Πρόβλημα σε τεστ μαθηματικών στην πεμπτη δημοτικού :
Ένα τούβλο ζυγίζει 1 κιλό και μισό τούβλο,
πόσο ζυγίζουν τα 5 τούβλα;;;
Το κουφό είναι ότι 3 παιδακια μέσα στην τάξη, το βρήκαν.
Το συζητούσαμε με τον αντρα μου το βραδυ, την ώρα που τα ψιλολέμε, για τα νεα της ημερας, για τα παιδια,που δεν εχει προλαβει ξυπνιακτλ..
Για να το ξανα'ακούσω μου λέει.
Α!αα ναί ρε!
Και αρχίζει να μου εξηγεί την λύση.
Ε.. κοντεψαμε να σκοτωθούμε στον καυγα.
Καλά, ειμαι βλακας,και συ χριστιανέ μου, ασε με δε θελω να μάθω τη λύση. Φαγώθηκες.Ασε με στη νιρβάνα μου.
Στα διαλα!
Μισή ώρα να το παλευω με φιλότιμό, μέχρι που στο τέλος λέω μέσα μου,
δε πάει άλλο, τώρα υποκρίσου τον.. οργασμό!!
Α!!!!ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!!ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ !! .....το καταλαβα, ναι μωρε ,
πως κόλλησα ετσι, α ναι γειά σου.
Οχι θα σκοτωθώ εγω με τον καλό μου, γιατι ο δάσκαλος εχει βλάψιμο.
Μα είναι δυνατόν! Ε ρε τούβλο κατακέφαλα που του χρειάζεται!!
Μα και τα βλαμμένα που το λύσανε;;;
Οχι, η κόρη μου δεν το έλυσε, ειναι είπαμε ενα φυσιολογικό παιδί.
Εδω και μέρες, που εγινε αυτό, γυρνάω παντού, με την ερωτηση στα χείλια, πόσο ζυγιζουν τα 5 τουβλα;;;
Κανένας δεν μου απαντησε ( αρχίζω να υποπτευομαι πως ούτε ο αντρας μου, ηξερε τη λύση, αλλά σου λέει, χαζή αυτή,κάτσε να την τρελλάνω με το μυαλό μου, πως νομίζεται ότι κρατιέται ένας γαμος, ε;; με κάτι τετοια.)
Δεν με νιάζουν οι βαθμοί του σχολείου. Καθόλου όμως.
Αλλά θα ζοριστώ, εγώ η μαμά της, αν στο τρίμηνο της βάλει 9 γιατι δεν ελυσε στο τεστ αυτην την συγκεκριμένη ασκηση.
Ενα παιδι που αγαπά και κατανοεί τα μαθηματικά,χωρίς βοηθεια απο κανέναν ( καλα αυτο το καταλαβατε ε;),
ειναι αδικο να κριθεί σε μια ασκηση γρίφο.
Μετά παλι σκέφτομαι τα αλλα 3 παιδακια που το έλυσαν και λέω, οτι ναι αυτά αξιζουν το 10, και οχι η κορη μου, δίκαια πραματα.
Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2008
Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008
Ναι! είμαι η σούπερ -ντούπερ γούμαν
Μετά το πάρτυ της ανηψιάς μου,
και γυρίζοντας σπιτι μαζί με την μεγάλη μου κόρη ( 10 ετων),
σε μια ερημική πλατεία, κοντα στο σπίτι μου,
είδα ενα νεαρό παιδί πεσμενο εντελώς στο χωμα, και απο πανω του ενα αλλο αγόρι.
Σταμάτησα και ρώτησα τι συμβαίνει.
Σας παρακαλώ κυρία, πηγαίντε τον στο σπίτι του, είναι μεθυσμένος,
καλώ ταξί, αλλα κανενας δεν το παίρνει γιατι ειναι ετσι.
Το "ετσι", ειναι ενα πτωμα αλλού κεφάλι, αλλου ποδια,.
και με το μπουφαν του γεματο ξερατα...μπλιαξ .. ξερω.
Δε μπορώ λέω αμέσως, και γω φοβαμαι, εχω μικρο παιδί πίσω.
Σας παρακαλώ, δεν ξερω τι να τον κάνω,δεν θελει-δεν μπορει,
να τηλεφωνησει στους γονεις του, σας παρακαλώ,
μη μας αφηνετε....
Γαμώ την τρέλλα μου γαμώ!
Γαμώ την τύχη του και την καλή του νεράιδα.
Μπείτε μεσα, μη μου ξερασει το αυτοκινητο, γαμώ..
Πόσο ηπιε το παλικάρι;
Εεε λιγο παραπάνω μπακαρτι
Πόσο χρονων είστε;
16. ( πες 15)
Και να δείτε κυρία εγω θα μπλέξω και θα βρώ τον μπελά μου,
αλλά να τον αφηνα κυρία, να τον παρατούσα;
να του κλέψουν τίποτα αλήτες το κινητό;
Πάντα ετσι παθαίνει όταν πίνει ( σύστημα το'χει).
Ολη αυτη την ωρα της μικρής διαδρομής μεχρι το σπιτι του νεαρού,
η δικία μου εχει κλάσει μέντες, να το πω ευγενικά.
Φτάνουμε, τον τσουβαλιάζουμε να κατέβει με το ζόρι,
ο φίλος με ευχαριστεί, εγω ψελλίζω κατι συμβουλές του κώλου,
ετσι, μπας και...
Και μετά αντε να κάνεις καλά τη Στέλλα.
Γιατί τον πήρες;
Γιατί δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ, με την εικόνα ενος παιδιού πεσμένου στο δρόμο.
Αν μας έκανε κακό;
Δεν ήταν και τόσο ρίσκο παιδί μου, τα "έκοψα εγω τι παιδιά ηταν" (πίπες).
Και γιατί το ένα, και γιατί το άλλο, με ζάλησε.
Και το χειρότερο, με έκανε να αμφιβάλω για την ικανότητα μου να διαχειριστώ κάτι.
Εβαλα ρε γαμώτο τη ζωή του παιδιού μου σε κίνδυνο;
Τον ψυχισμό του;
την παιδικότητα του;
Θα ηταν καλύτερα να με δει να αδιαφορώ;
ή να τον εγκαταλείπω;
Παντως δεν ειναι η πρωτη φορά που βαζω στο αυτοκίνητο τετοια περίπτωση.
Την άλλη φορα, ηταν μια κοπελίτσα, την βρηκα σωριασμένη σε μια είσοδο πολυκατοικίας,
με εναν φίλο της που προσπαθούσε με τραγικά αστείο τρόπο,
ο φουκαράς, μες την απόγνωσή του, να της δώσει το φιλί της ζωής!!!
Τους πηγα καρφί στο νοσοκομείο,
υπέθεσα οτι η κοπέλα ηταν ναρκομανής, πολύ κακά χάλια,
στο δρόμο ο νεαρος μου εξηγησε οτι ηταν ανορεξική.
Και μαλλον ηταν αλήθεια, γιατι η ιδια ζλητησε να την πάμε σε νοσοκομείο που δουλευε η μαμά της.
Μετά και απο το σημερινό,
λεω να βάλω εναν φάρο πάνω απο το αμάξι,
που να κάνει ιου ιου ιουουυυυυ
και να μαζευω σωριασμένα πιτσιρίκια απο τα πεζοδρόμια.
Ερχεται η σούπερ ηρωίδα!!! χεχεχε θα φοραω και μια μπέρτα κόκκινη.
και γυρίζοντας σπιτι μαζί με την μεγάλη μου κόρη ( 10 ετων),
σε μια ερημική πλατεία, κοντα στο σπίτι μου,
είδα ενα νεαρό παιδί πεσμενο εντελώς στο χωμα, και απο πανω του ενα αλλο αγόρι.
Σταμάτησα και ρώτησα τι συμβαίνει.
Σας παρακαλώ κυρία, πηγαίντε τον στο σπίτι του, είναι μεθυσμένος,
καλώ ταξί, αλλα κανενας δεν το παίρνει γιατι ειναι ετσι.
Το "ετσι", ειναι ενα πτωμα αλλού κεφάλι, αλλου ποδια,.
και με το μπουφαν του γεματο ξερατα...μπλιαξ .. ξερω.
Δε μπορώ λέω αμέσως, και γω φοβαμαι, εχω μικρο παιδί πίσω.
Σας παρακαλώ, δεν ξερω τι να τον κάνω,δεν θελει-δεν μπορει,
να τηλεφωνησει στους γονεις του, σας παρακαλώ,
μη μας αφηνετε....
Γαμώ την τρέλλα μου γαμώ!
Γαμώ την τύχη του και την καλή του νεράιδα.
Μπείτε μεσα, μη μου ξερασει το αυτοκινητο, γαμώ..
Πόσο ηπιε το παλικάρι;
Εεε λιγο παραπάνω μπακαρτι
Πόσο χρονων είστε;
16. ( πες 15)
Και να δείτε κυρία εγω θα μπλέξω και θα βρώ τον μπελά μου,
αλλά να τον αφηνα κυρία, να τον παρατούσα;
να του κλέψουν τίποτα αλήτες το κινητό;
Πάντα ετσι παθαίνει όταν πίνει ( σύστημα το'χει).
Ολη αυτη την ωρα της μικρής διαδρομής μεχρι το σπιτι του νεαρού,
η δικία μου εχει κλάσει μέντες, να το πω ευγενικά.
Φτάνουμε, τον τσουβαλιάζουμε να κατέβει με το ζόρι,
ο φίλος με ευχαριστεί, εγω ψελλίζω κατι συμβουλές του κώλου,
ετσι, μπας και...
Και μετά αντε να κάνεις καλά τη Στέλλα.
Γιατί τον πήρες;
Γιατί δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ, με την εικόνα ενος παιδιού πεσμένου στο δρόμο.
Αν μας έκανε κακό;
Δεν ήταν και τόσο ρίσκο παιδί μου, τα "έκοψα εγω τι παιδιά ηταν" (πίπες).
Και γιατί το ένα, και γιατί το άλλο, με ζάλησε.
Και το χειρότερο, με έκανε να αμφιβάλω για την ικανότητα μου να διαχειριστώ κάτι.
Εβαλα ρε γαμώτο τη ζωή του παιδιού μου σε κίνδυνο;
Τον ψυχισμό του;
την παιδικότητα του;
Θα ηταν καλύτερα να με δει να αδιαφορώ;
ή να τον εγκαταλείπω;
Παντως δεν ειναι η πρωτη φορά που βαζω στο αυτοκίνητο τετοια περίπτωση.
Την άλλη φορα, ηταν μια κοπελίτσα, την βρηκα σωριασμένη σε μια είσοδο πολυκατοικίας,
με εναν φίλο της που προσπαθούσε με τραγικά αστείο τρόπο,
ο φουκαράς, μες την απόγνωσή του, να της δώσει το φιλί της ζωής!!!
Τους πηγα καρφί στο νοσοκομείο,
υπέθεσα οτι η κοπέλα ηταν ναρκομανής, πολύ κακά χάλια,
στο δρόμο ο νεαρος μου εξηγησε οτι ηταν ανορεξική.
Και μαλλον ηταν αλήθεια, γιατι η ιδια ζλητησε να την πάμε σε νοσοκομείο που δουλευε η μαμά της.
Μετά και απο το σημερινό,
λεω να βάλω εναν φάρο πάνω απο το αμάξι,
που να κάνει ιου ιου ιουουυυυυ
και να μαζευω σωριασμένα πιτσιρίκια απο τα πεζοδρόμια.
Ερχεται η σούπερ ηρωίδα!!! χεχεχε θα φοραω και μια μπέρτα κόκκινη.
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008
Βρέχει
Το σπίτι είναι ψιλοετοιμο, να υποδεχθεί το φθινόπωρο.
Εγώ πάλι, όχι.
Κρίμα, ήθελα λίγο καιρό, να χαρώ την βεράντα μου.
Ενα καλοκαιρι, δεν είχα μαξηλάρες για τα έπιπλα της βεράντας.
Τώρα που επιτέλους έγιναν, αν καθήσω κανένα βραδάκι,
θα γινω κασάτο.
Το υπόγειο έγινε καταπληκτικό.
Αποψη μου βέβαια, γιατί σε μερικούς μερικούς,δεν άρεσε.
Το έβαψα σε ένα φουξομώβκοκκινο ( αν υπαρχει τετοιο χρώμα ),
τον έναν τοίχο, τον αλλο τον εχω σε ροζουλί-λιλά
αλλαξα και τους καναπέδες, από τσαγαλί σε καρπουζί,
(αν και πάλι το τσαγαλί μου κολλούσε καλύτερα,αλλά έπρεπε να το αλλαξω),
στην πολυθρόνα, έβαλα ενα φανταστικό πανί, με πολλά χρώματα,
και παραστάσεις ζώων, το λουστρο το έκανα λευκή λάκα,
και έγινε πολύ προχω, και τρελλιαρικη.
Τώρα ενα μικρό συρταριερακι που εχω εκεί, σκέφτομαι να το αλλαξω κι αυτό.
Θα το βαψω ασπρη λάκα, και καθε συρταρι απο αλλο χρώμα.
Θα γινει σούπερ.
Ηταν αρκετα σοβαρό πριν το υπόγειο, εως καταθλιπτικό.
Τωρα ειναι μεσα στη χαρα!
Οταν με το καλο τελειώσει θα βγαλω και φωτο.
Το σ/κ με αυτόν τον καιρό, προβλέπεται οικογενειακό.
Ευκαιρία να δω τα παιδακια μου και να φτιάξω και την πίτσα που τους εχω υποσχεθεί.
Μου αρεσει που βρέχει, η μελαγχολία του φθινοπώρου είναι θεμιτή.
Το σκατόκρυο μου την σπάει.
Εγώ πάλι, όχι.
Κρίμα, ήθελα λίγο καιρό, να χαρώ την βεράντα μου.
Ενα καλοκαιρι, δεν είχα μαξηλάρες για τα έπιπλα της βεράντας.
Τώρα που επιτέλους έγιναν, αν καθήσω κανένα βραδάκι,
θα γινω κασάτο.
Το υπόγειο έγινε καταπληκτικό.
Αποψη μου βέβαια, γιατί σε μερικούς μερικούς,δεν άρεσε.
Το έβαψα σε ένα φουξομώβκοκκινο ( αν υπαρχει τετοιο χρώμα ),
τον έναν τοίχο, τον αλλο τον εχω σε ροζουλί-λιλά
αλλαξα και τους καναπέδες, από τσαγαλί σε καρπουζί,
(αν και πάλι το τσαγαλί μου κολλούσε καλύτερα,αλλά έπρεπε να το αλλαξω),
στην πολυθρόνα, έβαλα ενα φανταστικό πανί, με πολλά χρώματα,
και παραστάσεις ζώων, το λουστρο το έκανα λευκή λάκα,
και έγινε πολύ προχω, και τρελλιαρικη.
Τώρα ενα μικρό συρταριερακι που εχω εκεί, σκέφτομαι να το αλλαξω κι αυτό.
Θα το βαψω ασπρη λάκα, και καθε συρταρι απο αλλο χρώμα.
Θα γινει σούπερ.
Ηταν αρκετα σοβαρό πριν το υπόγειο, εως καταθλιπτικό.
Τωρα ειναι μεσα στη χαρα!
Οταν με το καλο τελειώσει θα βγαλω και φωτο.
Το σ/κ με αυτόν τον καιρό, προβλέπεται οικογενειακό.
Ευκαιρία να δω τα παιδακια μου και να φτιάξω και την πίτσα που τους εχω υποσχεθεί.
Μου αρεσει που βρέχει, η μελαγχολία του φθινοπώρου είναι θεμιτή.
Το σκατόκρυο μου την σπάει.
Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2008
Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008
Κρήτη-part two
Μόλις και φτάσαμε στο Σταλό, χωριουδάκι εξω απο τα Χανιά.
Ταξιδευαμε απο το πρωί.
Φτάσαμε αργα το απογευμα στο λιμάνι του Ηρακλείου.
Ζεστη τρομερή, κίνηση απίστευτη, ο ήλιος να καίει απέναντι μας,τα μάτια.
Αντε δυό ωρίτσες οδήγηση για να φτασουμε στο Σταλό.
Αλλά τι οδήγηση! Σκέτη επιβίωση!
Ενας δρόμος ( εθνικός δρόμος Κρητης, λέμε τώρα), σκετη καρμανιώλα.
Καθε περιγραφή ωχριά μπροστα στην πραγματικότητα.
Και αφού φτασαμε, κάποτε, ζωντανοί,
είδαμε τα σπιτακια-βιλιτσες, που ειχαμε κλεισει απο το internet .
Σκέτη γλύκα.
Ενας ανθρωπος μας περίμενε υπομονετικά, με ενα παιδακι στην αγκαλιά,
να μας δείξει τα απαραιτητα, μιας και τα σπιτακια αυτα ηταν απομακρυσμένα απο τον οικισμό.
Κατεβαζαμε ακόμα τα πραματα, τα παιδια ειχαν απο ωρα πεινασει, και κάναν υπομονή,
και μεις προσπαθούσαμε στα γρηγορα να ανασυνταχθούμε.
Ερχεται καποιος απο την παρεα και μας λέει, οτι ο τύπος θέλει να τον ξοφλήσουμε!
Τα μισα χρηματα τα ειχαμε στείλει ως προκαταβολή, μηνες πριν.
Να μην εχουμε ακομα ξεκουβαλήσει και αυτός να μας ζηταει να τον ξοφλήσουμε!!
Τόσο ακομψο και αγενές,που φυσικά μετανιωσα που τον βρήκα και συμπαθητικό στην αρχή.
Την βλακόφατσα!
Οι αντρες, ως πιο βλακόμουτρα, εψαξαν σε πορτοφόλια και εδωσαν τα χρήματα.
Ο δικός μου, ο εξυπνος, εκανε λόγο για απόδειξη.
Σε ένα κλίμα αμηχανίας, ελλειψης εμπιστοσύνης και ντροπής,
ο τυπος ειπε οτι θα μας φερει αποδειξη αυριο ο αδελφος του, τα μαζεψε, πήρε παραμασχαλα και το παιδακι και εφυγε μες τη νύχτα.
Αφησε αποσβολωμένους αγαθούς ( ηλίθιους) τους αντρες μας, να κοιτάζονται σαν ...ηλίθιοι;
Και μετα ξύπνησαν.
Τι εγινε ρε παιδιά;
Πρώτη φορά πάμε διακοπες;.
Πότε ξαναγινε αυτό;
Και αντε αφου ειχε τόση πρεμούρα για τα χρήματ, ας ηταν τουλάχιστον κι αυτος ο.κ.
Και αν αυτος τα κρατούσε για τηνπάρτυ του;
Αν τον πατούσε αυτοκίνητο;
Αν και Αν, μόνο που δεν μαλώσαμε το πρωτο βραδυ.
Του τύπου, ήθελα εγω να πω, αλλα εσυ αμεσως ανοιξες το πορτοφόλι,
να μη φανω εγω καχυποπτος και γυφτος κλπ.
Μετά πηραν φόρα.
Θα παμε λενε στο γραφείο που ειναι υπευθυνο και θα παραπονεθούμε.
Και την αλλη μέρα, τα καμάρια μας πήγαν στα Χανια.
Και αφού καναν τα παραπονά τους, τι συμπεριφορά ειναι αυτή,
αφιλοξενη και ζήτησαν την αποδειξη,
ο τυπος στο γραφείο, ΔΕΝ τους εδωσε απόδειξη, καποιο προβλημα ταχα μου, θα τακτοποιηθεί σε λιγες μέρες ...
Σε δυο μερες ερχεται ο τυπος του γραφείου,
και μας επιστρεφει πισω τα χρηματα του ΦΠΑ γιατί του ηταν αδυνατον να κοψει αποδειξη!
Αν ειναι δυνατον,
απο την μαλακία τους, την πατήσαν,
ειναι η πρωτη φορά που γινεται τετοια φαση,
ποτέ δεν μαλώσαμε με κανέναν, όπου και να πήγαμε,
ειδικά με επαγγελματίες που τους βλέπουμε με μια συμπαθεια.
Εμεις δεν το κάναμε για να παρουμε χρηματα πίσω.
Την αποδειξη μας ζητησαμε, αφου η εμπιστοσυνη προς το πρόσωπό μας δεν υπήρχε, γιατί να τούς εμπιστευτούμε εμείς;
Τα σπιτάκια ηταν αδήλωτα στον ΕΟΤ , και φοβηθηκαν μην και φτασουμε
μεχρι εκει.
Τέλος πάντων, κριμα για τον τουρισμό μας, και για την κρητική φιλοξενεία (καλά ξερουμε για τους μύθους της Ελλάδος).
Στο καραβακι για Γραμβούσα- Μπάλλο.
Παστες σαρδελες όλοι μέσα.
Χαρούμενος κόσμος, αφορμή για παρατηρηση και επικοινωνία.
Οικογένειες με παιδακια και γιαγιά, να τρεφονται με πατατάκια
( είμαι κακιά, αλλα πολυ το ευχαριστήθηκα το ξερατό του μικρού πάνω στην μάνα),
Ζευγαρια, μοντέρνα, ζευγαρια ξενέρωτα,
ξανά οικογενειες,
νέα παιδια με τατού, φλώρια, ροκάκια, λαικοί,
όλοι οι τύποι τελος πα΄ντων.
Και βυζί!!!
Μα τι βυζί!!
Ν α ντρέπεσαι που δεν εχεις σιλικόνη και συ σαν ανθρωπος.
Που πας κυρά μου;
Αντε στο χωριό σου, που το βυζί ειναι ακόμα φυσικό ( δεν λέω αλλα χαρακτηριστικά νταξ).
Πολύ σιλικόνη αδελφές μου.
Σε όλες τις τάξεις και τις φυλές,
ασχέτου ηλικίας ( και η γιαγιά Πάμελα; και η γιαγιά!)
όλες με το στήθος κάτω απο το σαγόνι.
Αντιαισθητικό, αντισεξουαλικό,
και μη με πειτε
Ταξιδευαμε απο το πρωί.
Φτάσαμε αργα το απογευμα στο λιμάνι του Ηρακλείου.
Ζεστη τρομερή, κίνηση απίστευτη, ο ήλιος να καίει απέναντι μας,τα μάτια.
Αντε δυό ωρίτσες οδήγηση για να φτασουμε στο Σταλό.
Αλλά τι οδήγηση! Σκέτη επιβίωση!
Ενας δρόμος ( εθνικός δρόμος Κρητης, λέμε τώρα), σκετη καρμανιώλα.
Καθε περιγραφή ωχριά μπροστα στην πραγματικότητα.
Και αφού φτασαμε, κάποτε, ζωντανοί,
είδαμε τα σπιτακια-βιλιτσες, που ειχαμε κλεισει απο το internet .
Σκέτη γλύκα.
Ενας ανθρωπος μας περίμενε υπομονετικά, με ενα παιδακι στην αγκαλιά,
να μας δείξει τα απαραιτητα, μιας και τα σπιτακια αυτα ηταν απομακρυσμένα απο τον οικισμό.
Κατεβαζαμε ακόμα τα πραματα, τα παιδια ειχαν απο ωρα πεινασει, και κάναν υπομονή,
και μεις προσπαθούσαμε στα γρηγορα να ανασυνταχθούμε.
Ερχεται καποιος απο την παρεα και μας λέει, οτι ο τύπος θέλει να τον ξοφλήσουμε!
Τα μισα χρηματα τα ειχαμε στείλει ως προκαταβολή, μηνες πριν.
Να μην εχουμε ακομα ξεκουβαλήσει και αυτός να μας ζηταει να τον ξοφλήσουμε!!
Τόσο ακομψο και αγενές,που φυσικά μετανιωσα που τον βρήκα και συμπαθητικό στην αρχή.
Την βλακόφατσα!
Οι αντρες, ως πιο βλακόμουτρα, εψαξαν σε πορτοφόλια και εδωσαν τα χρήματα.
Ο δικός μου, ο εξυπνος, εκανε λόγο για απόδειξη.
Σε ένα κλίμα αμηχανίας, ελλειψης εμπιστοσύνης και ντροπής,
ο τυπος ειπε οτι θα μας φερει αποδειξη αυριο ο αδελφος του, τα μαζεψε, πήρε παραμασχαλα και το παιδακι και εφυγε μες τη νύχτα.
Αφησε αποσβολωμένους αγαθούς ( ηλίθιους) τους αντρες μας, να κοιτάζονται σαν ...ηλίθιοι;
Και μετα ξύπνησαν.
Τι εγινε ρε παιδιά;
Πρώτη φορά πάμε διακοπες;.
Πότε ξαναγινε αυτό;
Και αντε αφου ειχε τόση πρεμούρα για τα χρήματ, ας ηταν τουλάχιστον κι αυτος ο.κ.
Και αν αυτος τα κρατούσε για τηνπάρτυ του;
Αν τον πατούσε αυτοκίνητο;
Αν και Αν, μόνο που δεν μαλώσαμε το πρωτο βραδυ.
Του τύπου, ήθελα εγω να πω, αλλα εσυ αμεσως ανοιξες το πορτοφόλι,
να μη φανω εγω καχυποπτος και γυφτος κλπ.
Μετά πηραν φόρα.
Θα παμε λενε στο γραφείο που ειναι υπευθυνο και θα παραπονεθούμε.
Και την αλλη μέρα, τα καμάρια μας πήγαν στα Χανια.
Και αφού καναν τα παραπονά τους, τι συμπεριφορά ειναι αυτή,
αφιλοξενη και ζήτησαν την αποδειξη,
ο τυπος στο γραφείο, ΔΕΝ τους εδωσε απόδειξη, καποιο προβλημα ταχα μου, θα τακτοποιηθεί σε λιγες μέρες ...
Σε δυο μερες ερχεται ο τυπος του γραφείου,
και μας επιστρεφει πισω τα χρηματα του ΦΠΑ γιατί του ηταν αδυνατον να κοψει αποδειξη!
Αν ειναι δυνατον,
απο την μαλακία τους, την πατήσαν,
ειναι η πρωτη φορά που γινεται τετοια φαση,
ποτέ δεν μαλώσαμε με κανέναν, όπου και να πήγαμε,
ειδικά με επαγγελματίες που τους βλέπουμε με μια συμπαθεια.
Εμεις δεν το κάναμε για να παρουμε χρηματα πίσω.
Την αποδειξη μας ζητησαμε, αφου η εμπιστοσυνη προς το πρόσωπό μας δεν υπήρχε, γιατί να τούς εμπιστευτούμε εμείς;
Τα σπιτάκια ηταν αδήλωτα στον ΕΟΤ , και φοβηθηκαν μην και φτασουμε
μεχρι εκει.
Τέλος πάντων, κριμα για τον τουρισμό μας, και για την κρητική φιλοξενεία (καλά ξερουμε για τους μύθους της Ελλάδος).
Στο καραβακι για Γραμβούσα- Μπάλλο.
Παστες σαρδελες όλοι μέσα.
Χαρούμενος κόσμος, αφορμή για παρατηρηση και επικοινωνία.
Οικογένειες με παιδακια και γιαγιά, να τρεφονται με πατατάκια
( είμαι κακιά, αλλα πολυ το ευχαριστήθηκα το ξερατό του μικρού πάνω στην μάνα),
Ζευγαρια, μοντέρνα, ζευγαρια ξενέρωτα,
ξανά οικογενειες,
νέα παιδια με τατού, φλώρια, ροκάκια, λαικοί,
όλοι οι τύποι τελος πα΄ντων.
Και βυζί!!!
Μα τι βυζί!!
Ν α ντρέπεσαι που δεν εχεις σιλικόνη και συ σαν ανθρωπος.
Που πας κυρά μου;
Αντε στο χωριό σου, που το βυζί ειναι ακόμα φυσικό ( δεν λέω αλλα χαρακτηριστικά νταξ).
Πολύ σιλικόνη αδελφές μου.
Σε όλες τις τάξεις και τις φυλές,
ασχέτου ηλικίας ( και η γιαγιά Πάμελα; και η γιαγιά!)
όλες με το στήθος κάτω απο το σαγόνι.
Αντιαισθητικό, αντισεξουαλικό,
και μη με πειτε
κομπλεξική, θα ουρλιαξω!
Κυριούλης, ετων 45 περίπου, χαχανούλης και επικοινωνιακός με τον
δικό του τρόπο
Ξέρετε αυτούς που πιάνουν κουβεντα με τους πιο καλτ τύπους,
και νιώθουν πολύ ουάου τυποι, που βρισκουν να πουν κατι με όλους.
Η κυριά ξινή, πάλι με τον δικό της τρόπο.
Χαμογελάει συνεχώς και ετσι νομίζει πως ειναι γλυκιά!
Τα τέκνα τεσσερα,καλα και εξυπνα παιδακια.
Σε καποια φαση ο τυπάκος, αφού όλοι μας πια ξερουμε οτι ειναι
παιδοδοντιατρος, η γυναικα του μηχανικός η διακοσμητρια,(να τωρα θα τον μαλωσω),
καθεται δίπλα μου.
Ευγενιες, χαμόγελα, γενικότητες.
Σε μια φαση ο αντρας μου βγαζει και μου δίνει την βερμούδα του,
για να μείνει με το μαγιώ.
Καθως την βαζω στο σακο μπροστα μου, ο τυπος βλέπει με το αετισιο του μάτι,
την εσωτερική ταμπελίτσα του ρούχου.
Ω ναι! είναι φίρμα. Polo.
Ε ρε και αρχίζει ενα κατεβατό, που τελειωμό δεν ειχε :
Α καλά,όλοι οι ελληνες,ιδιες φιρμες φοράμε,εχω κι εγω ιδια,οταν παμε στο εξωτερικό ξεχωρίζουμε απο τις φιρμες των ρούχων,κάτι σαν στολή, οι ξένοι δεν τα εχουν αυτά, εχουν αλλους κωδικες ενδυματολογικούς,αφου να φανταστητε η πιο ηλίθια ατάκα διαφήμισης,μονο στην ελληνική αγορα απευθυνεται, το καλυτερο ζευγαρι παπούτσια μετα τα τίμπερλαντ, ειναι ενα ζευγαρι παλια τίμπερλαντ.,χαχα, ναι, ναι,χαχα, μονο στους ελληνες, ε; τρομερο;
Εγώ να είμαι εντελώς αποσβολωμένη,ευτυχώς φορούσα τα γιαλια μου και δεν φαινόταν το μάτι μου που ειχε γυρίσει.
Ο καλος μου δε, μας εκλασε κανονικά, και αγενεστατα,
και ειχε φύγει στην πρωτη ατάκα.
Καλά αυτος την εκανε νωρίς, εγω τι να απαντησω σε όλη αυτη την βλακοιστορία, χωρίς να γινω και γω αγενής, αλλα χωρις να φανω
(στον εαυτό μου) βλάκας;
Και η γυναίκα του γιατί δεν τον συμμάζευε;Ελεος πια.
Τετάρτη 20 Αυγούστου 2008
Διακοπες τέλος
Εχω μια εμμονή με τα κάτω άκρα.
Ενα φετιχ με τα δακτυλάκια!
Γι'αυτό νιώθω διπλά περήφανη, για τις πρωτες μου φωτογραφίες,
στο απλό, πλην τίμιο, τούτο μπλογκ.
Τα ξαναείπα αυτά, αλλα δεν πειραζει,καμμένο το έχω.
Πάμε παρακάτω.
Διακοπες τέλος.
Πότε ηρθαν, πότε τέλειωσαν, μυστήριο..
Είναι αστείο, να δουλευεις εναν χρόνο,για δέκα μέρες.
Μεγάλη βλακεία.
Το καλοκαιρι δεν τελειώσε φυσικά,
και ευτυχως υπαρχουν και τα σ.κ.
Η Κρητη.
Οι πρωτες μερες στην όμορφη και λεβεντογέννα,
πέρασαν με πολλά νευρα, πολύ γαλλικό,
γενικά μεσα στην τρέλλα και τον καυγά.
Ασπρο εγώ;
Μαυρο αυτός.
Βράχια αυτός;
Αμμο εγώ.
Μέρα εγώ;
Νύχτα αυτός.
Σε κάποια φάση σκεφτηκα πως δε μας πάει το νησί,
δε μας σηκώνει το κλίμα, τα βάιμπς, πως τα λένε,
(μετά σκέφτηκα και την μαυρη μαγεία, αλλα η σκεψη δε φτούρησε)
Ολο το γλέντι κρατησε 4 μέρες.
(δηλαδή απο τις δεκα των διακοπών, βγαλε τις τεσσερεις σκοτωμένοι,
τι μένει; κάνει και ριμα.)
μετα βρηκαμε την ισσοροπία μας, το κέφι μας,
αλλα τα παιδια ειχαν παθει ενα ψιλοσοκ.
Δεν μας ειχαν συνηθησει ετσι.
Αφου ερχοταν η μικρη και μου έλεγε:
Σε θελει κάτι ο μπαμπας, μάλλον θα σε μαλωσει, αλλα εσυ μην ..αντισταθεις.
Χαχα, ετσι ακριβώς.
Και να φανταστεις, δε τυχαινει να μαλώνουμε μπροστα στα παιδιά, οχι γιατι ειμαστε ανώτεροι ανθρωποι,αλλα γιατι εχουμε το προνομιο, να δουλευουμε μαζί, και οι καυγαδες μας ειναι εκτος σπιτιού.
Για 4 μερες όμως κατατρόμαξαν τα καημένα.
Αφου βρήκαμε τους ρυθμους μας, οι διακοπες ηταν πιο χαλαρες,
και το νησι απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφερον.
Η αλήθεια ειναι πως για να δεις πέντε πραματα,
πρεπει να ξεσκιστείς στο χιλιομετρο.
Δεν πειράζει, το Ελαφονήσι, ο Μπάλλος, η μονη Πρεβελης, Το Φραγγοκάστελλο, η Σούγια, η Παλαιοχώρα Τα Φαλασσαρνα,
και φυσικά η Κνωσσος,
μας αποζημιώσαν στο έπακρο.
Και τωρα, αντε πίσω να βλέπουμε τις φωτο.
570 το σύνολο.
Γιαπονεζακης.
Α!! Γύρισα και με απώλεια!
Το μπροστινό μου δόντι!!
Ο κοπτηρας μου!
Που τον εχω χρυσοπληρωσει.
Που με παιδευει εναμισι χρόνο.
Απο απλή θηκη σε αξονα, και απο αξονα σε εμφυτευμα τελικά!
Και πριν 2 μήνες είπα τέλος επιτελους!!
Τελος η ταλαιπωρία, η ντροπή, ( μπροστινό δόντι,εκτυφλωτικά χαμογελα), ο πόνος και ο χρόνος, (για το οικονομικό ας μην το ξανααναφερουμε, είμαστε πλουσίοι!),
Ε αυτο ακριβώς το κωλοδοντο, εφυγε απο την θεση του ΟΛΟ.
Οχι η θηκη, αλλα όλο, απο το κολοβομα του ( ετσι λεγεται, δεν βρίζω).
Και με πιάνει το ψυχολογικό μου,και αναβαλω τον γιατρο καθε μέρα.
Ενταξει, εχω χαμόγελο, και ίσως γι'αυτο δεν ζορίζομαι.
Περισι γυρνόντας απο την Ικαρία,με το δόντι μισό, απο την πρωτη μερα των διακοπων, τι φρίκη!!
Να τρεχω στον οδοντίατρο!!
Ή εκει στις διακοπες, ψυχολογία σκατά.
Να μην μπορώ να μιλήσω γρήγορα, να μην μπορώ να νευριάσω( για φαντασου, εκεί που αγορευω όλο πάθος, να μου φύγει το δόντι! τι ντροπή!)
Μήπως γι'αυτο δε μαλώσαμε πέρισι καθόλου;
χαχα.
Δευτερη απώλεια,
συν δύο κιλά.
Τώρα αυτό ονομαζεται απώλεια της τρομερής κορμάρας.
Το άλλο μου όνομα:" the body".
Μα τι στο καλό, κι εγω νόμιζα οτι έχασα κιόλας..
Θα εσφιξα μάλλον απο το πολύ κολυμπι!!!
Ενα φετιχ με τα δακτυλάκια!
Γι'αυτό νιώθω διπλά περήφανη, για τις πρωτες μου φωτογραφίες,
στο απλό, πλην τίμιο, τούτο μπλογκ.
Τα ξαναείπα αυτά, αλλα δεν πειραζει,καμμένο το έχω.
Πάμε παρακάτω.
Διακοπες τέλος.
Πότε ηρθαν, πότε τέλειωσαν, μυστήριο..
Είναι αστείο, να δουλευεις εναν χρόνο,για δέκα μέρες.
Μεγάλη βλακεία.
Το καλοκαιρι δεν τελειώσε φυσικά,
και ευτυχως υπαρχουν και τα σ.κ.
Η Κρητη.
Οι πρωτες μερες στην όμορφη και λεβεντογέννα,
πέρασαν με πολλά νευρα, πολύ γαλλικό,
γενικά μεσα στην τρέλλα και τον καυγά.
Ασπρο εγώ;
Μαυρο αυτός.
Βράχια αυτός;
Αμμο εγώ.
Μέρα εγώ;
Νύχτα αυτός.
Σε κάποια φάση σκεφτηκα πως δε μας πάει το νησί,
δε μας σηκώνει το κλίμα, τα βάιμπς, πως τα λένε,
(μετά σκέφτηκα και την μαυρη μαγεία, αλλα η σκεψη δε φτούρησε)
Ολο το γλέντι κρατησε 4 μέρες.
(δηλαδή απο τις δεκα των διακοπών, βγαλε τις τεσσερεις σκοτωμένοι,
τι μένει; κάνει και ριμα.)
μετα βρηκαμε την ισσοροπία μας, το κέφι μας,
αλλα τα παιδια ειχαν παθει ενα ψιλοσοκ.
Δεν μας ειχαν συνηθησει ετσι.
Αφου ερχοταν η μικρη και μου έλεγε:
Σε θελει κάτι ο μπαμπας, μάλλον θα σε μαλωσει, αλλα εσυ μην ..αντισταθεις.
Χαχα, ετσι ακριβώς.
Και να φανταστεις, δε τυχαινει να μαλώνουμε μπροστα στα παιδιά, οχι γιατι ειμαστε ανώτεροι ανθρωποι,αλλα γιατι εχουμε το προνομιο, να δουλευουμε μαζί, και οι καυγαδες μας ειναι εκτος σπιτιού.
Για 4 μερες όμως κατατρόμαξαν τα καημένα.
Αφου βρήκαμε τους ρυθμους μας, οι διακοπες ηταν πιο χαλαρες,
και το νησι απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφερον.
Η αλήθεια ειναι πως για να δεις πέντε πραματα,
πρεπει να ξεσκιστείς στο χιλιομετρο.
Δεν πειράζει, το Ελαφονήσι, ο Μπάλλος, η μονη Πρεβελης, Το Φραγγοκάστελλο, η Σούγια, η Παλαιοχώρα Τα Φαλασσαρνα,
και φυσικά η Κνωσσος,
μας αποζημιώσαν στο έπακρο.
Και τωρα, αντε πίσω να βλέπουμε τις φωτο.
570 το σύνολο.
Γιαπονεζακης.
Α!! Γύρισα και με απώλεια!
Το μπροστινό μου δόντι!!
Ο κοπτηρας μου!
Που τον εχω χρυσοπληρωσει.
Που με παιδευει εναμισι χρόνο.
Απο απλή θηκη σε αξονα, και απο αξονα σε εμφυτευμα τελικά!
Και πριν 2 μήνες είπα τέλος επιτελους!!
Τελος η ταλαιπωρία, η ντροπή, ( μπροστινό δόντι,εκτυφλωτικά χαμογελα), ο πόνος και ο χρόνος, (για το οικονομικό ας μην το ξανααναφερουμε, είμαστε πλουσίοι!),
Ε αυτο ακριβώς το κωλοδοντο, εφυγε απο την θεση του ΟΛΟ.
Οχι η θηκη, αλλα όλο, απο το κολοβομα του ( ετσι λεγεται, δεν βρίζω).
Και με πιάνει το ψυχολογικό μου,και αναβαλω τον γιατρο καθε μέρα.
Ενταξει, εχω χαμόγελο, και ίσως γι'αυτο δεν ζορίζομαι.
Περισι γυρνόντας απο την Ικαρία,με το δόντι μισό, απο την πρωτη μερα των διακοπων, τι φρίκη!!
Να τρεχω στον οδοντίατρο!!
Ή εκει στις διακοπες, ψυχολογία σκατά.
Να μην μπορώ να μιλήσω γρήγορα, να μην μπορώ να νευριάσω( για φαντασου, εκεί που αγορευω όλο πάθος, να μου φύγει το δόντι! τι ντροπή!)
Μήπως γι'αυτο δε μαλώσαμε πέρισι καθόλου;
χαχα.
Δευτερη απώλεια,
συν δύο κιλά.
Τώρα αυτό ονομαζεται απώλεια της τρομερής κορμάρας.
Το άλλο μου όνομα:" the body".
Μα τι στο καλό, κι εγω νόμιζα οτι έχασα κιόλας..
Θα εσφιξα μάλλον απο το πολύ κολυμπι!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)