Βρέχει.
Μέσα και έξω.
Αθλια μέρα.
Προσπαθω να 'ροζίσω".
Δε μου βγαίνει.
Περιμένω τον ήλιο.
Περιμένω.
Σκέφτομαι θετικά.
Με το ζόρι.
Σκέψεις για την αυλή μου.
Να γίνει κούκλα όταν με το καλό τελειώσει.
Ακόμα δεν εχω αρχίσει τίποτα.
Σκέψεις για καλοκαιρινες διακοπές.
Απογοήτευση.
Όλα τα τηλεφωνα που εχω κάνει, για Μήλο,
ήταν απογοητευτικά.
Και τόσο νωρίς...
Είναι Δευτέρα.
Και σκέφτομαι απο τώρα το Σ.Κ.
Να είναι ηλιολουστο μόνο.
Εγω θα περιμένω.
Να είναι ηλιολουστο μόνο..
Το πρωινό τηλεφωνημα συνεργάτη,
με ρίχνει, πιο πολύ.
Θέλει 2500 ευρώ για ΦΠΑ .
Θα τρελλαθεί.
Δεν εχει δουλειά.
Θα τρελλαθεί.
Μόνο αυτός;
2500, αυτόν τον μήνα.
Μετά;
Θα τρελλαθεί.
Σκέψεις που δεν μ'αφήνουν.
Χθες κοιμηθηκα μετα τις τρεις.
Κατι που εθαβα για καιρό,
πήρε και θέριεψε και με στοίχιωσε.
Κάνω κάτι πολύ λάθος.
Το ξέρω.
Απο που να ζητήσω βοήθεια;
Δεν θέλω να το πω σε κανέναν.
Σε κανέναν.
Να το παλέψω μόνη μου.
Να το αλλάξω.
Μόνη μου.
Πώς;
Η συνειδητοποίηση του, με έκανε χάλια.
Εγώ η "δίκαιη".
Αδικώ.
Δεν εχω δικαίωμα.
Αδικώ.
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Ενα παραξενο όνειρο.
Ενα παραξενο όνειρο!
Τα σπιτια, λέει, ηταν όλα ζωντανά.
Δηλαδή, ανεξαρτητα με τους ανθρωπους που ζουνε μέσα.Αναπαραγονταν μόνο με την θέληση των ανθρωπων.
Και μετα ζούσαν ανεξαρτητη ζωή.
Και εφτανα μέχρι τα βαθιά γεραματα.
Κάποια, που είχαν καλή σύνταξη, ( ετσι ακριβώς), στα γεραματα, ηταν καλοδιατηρημενα και με αίγλη απο το παρελθόν τους.
Καποια πιο ατυχα, αφήνονταν στην παρακμή και ρήμαζαν .
Και μερικά πέθαιναν, ή απο θανατο βίαιο, πχ, γκρεμισμα, ή απο βαθια γηρατιά!
Τα χαρούμενα και ευτυχισμενα σπίτια ηταν όλο ζωή και φως.
Τα μίζερα και κακομοίρικα ηταν σκοτεινά και θλιμένα.
Τα περισσοτερα ζούσαν την ρουτίνα τους και δεν ενοχλούσαν κανεναν.
Καποια όμως, θέλανε πολυ κραυγαλέα, να επιβληθουν στα άλλα σπιτια.
Ή με τα τετραγωνικά τους και τις πισίνες τους, ή με την αυταπόδειχτη ευτυχία τους.
Και πολλές φορες ζήλευε το ενα το άλλο.
Όπως με τους ανθρωπους, αλλα εγω εβλεπα σπίτια!
Τι παραξενο όνειρο.
Τα σπιτια, λέει, ηταν όλα ζωντανά.
Δηλαδή, ανεξαρτητα με τους ανθρωπους που ζουνε μέσα.Αναπαραγονταν μόνο με την θέληση των ανθρωπων.
Και μετα ζούσαν ανεξαρτητη ζωή.
Και εφτανα μέχρι τα βαθιά γεραματα.
Κάποια, που είχαν καλή σύνταξη, ( ετσι ακριβώς), στα γεραματα, ηταν καλοδιατηρημενα και με αίγλη απο το παρελθόν τους.
Καποια πιο ατυχα, αφήνονταν στην παρακμή και ρήμαζαν .
Και μερικά πέθαιναν, ή απο θανατο βίαιο, πχ, γκρεμισμα, ή απο βαθια γηρατιά!
Τα χαρούμενα και ευτυχισμενα σπίτια ηταν όλο ζωή και φως.
Τα μίζερα και κακομοίρικα ηταν σκοτεινά και θλιμένα.
Τα περισσοτερα ζούσαν την ρουτίνα τους και δεν ενοχλούσαν κανεναν.
Καποια όμως, θέλανε πολυ κραυγαλέα, να επιβληθουν στα άλλα σπιτια.
Ή με τα τετραγωνικά τους και τις πισίνες τους, ή με την αυταπόδειχτη ευτυχία τους.
Και πολλές φορες ζήλευε το ενα το άλλο.
Όπως με τους ανθρωπους, αλλα εγω εβλεπα σπίτια!
Τι παραξενο όνειρο.
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Πρωινες σκεψεις
Ξεκινάει η μέρα με ασχημη διάθεση.
Σήμερα ο αντρας μου εφυγε για δουλειές στο Μιλάνο.
Μένω λοιπον μόνη με τα κορίτσια.
Δεν με πειραζει αυτό, μου αρεσει κι όλας.
Αλλά χθες, μετα απο το καθημερινό τρεξημο των εξωσχολικών,
Κολυμβητηριο, ωδείο, αγγλικά
γυρίσαμε σπίτι, ζεσταναμε μια υπεροχη (κατεξυγμενη) πιτσα, που ανακαλύψαμε τελευταιως στον
Βασιλοπουλο,με μοτσαρελα και πέστο βασιλικού, πολυ μυρωδατη,
και καθησαμε και οι τρείς να δούμε το " Μίλα μου βρωμικα" και στο καπάκι το "παρα πέντε".
Το ξερω πως αλλες μαμαδες δεν αφηνουν καθόλου τηλεοραση τετοιες ωρες, ουτε τετοια σήριαλ,
αλλα εγω, επειδή προσωπικά, τα γουστάρω και τα δύο πολύ,
δίνω σαν μπόνους στα κορίτσια το δικαιωμα να τα παρακολουθούν.
Χαλαρωνουμε μαζί,αν και παιδαγωγικά μπορεί να ειναι λάθος, ε! ας κανουμε και λαθη λοιπον.
Στο κάτω κατω, εγω ξερω καλύτερα τα ορια και τις αντοχες και των δυο πλευρων
Εχω βγάλει εννοείται την¨" πολυκατοικία" τον ¨Λάκη τον γλυκούλη" και κατι τετοιου είδους σηριαλ απο το μενου τον επιλογων μας.
Δικαίωμα ετσι;
Επίσης γουστάρω τρελλά και τον Κανάκη, για πολλούς λόγους και κυρίως γιατί η εικόνα του,
είναι ο συνδετικός κρίκος με την περασμενη μου εφηβεία.Και να δει και λίγο μπρατσακι η γραία...
Αυτά απο του βου.
Και ερχεται ο "καλός" μου, την ωρα που αρχίζει το παρα πέντε.
Ο οποιός και τις τρείς επιλογες τις θεωρεί καταπτυστες καιν σκουπίδια.
Και αρχίζει μια γκρίνια... και ενα κατηγορώ..
Οτι τα παιδια ξενυχτανε να βλέπουν μπούρδες,
αλλα αφου η μάνα ειναι τετοια τι περιμενεις, και καλά δείτε το εργο σας μη χασετε,
και τετοια....
Ενταξει, καταλαβαίνω και εχω υπερβολική κατανόηση.
Άπό το πρωί ετρεχε και δεν ειχε καν φάει, την αλλη μερα εφευγε σε ταξίδι, γεματος αγχος,
και φανταζόταν οτι στις 11 το βραδυ, θα γυριζε στο σπίτι του, και θα εβρισκε την οικογενεια,
να βλεπει ειδήσεις στην ΝΕΤ ή κανα ντοκυμαντερ στο ΣΚΑΙ!!!
Εκανα υπομονή, δεν ειπα τίποτα, τον βοήθησα να βαλει τα τελευται στην βαλίτσα,
και αυτα με νευρα,
που είναι το τάδε πουκάμισο;
που ειναι το μπλουζακι το μπλέ το σκούρο; οχι αυτό το μπλε,το αλλο,
αλλα τι περιμενεις αφου οι Αλβανες μας φτιαχνουν την ντουλάπα, αντε να βαλουμε μετα τάξη...
κλπ κλπ.
Τα κοριτσια τα εστειλα σούμπιτες για υπνο.
Το πρωι βέβαια ηταν μεσα στις γλύκες, αλλα εμεις οι τρεις, ειχαμε μούτρα.
Τον πήγα με το αυτοκίνητο μεχρι το ραντεβού του και ηρθα στη δουλειά με πραγματικά ασχημη διαθεση.
Με ενοχλεί που με το που μπαίνει το κλειδί στην πόρτα, τα κοριτσια βαριαστεναζουν.
Με ενοχλεί που γίνεται ο "κακός" μπαμπάς πο συνεχως κανει παρατηρησεις σε όλους μας.
Γιατί οι τσαντες σας ειναι εδω; γιατι τα παπούτσια είναι στο χωλ,
γιατί μυρίζει το σπίτι φαγητό(!),
και όλα αυτα με νευρα.
Δεν θελω να αδικήται απο την συμπεριφορά του.
Τα παιδια δεν μπορεουν ακόμα να τον δικαιολογήσουν, ούτε να τον καταλαβουν.
Βαρέθηκα να εξηγώ και να δικαιολογω.
Θα ηθελα να ειναι λίγο πιο χαλαρός μαζί τους, να μην ειναι τόσο αυστηρός.
Ξυπνήστε νωρίς! φατε μόνο υγειινά! συμαζεψτε και στρωστε κρεβατια!
οχι με τις καλτσες πανω στον καναπε!(ελεος). ( που να ηταν στρατιωτικός, και ειναι και εναντίον!!)
Λείπει τοσο απο την καθημερινότητα τους, που καλύτερα θα ηταν να τον πεθυμουν και οχι να χαιρονται την απουσία του.
Στεναχωριέμαι για την σχεση τους.
Ξεχναει οτι είναι παιδιά, και περιμενει πάντα σοβαρότητα και ωριμότητα στις επιλογες τους.
Εχει χάσει μαλλον ο ιδιος τόσο την παιδικότητα του και εχει ξεχασει πως ειναι να εισαι παιδί.
Οχι οτι εγω ειμαι η καλη μαμα.
Ειμαι μαλλον χαλαρή και οχι επειδη βαριεμαι, αλλά απο αποψη.
Μπορεί να τους κανω κακό στην τελική, αλλα θελω να ειμαι όσο πιο κοντα τους γίνεται,
Και τα λαθη που κάνω, εχω ευτυχως τον χρόνο, γιατι ειμαστε περισσοτερο χρόνο μαζί, να τα διορθώσω ή να τα εξομαλύνω.
Αλλα αυτος δεν τον εχει.
Και δυστυχως αυτα που μενουν είναι οι γκρίνια και οι παρατηρησεις.
Δε λεω οτι ειναι παντα ετσι, προς..θεού.
Ειναι και αστειος και παιχνιδιάρης και αγαπησιάρης και τρυφερός, αυτό ελειπε...
Αλλα φοβαμαι οτι τα κακά μενουν χαραγμενα πιο πολύ.
Ή ισως εγω το βλεπω ετσι.
Το σ.κ. λοιπον θα το περασουμε όπως θελουμε,χα!
Και θα ξυπνήσουμε την Κυριακή οτι ωρα θέλουμε! χα!
Και αυτος θα μας τηλεφωνεί και θα κανει γλύκες και θα ζηλευει που εμεις θα ειμαστε μαζί.
Κια μεις θα τον λυπόμαστε καταβάθος, και θα περιμενουμε πως και πως να γυρίσει παλι γρηγορα κοντά μας.
Γιατί τον αγαπάμε, ειμαστε ερωτευμενες ( και οι τρεις) μαζί του, και αυτός το ξερει!
Σήμερα ο αντρας μου εφυγε για δουλειές στο Μιλάνο.
Μένω λοιπον μόνη με τα κορίτσια.
Δεν με πειραζει αυτό, μου αρεσει κι όλας.
Αλλά χθες, μετα απο το καθημερινό τρεξημο των εξωσχολικών,
Κολυμβητηριο, ωδείο, αγγλικά
γυρίσαμε σπίτι, ζεσταναμε μια υπεροχη (κατεξυγμενη) πιτσα, που ανακαλύψαμε τελευταιως στον
Βασιλοπουλο,με μοτσαρελα και πέστο βασιλικού, πολυ μυρωδατη,
και καθησαμε και οι τρείς να δούμε το " Μίλα μου βρωμικα" και στο καπάκι το "παρα πέντε".
Το ξερω πως αλλες μαμαδες δεν αφηνουν καθόλου τηλεοραση τετοιες ωρες, ουτε τετοια σήριαλ,
αλλα εγω, επειδή προσωπικά, τα γουστάρω και τα δύο πολύ,
δίνω σαν μπόνους στα κορίτσια το δικαιωμα να τα παρακολουθούν.
Χαλαρωνουμε μαζί,αν και παιδαγωγικά μπορεί να ειναι λάθος, ε! ας κανουμε και λαθη λοιπον.
Στο κάτω κατω, εγω ξερω καλύτερα τα ορια και τις αντοχες και των δυο πλευρων
Εχω βγάλει εννοείται την¨" πολυκατοικία" τον ¨Λάκη τον γλυκούλη" και κατι τετοιου είδους σηριαλ απο το μενου τον επιλογων μας.
Δικαίωμα ετσι;
Επίσης γουστάρω τρελλά και τον Κανάκη, για πολλούς λόγους και κυρίως γιατί η εικόνα του,
είναι ο συνδετικός κρίκος με την περασμενη μου εφηβεία.Και να δει και λίγο μπρατσακι η γραία...
Αυτά απο του βου.
Και ερχεται ο "καλός" μου, την ωρα που αρχίζει το παρα πέντε.
Ο οποιός και τις τρείς επιλογες τις θεωρεί καταπτυστες καιν σκουπίδια.
Και αρχίζει μια γκρίνια... και ενα κατηγορώ..
Οτι τα παιδια ξενυχτανε να βλέπουν μπούρδες,
αλλα αφου η μάνα ειναι τετοια τι περιμενεις, και καλά δείτε το εργο σας μη χασετε,
και τετοια....
Ενταξει, καταλαβαίνω και εχω υπερβολική κατανόηση.
Άπό το πρωί ετρεχε και δεν ειχε καν φάει, την αλλη μερα εφευγε σε ταξίδι, γεματος αγχος,
και φανταζόταν οτι στις 11 το βραδυ, θα γυριζε στο σπίτι του, και θα εβρισκε την οικογενεια,
να βλεπει ειδήσεις στην ΝΕΤ ή κανα ντοκυμαντερ στο ΣΚΑΙ!!!
Εκανα υπομονή, δεν ειπα τίποτα, τον βοήθησα να βαλει τα τελευται στην βαλίτσα,
και αυτα με νευρα,
που είναι το τάδε πουκάμισο;
που ειναι το μπλουζακι το μπλέ το σκούρο; οχι αυτό το μπλε,το αλλο,
αλλα τι περιμενεις αφου οι Αλβανες μας φτιαχνουν την ντουλάπα, αντε να βαλουμε μετα τάξη...
κλπ κλπ.
Τα κοριτσια τα εστειλα σούμπιτες για υπνο.
Το πρωι βέβαια ηταν μεσα στις γλύκες, αλλα εμεις οι τρεις, ειχαμε μούτρα.
Τον πήγα με το αυτοκίνητο μεχρι το ραντεβού του και ηρθα στη δουλειά με πραγματικά ασχημη διαθεση.
Με ενοχλεί που με το που μπαίνει το κλειδί στην πόρτα, τα κοριτσια βαριαστεναζουν.
Με ενοχλεί που γίνεται ο "κακός" μπαμπάς πο συνεχως κανει παρατηρησεις σε όλους μας.
Γιατί οι τσαντες σας ειναι εδω; γιατι τα παπούτσια είναι στο χωλ,
γιατί μυρίζει το σπίτι φαγητό(!),
και όλα αυτα με νευρα.
Δεν θελω να αδικήται απο την συμπεριφορά του.
Τα παιδια δεν μπορεουν ακόμα να τον δικαιολογήσουν, ούτε να τον καταλαβουν.
Βαρέθηκα να εξηγώ και να δικαιολογω.
Θα ηθελα να ειναι λίγο πιο χαλαρός μαζί τους, να μην ειναι τόσο αυστηρός.
Ξυπνήστε νωρίς! φατε μόνο υγειινά! συμαζεψτε και στρωστε κρεβατια!
οχι με τις καλτσες πανω στον καναπε!(ελεος). ( που να ηταν στρατιωτικός, και ειναι και εναντίον!!)
Λείπει τοσο απο την καθημερινότητα τους, που καλύτερα θα ηταν να τον πεθυμουν και οχι να χαιρονται την απουσία του.
Στεναχωριέμαι για την σχεση τους.
Ξεχναει οτι είναι παιδιά, και περιμενει πάντα σοβαρότητα και ωριμότητα στις επιλογες τους.
Εχει χάσει μαλλον ο ιδιος τόσο την παιδικότητα του και εχει ξεχασει πως ειναι να εισαι παιδί.
Οχι οτι εγω ειμαι η καλη μαμα.
Ειμαι μαλλον χαλαρή και οχι επειδη βαριεμαι, αλλά απο αποψη.
Μπορεί να τους κανω κακό στην τελική, αλλα θελω να ειμαι όσο πιο κοντα τους γίνεται,
Και τα λαθη που κάνω, εχω ευτυχως τον χρόνο, γιατι ειμαστε περισσοτερο χρόνο μαζί, να τα διορθώσω ή να τα εξομαλύνω.
Αλλα αυτος δεν τον εχει.
Και δυστυχως αυτα που μενουν είναι οι γκρίνια και οι παρατηρησεις.
Δε λεω οτι ειναι παντα ετσι, προς..θεού.
Ειναι και αστειος και παιχνιδιάρης και αγαπησιάρης και τρυφερός, αυτό ελειπε...
Αλλα φοβαμαι οτι τα κακά μενουν χαραγμενα πιο πολύ.
Ή ισως εγω το βλεπω ετσι.
Το σ.κ. λοιπον θα το περασουμε όπως θελουμε,χα!
Και θα ξυπνήσουμε την Κυριακή οτι ωρα θέλουμε! χα!
Και αυτος θα μας τηλεφωνεί και θα κανει γλύκες και θα ζηλευει που εμεις θα ειμαστε μαζί.
Κια μεις θα τον λυπόμαστε καταβάθος, και θα περιμενουμε πως και πως να γυρίσει παλι γρηγορα κοντά μας.
Γιατί τον αγαπάμε, ειμαστε ερωτευμενες ( και οι τρεις) μαζί του, και αυτός το ξερει!
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)