόμα τα πραματα, τα παιδια ειχαν απο ωρα πεινασει, και κάναν υπομονή,

και μεις προσπαθούσαμε στα γρηγορα να ανασυνταχθούμε.

Ερχεται καποιος απο την παρεα και μας λέει, οτι ο τύπος θέλει να τον ξοφλήσουμε!

Τα μισα χρηματα τα ειχαμε στείλει ως προκαταβολή, μηνες πριν.

Να μην εχουμε ακομα ξεκουβαλήσει και αυτός να μας ζηταει να τον ξοφλήσουμε!!

Τόσο ακομψο και αγενές,που φυσικά μετανιωσα που τον βρήκα και συμπαθητικό στην αρχή.

Την βλακόφατσα!

Οι αντρες, ως πιο βλακόμουτρα, εψαξαν σε πορτοφόλια και εδωσαν τα χρήματα.

Ο δικός μου, ο εξυπνος, εκανε λόγο για απόδειξη.

Σε ένα κλίμα αμηχανίας, ελλειψης εμπιστοσύνης και ντροπής,

ο τυπος ειπε οτι θα μας φερει αποδειξη αυριο ο αδελφος του, τα μαζεψε, πήρε παραμασχαλα και το παιδακι και εφυγε μες τη νύχτα.

Αφησε αποσβολωμένους αγαθούς ( ηλίθιους) τους αντρες μας, να κοιτάζονται σαν ...ηλίθιοι;

Και μετα ξύπνησαν.

Τι εγινε ρε παιδιά;

Πρώτη φορά πάμε διακοπες;.

Πότε ξαναγινε αυτό;

Και αντε αφου ειχε τόση πρεμούρα για τα χρήματ, ας ηταν τουλάχιστον κι αυτος ο.κ.

Και αν αυτος τα κρατούσε για τηνπάρτυ του;

Αν τον πατούσε αυτοκίνητο;

Αν και Αν, μόνο που δεν μαλώσαμε το πρωτο βραδυ.

Του τύπου, ήθελα εγω να πω, αλλα εσυ αμεσως ανοιξες το πορτοφόλι,

να μη φανω εγω καχυποπτος και γυφτος κλπ.

Μετά πηραν φόρα.

Θα παμε λενε στο γραφείο που ειναι υπευθυνο και θα παραπονεθούμε.

Και την αλλη μέρα, τα καμάρια μας πήγαν στα Χανια.

Και αφού καναν τα παραπονά τους, τι συμπεριφορά ειναι αυτή,

αφιλοξενη και ζήτησαν την αποδειξη,

ο τυπος στο γραφείο, ΔΕΝ τους εδωσε απόδειξη, καποιο προβλημα ταχα μου, θα τακτοποιηθεί σε λιγες μέρες ...

Σε δυο μερες ερχεται ο τυπος του γραφείου,

και μας επιστρεφει πισω τα χρηματα του ΦΠΑ γιατί του ηταν αδυνατον να κοψει αποδειξη!

Αν ειναι δυνατον,

απο την μαλακία τους, την πατήσαν,

ειναι η πρωτη φορά που γινεται τετοια φαση,

ποτέ δεν μαλώσαμε με κανέναν, όπου και να πήγαμε,

ειδικά με επαγγελματίες που τους βλέπουμε με μια συμπαθεια.

Εμεις δεν το κάναμε για να παρουμε χρηματα πίσω.

Την αποδειξη μας ζητησαμε, αφου η εμπιστοσυνη προς το πρόσωπό μας δεν υπήρχε, γιατί να τούς εμπιστευτούμε εμείς;

Τα σπιτάκια ηταν αδήλωτα στον ΕΟΤ , και φοβηθηκαν μην και φτασουμε

μεχρι εκει.

Τέλος πάντων, κριμα για τον τουρισμό μας, και για την κρητική φιλοξενεία (καλά ξερουμε για τους μύθους της Ελλάδος).

Στο καραβακι για Γραμβούσα- Μπάλλο.

Παστες σαρδελες όλοι μέσα.

Χαρούμενος κόσμος, αφορμή για παρατηρηση και επικοινωνία.

Οικογένειες με παιδακια και γιαγιά, να τρεφονται με πατατάκια

( είμαι κακιά, αλλα πολυ το ευχαριστήθηκα το ξερατό του μικρού πάνω στην μάνα),

Ζευγαρια, μοντέρνα, ζευγαρια ξενέρωτα,

ξανά οικογενειες,

νέα παιδια με τατού, φλώρια, ροκάκια, λαικοί,

όλοι οι τύποι τελος πα΄ντων.

Και βυζί!!!

Μα τι βυζί!!

Ν α ντρέπεσαι που δεν εχεις σιλικόνη και συ σαν ανθρωπος.

Που πας κυρά μου;

Αντε στο χωριό σου, που το βυζί ειναι ακόμα φυσικό ( δεν λέω αλλα χαρακτηριστικά νταξ).

Πολύ σιλικόνη αδελφές μου.

Σε όλες τις τάξεις και τις φυλές,

ασχέτου ηλικίας ( και η γιαγιά Πάμελα; και η γιαγιά!)

όλες με το στήθος κάτω απο το σαγόνι.

Αντιαισθητικό, αντισεξουαλικό,

και μη με πειτε

κομπλεξική, θα ουρλιαξω!

Κυριούλης, ετων 45 περίπου, χαχανούλης και επικοινωνιακός με τον

δικό του τρόπο

Ξέρετε αυτούς που πιάνουν κουβεντα με τους πιο καλτ τύπους,

και νιώθουν πολύ ουάου τυποι, που βρισκουν να πουν κατι με όλους.

Η κυριά ξινή, πάλι με τον δικό της τρόπο.

Χαμογελάει συνεχώς και ετσι νομίζει πως ειναι γλυκιά!

Τα τέκνα τεσσερα,καλα και εξυπνα παιδακια.

Σε καποια φαση ο τυπάκος, αφού όλοι μας πια ξερουμε οτι ειναι

παιδοδοντιατρος, η γυναικα του μηχανικός η διακοσμητρια,(να τωρα θα τον μαλωσω),

καθεται δίπλα μου.

Ευγενιες, χαμόγελα, γενικότητες.

Σε μια φαση ο αντρας μου βγαζει και μου δίνει την βερμούδα του,

για να μείνει με το μαγιώ.

Καθως την βαζω στο σακο μπροστα μου, ο τυπος βλέπει με το αετισιο του μάτι,

την εσωτερική ταμπελίτσα του ρούχου.

Ω ναι! είναι φίρμα. Polo.

Ε ρε και αρχίζει ενα κατεβατό, που τελειωμό δεν ειχε :

Α καλά,όλοι οι ελληνες,ιδιες φιρμες φοράμε,εχω κι εγω ιδια,οταν παμε στο εξωτερικό ξεχωρίζουμε απο τις φιρμες των ρούχων,κάτι σαν στολή, οι ξένοι δεν τα εχουν αυτά, εχουν αλλους κωδικες ενδυματολογικούς,αφου να φανταστητε η πιο ηλίθια ατάκα διαφήμισης,μονο στην ελληνική αγορα απευθυνεται, το καλυτερο ζευγαρι παπούτσια μετα τα τίμπερλαντ, ειναι ενα ζευγαρι παλια τίμπερλαντ.,χαχα, ναι, ναι,χαχα, μονο στους ελληνες, ε; τρομερο;

Εγώ να είμαι εντελώς αποσβολωμένη,ευτυχώς φορούσα τα γιαλια μου και δεν φαινόταν το μάτι μου που ειχε γυρίσει.

Ο καλος μου δε, μας εκλασε κανονικά, και αγενεστατα,

και ειχε φύγει στην πρωτη ατάκα.

Καλά αυτος την εκανε νωρίς, εγω τι να απαντησω σε όλη αυτη την βλακοιστορία, χωρίς να γινω και γω αγενής, αλλα χωρις να φανω

(στον εαυτό μου) βλάκας;

Και η γυναίκα του γιατί δεν τον συμμάζευε;Ελεος πια.

Διακοπες τέλος

2008-08-20T10:39:00.000+03:00

Εχω μια εμμονή με τα κάτω άκρα.

Ενα φετιχ με τα δακτυλάκια!

Γι'αυτό νιώθω διπλά περήφανη, για τις πρωτες μου φωτογραφίες,

στο απλό, πλην τίμιο, τούτο μπλογκ.
Τα ξαναείπα αυτά, αλλα δεν πειραζει,καμμένο το έχω.

Πάμε παρακάτω.

Διακοπες τέλος.

Πότε ηρθαν, πότε τέλειωσαν, μυστήριο..

Είναι αστείο, να δουλευεις εναν χρόνο,για δέκα μέρες.

Μεγάλη βλακεία.

Το καλοκαιρι δεν τελειώσε φυσικά,

και ευτυχως υπαρχουν και τα σ.κ.

Η Κρητη.

Οι πρωτες μερες στην όμορφη και λεβεντογέννα,

πέρασαν με πολλά νευρα, πολύ γαλλικό,

γενικά μεσα στην τρέλλα και τον καυγά.

Ασπρο εγώ;

Μαυρο αυτός.

Βράχια αυτός;

Αμμο εγώ.

Μέρα εγώ;

Νύχτα αυτός.

Σε κάποια φάση σκεφτηκα πως δε μας πάει το νησί,

δε μας σηκώνει το κλίμα, τα βάιμπς, πως τα λένε,

(μετά σκέφτηκα και την μαυρη μαγεία, αλλα η σκεψη δε φτούρησε)

Ολο το γλέντι κρατησε 4 μέρες.

(δηλαδή απο τις δεκα των διακοπών, βγαλε τις τεσσερεις σκοτωμένοι,

τι μένει; κάνει και ριμα.)

μετα βρηκαμε την ισσοροπία μας, το κέφι μας,

αλλα τα παιδια ειχαν παθει ενα ψιλοσοκ.

Δεν μας ειχαν συνηθησει ετσι.

Αφου ερχοταν η μικρη και μου έλεγε:

Σε θελει κάτι ο μπαμπας, μάλλον θα σε μαλωσει, αλλα εσυ μην ..αντισταθεις.

Χαχα, ετσι ακριβώς.

Και να φανταστεις, δε τυχαινει να μαλώνουμε μπροστα στα παιδιά, οχι γιατι ειμαστε ανώτεροι ανθρωποι,αλλα γιατι εχουμε το προνομιο, να δουλευουμε μαζί, και οι καυγαδες μας ειναι εκτος σπιτιού.

Για 4 μερες όμως κατατρόμαξαν τα καημένα.

Αφου βρήκαμε τους ρυθμους μας, οι διακοπες ηταν πιο χαλαρες,

και το νησι απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφερον.

Η αλήθεια ειναι πως για να δεις πέντε πραματα,

πρεπει να ξεσκιστείς στο χιλιομετρο.

Δεν πειράζει, το Ελαφονήσι, ο Μπάλλος, η μονη Πρεβελης, Το Φραγγοκάστελλο, η Σούγια, η Παλαιοχώρα Τα Φαλασσαρνα,

και φυσικά η Κνωσσος,

μας αποζημιώσαν στο έπακρο.

Και τωρα, αντε πίσω να βλέπουμε τις φωτο.

570 το σύνολο.

Γιαπονεζακης.

Α!! Γύρισα και με απώλεια!

Το μπροστινό μου δόντι!!

Ο κοπτηρας μου!

Που τον εχω χρυσοπληρωσει.

Που με παιδευει εναμισι χρόνο.

Απο απλή θηκη σε αξονα, και απο αξονα σε εμφυτευμα τελικά!

Και πριν 2 μήνες είπα τέλος επιτελους!!

Τελος η ταλαιπωρία, η ντροπή, ( μπροστινό δόντι,εκτυφλωτικά χαμογελα), ο πόνος και ο χρόνος, (για το οικονομικό ας μην το ξανααναφερουμε, είμαστε πλουσίοι!),

Ε αυτο ακριβώς το κωλοδοντο, εφυγε απο την θεση του ΟΛΟ.

Οχι η θηκη, αλλα όλο, απο το κολοβομα του ( ετσι λεγεται, δεν βρίζω).

Και με πιάνει το ψυχολογικό μου,και αναβαλω τον γιατρο καθε μέρα.

Ενταξει, εχω χαμόγελο, και ίσως γι'αυτο δεν ζορίζομαι.

Περισι γυρνόντας απο την Ικαρία,με το δόντι μισό, απο την πρωτη μερα των διακοπων, τι φρίκη!!

Να τρεχω στον οδοντίατρο!!

Ή εκει στις διακοπες, ψυχολογία σκατά.
Να μην μπορώ να μιλήσω γρήγορα, να μην μπορώ να νευριάσω( για φαντασου, εκεί που αγορευω όλο πάθος, να μου φύγει το δόντι! τι ντροπή!)
Μήπως γι'αυτο δε μαλώσαμε πέρισι καθόλου;
χαχα.

Δευτερη απώλεια,
συν δύο κιλά.
Τώρα αυτό ονομαζεται απώλεια της τρομερής κορμάρας.
Το άλλο μου όνομα:" the body".
Μα τι στο καλό, κι εγω νόμιζα οτι έχασα κιόλας..
Θα εσφιξα μάλλον απο το πολύ κολυμπι!!!

2008-08-20T10:20:00.000+03:00

Ναι μια εμμονη με τα πόδια την εχω!

Το φετιχ μου είναι τα δαχτυλάκια!!

Απόδειξη οι πρώτες φωτο. που πολύ περίφανα παρουσιαζω σήμερα.

κουκλιτσα 2

2008-08-20T10:17:00.000+03:00

Εγώ στην Κρήτη, φετος.

κουκλιτσα

2008-08-20T10:16:00.000+03:00

Εγώ στην Ανδρο το καλοκαιρι του 2006

Θελω Διακοπες!!!!

2008-08-01T20:42:00.000+03:00

Καλό μήνα.
Σε επτά μερες, φευγουμε για διακοπες.
Τα Χανιά μας περιμενουν!

Καλά εδω δεν μπαινει τίτλος με τιποτα!

2008-07-31T13:32:00.000+03:00

Ηθελα να γραψω ενα χαρούμενο ποστ, κατι καλοκαιρινό και δροσερό.
Οι ιστορίες μου όμως ειναι τόσο καθημερινές και συνηθισμένες, που χανουν καθε ενδιαφερον στο "χαρτί", ακόμα και απο μενα την ιδια.

Εχω μια τεραστια επιθυμία να περασω καλά.
Να γινει κάτι και να περασω καλά.
Βαρεθηκα την "όμορφη" ρουτινα μου.
Ειναι τόσο λίγα αυτα που με κανουν πραγματικά χαρούμενη;
Οχι, αντιθέτως, ειμαι ανθρωπος που θα βρω τη χαρα σε απλά πραματα,
και σε στιγμές.
Για να νιώθω ετσι φαντασου πόσο πίεση εχω φάει.
Δεν αφήνω περιθώρια για καταθλίψεις.
Ή ετσι νομίζω.
Αλλά πολλές φορες με φαντάζομαι,
όπως στα εργα,
να είμαι στο σπίτι με μια μακρυά βελούδινη ρόμπα,
και να ψαχνω με αγωνία το κρυμμένο μπουκάλι τζιν,
να το αρπάζω με τρεμμαμενα χέρια και να βαζω μια βιαστική μεζούρα στο ποτηρι,
να πίνω αχόρταγα,
και να ξαναγεμίζω με ικανοποίηση.
Ή με φαντάζομαι, μελαγχολική, πάλι με την βελούδινη ρόμπα,
( ενδυματολογική επιλογή κάθε σοβαρής καταθλιπτικής),
να περιφέρομαι, στο τεραστιο σπίτι μου,
να μη μιλάω σε κανέναν,
να εχω μόνιμα πονοκέφαλο,
το παιδάκι μου ( ενα εχω μονακριβο γιο,στην φαντασίωση πάντα)
ούτε να το χεσω,
και ο καημενος συζυξ, να παρακαλάει να γίνει ενα θαυμα,
να επιστρεψω πίσω στα συζυγικά μου καθηκοντα (τον εφαγε και η αγαμία μεσα σε όλα τ΄'αλλα).
Και ναι το θαυμα γίνεται.(Αν ζητατε θαυματα, να ειστε πιο συγκεκριμενοι,κοιταξτε πως την παταει ο συζυγος της ιστοριας μου,
ηθελε απλα ενα θαυμα)
Ο νεος γείτονας, που αγορασε την διπλανή αγροικία,
ο Ριτσαρντ Μέρκιουρι, κάνει την εμφάνιση του στο σπίτι μου. Ηρθε να δανειστεί λίγη ζάχαρη.
Καλά ασε πάλι εκτος θέματος.....
Αν και η τελευταια φαντασιωση τύπου Αρλεκιν καθολου δε με χαλαει.
Φάε στη μάπα τον κύριο Χρήστο ( γειτονας) και πάλι καλα να λες.
Το θέμα μας ήταν άλλο, για την επιθυμια μου να περασω καλά,
για την χαρα που θελω να εχω καθημερινα,
για την καταθλιψη που την παλευω,
και απόδειξη η στροφή που πήρε όλο το ποστ αυτό.
Ειμαι σοβαρός ανθρωπος εγώ;
Δεν δικαιούμαι΄ούτε μια καταθλιψη της προκοπης.
Ασόβαρη εντελώς.
Ετσι αυτό νομιζω για τον εαυτό μου,
τόσο καραγκιόζης που είμαι ,
και στο παρελθον που πίστευα οτι πέρασα κρυφες καταθλιψούλες,
μάλλον λάθος θα έκανα,καμιά γαστρεντερίτιδα θα ηταν.
Είδατε τι ευχαριστο ποστ;
Τελικά το επιασα το καλοκαιρινο κλίμα;

Η ρουτίνα μου

2008-07-25T18:28:00.000+03:00

Εχω ενα ζευγάρι μάτια καρφωμένα στην πλάτη μου.
Μάτια που με κοιτάνε χωρις να με βλέπουν.
Καθεται πάντα πίσω μου, βολευεται, και μένει εκεί ακίνητος, για τεσσερεις -πέντε ώρες.
Μετά,σηκώνεται, και πάει αργά προς την πόρτα, χωρις να πει τίποτα,
και φευγει.
Και την επόμενη μέρα τα ίδια.
Για όλες τις μέρες, για χρόνια πολλά στη σειρά.
Καμιά φορά, ξεχνάω πως ειναι πίσω μου, πως ειναι εκεί.
Η ανάσα του, που και που, ή ο βήχας του,
με τρομάζει.
Τι διακριτικός άνθρωπος!
Θα σκεφτούν μερικοί.
Τι αδιάκριτος και αγενής, νομίζω εγω.
Λέμε "καλημερα" το πρωί, και "καλησπερα" το απογευμα.
Ποτέ όμως " γειά", "καλη όρεξη", ή "καληνύχτα".
Αν του πω εγώ, θα θεωρηθεί προσβολή.
Και ετσι σιωπαίνω.
Στο σπίτι, παλιότερα,όταν μέναμε "πάνω-κάτω",
μάλωνε τα εγγόνια του όταν γελούσαν (τρομερη φασαρία),
και μάλωνε και μας όταν μιλούσαμε.
Δεν ήθελε σπίτι του, ούτε κουβέντες, ούτε γέλια.
Ο Ν. λέει ότι είναι καλός γιατί δεν πειραξε κανέναν.
Εγω λεω ότι ειναι κακός γιατι δεν εκανε καλό σε κανεναν.
Αμφιβαλλω αν εχει αγαπη μέσα του για τα παιδια του και τα εγγονια του.
Καλά για μένα δεν αμφιβαλλω καθόλου.
Οι "νύφες" είναι πλάσματα πονηρά, καταστροφικά, που πίνουν το αίμα όλης της οικογένειας,
και ακόμα όταν δεν φαίνεται ότι ευθύνονται αυτες για την καταστροφή,στο βαθος θα λαμψει η αλήθεια!
Οι " νύφες" κάνουν βουντού και μαυρη μαγεία, να αρρωστησουν και να πεθανουν, όλα τα πεθερικά του κόσμου,
γι'αυτο μη μαρτυρατε τίποτα για την υγεία σας, γιατι οι νύφες χαίρονται
για τον καρκίνο σας...
Δε μπορεί, καπου θα εκανα κι εγω κάτι,κατι τραγικό, κατι που ενόχλησε.
Ναι ομολογώ!
Πριν δώδεκα χρόνια, τότε μετα τον γάμο,
τόλμησα και ανοιξα βιβλιάριο τραπέζης,για να βαλω τα λεφτα που μαζεψαμε στον γάμο,
και τολμησα να βάλω ΚΑΙ το δικό μου όνομα.
Αν είναι δυνατόν!!
Και να'ταν μόνο αυτό;;
Τώρα μετα απο τόσα χρόνια,
και αφού κατασπατάλησα το τεραστιο αυτο ποσό σε λούσα και κραιπαλες,
τι ΄αλλο εκανα η αφιλότιμη;;
Για το καινούριο σπίτι, η ύπουλη, έβαλα τον λογαριασμού του ρευματος,
στο δικό μου όνομα!!!
Ναι κι'όμως το έκανα.
Χωρίς ντροπή, χωρίς Σέβας ( αυτή τη λέξη τη μισώ),
έδρασα πίσω απο την πλάτη τους , με πονηρό σκοπο, να εκτοπίσω τον γιό τους απο τα δικαιώματά του.
Και όμως αυτοί ειναι οι λόγοι οι τρομεροί και φοβεροί, απίστευτο ε;;
Ε ρε τι ακούει κι αυτός ο κακομοίρης, ο γιός τους ώρες-ώρες!!
Κρίμα που έχει τα νευρα του και κατευθείαν πλακώνονται.
Εγώ στη θέση του, θα ημουν πολύ ψύχραιμη και θα τους δούλευα τρελλά.
Ο βλαξ προτιμάει να παλευει για την χαμένη τιμή της Καταρινας Μπλουμ.

Τόσα χρόνια ποτέ δεν ενιωσα μίσος για αυτους τους ανθρώπους.
Μια απορία την είχα, δεν μπορώ να πω.
Αλλά ποτε δεν το πήρα προσωπικά το θέμα.
Ηξερα οτι δεν ημουν εγω το πρόβλημα αλλά η τρομερή τους αναγκη,
να μην τους ξεπεράσει ποτέ και σε τίποτα το παιδί τους.
Τι τραγικό!
Κρίμα, είναι τόσο γελοίο, να μην εχουμε πρόβλημα σαν ζευγαρι, με τα τόσα που γίνονται γυρο μας καθημερινά,
να θέλουμε να μοιραστούμε μαζί τους τη χαρά μας για το καινούριο μας σπίτι, την λαχταρα μας και το καμάρι μας για τα παιδιά μας,
τις ανησυχίες μας και τους φόβους μας για το μελλον, για την δουλειά μας,
και να παραμενουν δυο κακομαθημενα παιδιά, που αν δεν τους γλύψεις και δεν δηλώσεις υποταγή, αν δεν τους πεις τα ψέμματα, που θέλουν να ακούσουν,
δεν υπάρχει γέφυρα επικοινωνίας.
Στεναχωριέμαι για τον Ν.
Δεν του αξιζει τέτοιο χαστούκι, τετοια τιμωρία.
Εφταιξε κι αυτός πολύ.
Τα παιδιά μιλανε στους γονείς με Σεβας (χα).
Το βρωμόστομα του, φτύνει τις αλήθειες σαν βρισιές, που πονάνε.
Από την αλλη όμως δεν σας κρύβω πόσο περήφανη με κάνει.
Είναι αντρας και μιλάει την γλώσσα που πρεπει, δεν ξερει γαλυφιές
και συμφέροντα.
Και την γυναίκα του, ( όσο και αν της τα χώνει ο ίδιος), την υπερασπίζεται με πάθος.
Πόσο καλό μας εχουν κάνει στο γάμο μας, αν το ηξεραν θα καταπιναν
χλωρίνη!
Κατα τα άλλα, εχω τα δυο μάτια αυτή τη στιγμή,
πίσω μου να με καρφώνουν, να μου ριχνουν μικρα μαχαιράκια,
....τόσα χρόνια.
Ποτέ δεν ειπα κουβέντα.
Λες να ήρθε ο καιρός;;
Μπα δε μασάω,δεν προκειται ούτε τώρα ούτε ποτέ.

Ξανά μαζί.

2008-07-21T18:03:00.000+03:00

Τα κορίτσια μου έίναι πάλι στο σπιτι, μετα απο 11 μέρες.
Η εμπειρία της κατασκήνωσης ηταν τελικά πολύ καλή για όλους μας.
Του χρόνου ίσως καθήσουν περισσοτερο.
Η μικρή σίγουρα, και η μεγάλη μάλλον.
Μου είπε, πως απο τη στιγμή που της είπα οτι πηγαίνω να την πάρω όποια ωρα θελησει, χαλάρωσε και άρχισε να περνάει πραγματικά καλά.
Τι σου είναι τελικά τα παιδιά!

Το κλαμπ των χωρισμένων

2008-07-15T13:51:00.000+03:00

Χθες,βγήκα με φίλες για ποτάκι.
Το νεο, δεν έπεσε σαν βόμβα. Το μελετούσαμε πολύ καιρό τώρα.
Σχεδον δυο χρόνια.
Η Λ. χωρίζει.
Πριν εξι μηνες μπήκε στο νεο της σπίτι. Μεζονετα πολυτελείας.
Ολα μέσα όμορφα, μοντερνα,τέλεια.
Απο πολύ πριν αναρωτιόμασταν, τι το θέλει το σπίτι, γιατί χρεώνεται με δάνεια, γιατί παλευει για μια κατασταση τετελεσμενη;
Η απαντηση είναι μάλλον ψέμμα : για τα παιδια.
Μπούρδες.Τι δηλαδή αυτοί που χωρίζουν δεν σκεφτονται τα παιδιά;
Και αντε δίνεις μια παραταση να πω, τώρα δε τα σκέφτεσαι τα παιδιά;
Οταν ο κομπος φτανει στο χτένι, τα παιδία χάνουν κατα κρατος, και λογικό είναι.
Κανενας δε γεννηθηκε άγιος και η αυτοθυσία ειναι σπορ των μαναδων μας.
Ο Α. Καλό παιδί.Ησυχος, πολύ ησυχος,εγκληματικά ήσυχος!
Η Λ. μια φρέσκια γυναικα, όλο ζωντανια, κεφι, και όρεξη για την ιδια την ζωή.
Ή τουλάχιστον έτσι ηταν, πριν, πολύ πριν.
Γιατί τώρα είναι μια νευρωτική χαμένη στην καταθλιψη, και στην μιζέρια.
Κατάθλιψη πέρασε και περναει ακομα και ο Α.
Δεν θέλει να την χάσει, ο αγώνας του για να την κρατήσει , στα όρια του γελοίου.
Η Λ. θα φύγει απο το σπίτι. Θα νοικιάσει αυτη κατι στην νεα της γειτονιά,
να ειναι τα παιδια κοντα στον πατερα τους.
Σκασίλα της για το νεο της σπίτι, ετσι κι αλλιώς ποτέ δεν το λαχταρησε.
Απο την αρχή ήξερε οτι αυτο το σπίτι θα τους έδενε με σιδερόμπαλα,
για περισσοτερο χρόνο μαζί, δάνεια, συμβόλαια, και άλλα δάνεια.
Να φύγει θέλει μόνο. Μακριά του.
Χωρις καβγαδες και φωνες.Να μείνει μόνη.
Με τα παιδια. Ο γιος της 12χρ. έχει μια συμπεριφορά προστατευτική προς τον πατερα του.
Τον αγαπάει φυσικά, αλλά σαν να τον λυπάται...
Καθόλου ισχυρό προτυπο πατερα, ειναι η αλήθεια.

Θα συμβουλευτει παιδοψυχολόγο, για τον τρόπο που θα το πει στα παιδια.Το καλυτερο που εχει να κανει.
Πως να βρεις τον τρόπο να μην τα πληγώσεις ( καλα αυτό δεν γίνεται, λεμε τώρα, το λιγότερο ),
να τα στηρίξεις, και να υποστηριξεις και την δική σου επιλογή;
Δεν θα ηθελα ουτε για μι α στιγμή να βρεθω στη θέση της.

Αναμενώμενη εξελιξη, πάντα δυσάρεστη, άλλα εγώ πιστευω, ότι και αναγκαία ηταν, και σε κάλό θα βγει μακροχρόνια.
Να ευχηθώ μόνο, οι τόνοι να παραμείνουν χαμηλοί, όπως αυτη τη στιγμή,
γιατί στην Ελλάδα ζούμε, και τα διαζύγια, εχουν κάτι απο αρχαία τραγωδία μέσα τους, πως να το κάνουμε;

Τα νέα απο το μέτωπο(της κατασκήνωσης)

2008-07-14T18:45:00.000+03:00

Τη μικρή φοβόμουνα, η μεγάλη μας βγήκε μαμάκιας!

Εκανα το λάθος και της εδωσα κινητό.Ε! καθε λιγο και λιγακι ντριν και ντριν.

Στην αρχή εκλαιγε αυτή, εκλαιγα κι εγώ.

Το μωρό μου, της λείπω, να παω να την πάρω...

Μπούρδες. Το μωρό μου είναι πολύ, κακομαθημένη μαλλον, και της πρεπουν λίγα γυμνάσια.

Την αγρίεψα και γω με το παραπάνω και ευτυχώς δύο μέρες τωρα είναι καλύτερα τα πραματα.

Μεχρι και ενθουσιασμό διέκρινα στο σημερινό τηλεφώνημα.

Εννοείται ότι τα τηλεφωνα κόπηκαν αμέσως,της είπα μόνο ένα την ημερα, ( αντε και δύο σε εκτακτες και ευχαριστες μονο περιπτώσεις).

Η μικρή, στην κοσμάρα της .

Σε διάστημα πέντε ημερών, της μίλησα δύο φορές και αυτές βιαστικά και με το ζόρι.Μη και χάσει απο το παιχνίδι της.Αρχηγάρα!!

Μου είπε πως της λείπει το βραδυνό φιλάκι, αλλα κάναμε συμφωνία,

θα τα παρει όλα μαζεμένα και με τόκο, όταν ερθει.

Στην δική μας κατασκήνωση, δεν επιτρέπουν τις συχνες επισκεψεις,

και μάλλον καλα κανουν, θα εφευγαν τα μισα παιδιά.

Το κακό ειναι οτι δεν ξερω τους ανθρώπους που χειρίζονται τα παιδιά,

ούτε αν τα πραματα είναι όπως τα παρουσιαζουν.
Ελπίζω να είναι εντάξει.

Εμείς πάλι που μείναμε πίσω,
ψιλοκαλά περνάμε.
Αλλά οτι μου λείπουν, τι να πω ψέμματα; τουλαχιστον ας ειναι καλα,
και να τα περνανε ωραια.
Το σ/κ χωρις παιδιά ηταν κατι ασυνηθιστο να πω; αγνωστο να πω;
Ηταν πιο τρυφερό απο αλλες φορες,όλο χερακι-φιλακι ηταν, δε λεω,
μην ειμαι και αχαριστη.
Πήγαμε ωραια εκδρομή τελικά στην Βόρεια Ευβοια.
Πολύ πευκο ρε παιδί μου, παθαμε μια πευκίλα...
Αφού πεθιμησαμε το μπετον και τα μηχανάκια χωρις εξατμιση. χεχεχε.
Ωραια μέρη, παρθενα και ανεγγιχτα απο τον τουρισμό, ( με τα καλα αλλα και με τα περισσοτερα κακά που φερνει συνηθως ).
Μια όμορφη πλευρα της Ελλαδας, χωρις αναπτυξη, αφου ειναι μακριά απο μεγαλο αστικό κεντρο.
Στους δρόμους τα αυτοκίνητα μετρημένα, ολο το σ/κ.
Οι θάλασσες αρκετα καλες, καποιες Α.Α. καποιες πιο βου.
Οτι προλαβαμε βέβαια να δούμε.Το φαγητό,πολύ φτηνό, σε λαικά ταβερνακια,που μας εψηναν και τα δικά μας ψαρακια ( ψαροντουφεκας)
(οχι εγώ, ο αλλος..)
Ηταν ενα ησυχο σ/κ. Ομολογώ, πως για να λειτουργήσω με τον αντρα μου σαν ζευγαρι, εγω κι αυτός,θελω τον χρόνο μου, δε μου φτανει μια μέρα.
Απο την δευτερη μερα χαλαρώνω, και αφήνομαι, απο μέσα μου ( γιατί απο έξω μου, ειμαι μες την τρελλή χαρα).
Το μυαλό μου θελει χρόνο να επεξεργαστεί τα δεδομένα, μονοι, χωρις παιδιά, πάλι πίσω, πολύ πίσω, εγω και αυτός.
Οχι δεν εχω ξεχασει γιατι τον ερωτευτηκα.
Ουτε μια μέρα.
Μετά απο τοσο καιρό όμως θέλω καινούριους λόγους, νεα ερεθίσματα.
Ελπίζω, και προσπαθω, να του δίνω και γω.
Αυτά τα ολίγα για απόψε.
Θέλω σήμερα να βγω με φίλη και να πιούμε μιλώνταςγια τις αγάπες της ζωής μας, για να δούμε αν θα προκυψει.

Τα παιδιά πάνε κατασκήνωση

2008-07-10T16:22:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί,
ξεπροβόδισα τα κορίτσια μου για την κατασκήνωση.
Τα παιδιά μου ήταν τρομερά χαρούμενα και τα δύο.
Ελπίζω να καθήσουν και τις 22 μέρες.
Το θέμα είναι οτι, εμείς μείναμε πίσω...μόνοι μας.
Ναι, το συναίσθημα της μοναξιάς, το ενιωσα απο το πρώτο λεπτό.
Και τώρα, τι θα κάνουμε εμείς (χωρίς τους βαρβάρους; ήταν μια λύση!)
όσο παράδοξο κι αν ακούγεται,εχουμε τόσο εθιστεί στην παρουσία τους,
που καθόλου δεν επιθιμώ να μείνω σε ησυχία χωρίς αυτές.
Τις ζήλεψα στ'αλήθεια, ετσι χαρούμενες και ενθουσιασμένες,
με τρομερή ανυπομονησία,
και θάθελα και γω να γίνω μικρό παιδάκι και να παω μαζί τους.
Η πρωτη Κυριακή, ειναι απαγορευμένη για επισκεψεις γονέων.
Εμείς τι θα κάνουμε ;
Πάμε στην Αλλονησο;
Τς.
Πάμε Πήλιο;
Τς.
----------------
Καμιά διάθεση για εξερευνήσεις.
Λες και είμαστε ταγμένοι, σε όλη μας τη ζωή, όλα να τα κάνουμε για τα παιδιά, ή με τα παιδιά.
Το ξερω, είναι λάθος, και σε πολλούς φίλους, ούτε που τολμάω να το παραδεχτώ.
Θα με κοροιδεψουν.
Ασε μας, θα πουν, πάρκαρες τα παιδιά, και τώρα κανεις και την "μάμα".
Με τίποτα δεν είναι ετσι.
Δεν νομίζω οτι είμαι η κλασσική μαμά, που τρελλένεται με το αγχος των παιδιών,αντιθέτως ειμαι πολύ χαλάρή, και παλευω να γίνω πιο "σφιχτή "
σε καποια θέματα, ( να αφήσω πίσω μου την εφηβεία μου και να αναλαβω τις πραγματικές μαμαδίστικες ευθυνες).
Όμως, για πολλά χρόνια τώρα, αυτές ειναι τα πάντα στη ζωή μου,
και όσο δυσκολο και να είναι αυτό,
καταβάθος, το θέλω, το χαίρομαι και το απολαμβάνω .
Η παρέα τους μου είναι αναγκαία, πολύτιμη.
Εχω καθημερινους φίλους (ειδικά τώρα το καλοκαιρι, που χαλαρώνουμε απο τα σχολεία,ξενηχταμε, μαζί με τα παιδιά, καθε βράδυ)
Εχω δουλειά,
εχω κι άλλα πραματα, περα απο τα παιδιά μου.
Ή ετσι νομίζω.
Η δοκιμασία αυτη αφορά πρωτα σε εμενα και μετα τα παιδιά,
να δούμε ποιος θα σπασει πρώτος.
Από την άλλη θέλω τόσο πολύ, να περάσουν τέλεια,
να μη σκεφτούν το σπίτι και την μαμά, ούτε μια στιγμή,
να είναι ανεξαρτητα και όχι να με ζητήσουν αμεσως.
Εχω εμπιστοσύνη πολύ και στις δύο.
Εχουν τον τσαμπουκά που πρέπει, τον δυναμισμό
και όσο συναισθηματισμό τους δώσαμε σαν γονείς.
Δεν εχουν υπερβολή και υστερίες .
-----------
Το πρώτο μεσημέρι, και το σπίτι αδειο, ερημο.
Μαγειρευω για δύο.
προγραμματιζω το απόγευμα.
Επίσκεψη στο μπαμπά μου.
Δε χωράει αναβολή,δεν εχω τώρα δικαιολογία.
Θα πάρω και τη μαμά μου και θα πάμε.
Και αυτός θα μας φιλάει τα χέρια πάλι, και θα λέει:
-Ζαχαρίτσα στα φιλάκια, να είναι πιο γλυκά........

Η Λίτσα και το νεο σηριαλ του Αντεννα

2008-07-07T19:02:00.000+03:00

Το μπλογκ της Λιτσας,το θυμαστε;
Εγώ πολύ καλά, ηταν αγαπημένο, κι αυτό και η Λίτσα.
Η Λίτσα κάποτε βαρεθηκε, ή δε ξερω εγώ τι, και το έκλεισε το μαγαζάκι.
Βέβαια, αυτό υπάρχει ακόμα και βολοδερνει στους ωκεανούς του νετ.
Τώρα η πληροφορία της ημερας.(ρεπόρτ Ιορδάνης)
Ο αντεννα ετοιμαζει σειρά, με σκηνοθέτη την Ολγα Μαλέα, με σεναριο,
ακριβώς αυτό.
Τη ζωή μιας Λιτσας ( κομμώτρια στο έργο, πωλητρια στο μπλογκ)
με τρομερες ομοιότητες όμως σε όλα.
Ειναι τυχαίο;(χα)
Ειναι γνώστης η Λιτσα γι'αυτό;
Ποιος υπογραφει το σενάριο δε ξερω ακομα.
Ολα αυτα τα έμαθα τυχαια απο φίλη μου ηθοποιο που θα παιξει στο σήριαλ.
Αφησα και ενα ανωνυμο σχόλιο στη Λίτσα, τι άλλο να κάνω;

τα κολληματα

2008-07-02T11:48:00.000+03:00

Οδηγώ, το αυτοκίνητο μου μόνη, ακούγοντας μουσική.

Το μυαλό μου σκέφτεται διάφορες ιστοριες απο το παρελθόν.

Τις αναλύω αργα-αργα.Προσπαθω να θυμηθώ την παραμικρή λεπτομέρεια.

Σε τέτοιο βαθος, που όχι μόνο δεν εχει σημασία για την ιστορία,

αλλά δημιουργεί τεράστιο κόλλημα στην υπόλοιπη αναπόληση.

Μου είπε να του μιλήσω εγώ στο τηλεφωνο, και να του πω, ο,τι

δεν πάει αλλο, να χωρίσουν καλυτερα, να ησυχάσουν...

Κι αυτή , εκεί δίπλα μου, να ακούει τι του λεω, και οι γονείς μου στο διπλανό δωματιο, και εμείς ξαναμένες, να παίρνουμε το νούμερο..

Δεν τα είπα καλά τα λόγια.

Αφού με ξερει οτι αυτοσχεδιάζω,γιατι με βαζει και κανω τετοια πραματα;

Θύμωσε κιόλας.

Και γω θύμωσα γιατί αυτος καταλαβε, και ντραπηκα πολύ.

Και αυτή πεταχτηκε εξω απο το σπίτι, να φύγει με τα πόδια, να πάει που;

Το σπιτι της πολύ μακριά.Δεν χαιρετησε και τους γονείς μου,τι εχουν να λένε...

Και γω μες τα νευρα, της ακολουθώ.

Δεν μου μιλάει, μόνο λεει πως τα'κανα σκατά.

-Ελα ρε συ, μην εισαι ηλίθια, πάμε πίσω στο σπίτι.

-Οχι!Οχι!!

Και εκει ειναι το κόλλημα.

Η φούστα της ηταν αυτή απ'τον sofo η μίνι, που την φορούσα κι εγω συχνα;;

ή ηταν η άλλη, που την ειχε ράψει σε μοδίστρα, και έμοιαζε κάπως , αλλα καμία σχέση;( κι όμως ειναι δυνατον)

Αυτό ηταν. Η αναπόλυση καταστραφηκε.

Για την επόμενη μισή ωρα, καίω ενα -ένα τα εγκεφαλικά μου κυτταρα,

για να θυμηθώ.Ζουμάρω στο ύφασμα, κάνω κοντινό στις λεπτομέρειες..

Οδηγώ το ποδηλατό μου, και αν και η ζέστη με βαραει ανελέητα, καταβαθος γουσταρω.

Φοράω και την τέλεια καπελαδούρα μου, την μαυρη την ψαθωτή, και νιώθω και λιγο Χόλιγουντ.

Στο μυαλό μου, η χθεσινή συζήτηση με κάποιον/α, δεν εχει σημασια το πρόσωπο.

-ειναι άδικο να πιστευεις πάντα αυτό που σε βολευει,και οταν δυσκολευεσαι λιγακι, να επιδικνύεις τεραστια αυστηρότητα.

-Γιατί το λες αυτό; μήπως εσύ το κάνεις, όπως το κάνεις και τώρα;

-Σ ταματα να γυρνας την κουβέντα πάντα στους αλλους, τωρα μιλαμε για μια δική ΣΟΥ αδυναμία, όταν μιλαμε για δική ΜΟΥ αδυναμία, πολύ ευχαρίστως να με ξαναρωτησεις.

-Αυτη την εξυπνάδα που αποκτάς όταν πρόκειται να κρίνεις καποιον αλλον, να την αφήσεις απ'εξω.Πάντα κρίνεις τόσο αυστηρά και με τέτοια σαδιστική διάθεση, που ακόμα και δίκιο να εχεις, με κάνεις εχθρό σου, αντίπαλό σου.

-Εγω κρίνω αυστηρά;Που προσπαθώ με όση ευγενεια διαθετω

να πω τα πραματα με το όνομά τους;

Και εκει ξανακολλαω.

Και όλες οι κουβεντες μπερδευονται.

Τι είπα εγω; τι μου είπαν.Γιατί θύμωσα;; γιατί επιτέθηκα;

Ποιο ηταν το νόημα;Τι εννοούσε;
Νάτο πάλι το κόλλημα!

το πρωτο πόστ

2008-06-30T14:08:00.000+03:00

Με πολύ ζέστη,με χαλασμένο κλιματιστικό, Δευτερα( χάλια μέρα),
ποσταρω το πρώτο.
Ισως ερθουν κι αλλα.
Ισως όχι.
Θα προσπαθησω να βάλω και λινκ.
Νιώθω θαυμασμό για κάποιους, και θελω να τους εχω εδώ, δίπλα μου,παρέα.
Φευγω τώρα , ειναι η ωρα για να φτιάξω μεσημεριανό.