Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Ασκήσεις θάρρους

Εχω να καπνίσω απο 10 Ιανουαρίου, περιπου, δεν θυμαμαι ακριβως, δεν εθεσα οροσημο.
Ελπιζω κα μην το ξαναβαλω στο στόμα μου.
Στο παρελθον το ειχα ξανακοψει για δυομιση χρόνια.
Αλλά, πόσο ευκολα το ξαναρχισα δε λεγεται..
Φοβαμαι μην παρω κιλα,αφου είμαι που είμαι στα πιο πολλα μου ever
Εβαλα στοχο ως τις 10 Φεβρουαρίου, να χασω τρια κιλα, εφικτό νομιζω.
Μετά, τι στο καλό αλλα τρια δεν θα τα βολεψω;;
Το θεμα ειναι ο,τι νομιζω πως όλοι παιζουν με τα νευρα μου.
οτι με δοκιμαζουν.
Αυτο που συμβαινει στη δουλεια ειναι ανεπαναληπτο.
Λες και εχουν συνενοηθει όλοι να μου σπασουν τα νευρα, λες και καποιος τους πληρωνειο όλους αυτους.Μήπως ειναι ηθοποιοι;; και μηπως εχουν καμια κρυμενη καμερα πουθενα;;
Θα το ψαξω.
Προχτες, ερχεται στο μαγαζί, κυρία εγκυος, με την κοιλια τουρλα, και με καροτσακι με μωρό μεσα.
Οπα σκεφτομαι, πως θα περασει το καροτσακι εδω μεσα;;
Ηταν κι απο τα μεγαλα!
Ωραια, μπορειτε να φανταστητε την συνεχεια;; οχι;; για προσπαθηστε..
Εγώ αγκαλιά με ενα μωρό, με το δωδεκαποντο( καλα δεκαποντο ητουνα),
να ανεβοκατεβαινω σκαλες, να μιλαω ταυτοχρονα, να λαχανιαζω και να σαβουρντιζομαι όπου βρω, με το μωρο παντα αγκαλιά, η εγκυος να με εχει ξεσκίσει στις ερωτησεις,να μη λεει να ξεκολλήσει,
Εγω μούσκεμα στον ιδρώτα, κατακοκκινη και με οση ευγενεια μπορει να ξεμεινε, να πασχίζω να κανω πώληση.
Ελεος! Ολα τα κανουμε πια για την πώληση, την ριμαδα, και παπούδες κραταμε, και σκυλια παμε βόλτα, ελεος!!!
Αλλα είχε πλάκα, οταν μου ειπε η εγκυος:
μπορείτε να το παρετε αγκαλια εσεις παρακαλώ, γιατί δεν εχω την ευκαιρια να ερθω μόνη μου,
Εκει γκούρλωσα το ματι, το ενα, το δεξί, και εντελώς φυσικά, σαν να το εκανα καθε μερα, απαντησα:
μα φυσικά παρακαλώ, ευχαριστισης μου!!
Με ελιωσε η ατιμη!!
Δε λεω πολύ γλυκο το μωρακι, και τα αγαπώ πολύ, αλλα.... αντε μην ανοιξω το στομα μου και ξεφύγω.
Αντε, πάει αυτό.
Στο καπακι μπαινει μεσα στο μαγαζί, παπας με παπαδια.
Εκει καπου, ρίχνω μια ματιά εξω, μηπως και δω και κανεναν ραβίνο να ετοιμαζεται για την σκηνη νο.3. Αλλα θα ηταν καλα κρυμμενος, πισω απο κανα αυτοκίνητο, τι περιμενα κι εγω να δω;
Ο παπας ηταν αναλαφρος και τσαχπίνης όπως οφείλουν όλοι οι παπαδες να ειναι.
Και ευτυχως αποχωρησε κανοντας κατι σαν πιρουετες, και το ρασο του ανεμισε πολυ κομψα, ομολογω.Η παπαδια εντελώς αχρωμη, ουτε που την προσεξα.
Σκηνή νο.3 που σας ελεγα.....
Μπαινει ενας μεσοκοπος, δηλαδη, παππούς ητονα, αλλα οχι πολύ.
Εδώ κανει σταση το κτελ για Φαρσαλα;; με ρωταει πολύ φυσικά.
Οχι του απανταω, ακριβώς εξω απο το μαγαζί μου.
Με κοιταει. Τον κοιταω.Και αυτο ειναι.Δεν κουνιεται, ουτε μπρος , ουτε πίσω.
Καθεται στην εισοδο του μαγαζιου, και αγναντευει προς τα εξω!!
Δεν θα καταλαβε, σκεφτομαι η αθώα, αγαθή ηλίθια.
Αλλωστε πριν καποιους μηνες ενας αλλος παππους μπηκε μεσα και μου ζητησε να βγαλει εισητηριο,
αρα, ποσο πιο λογικο να μας περνανε για ΚΤΕΛ πολυτελειας.
Τον πλησιαζω λοιπον και του λεω, όσο πιο ευγενικα γινεται,
να μην τον προσβαλω, κριμα παππους είναι.
Ξερετε κυριε, εδω δεν μπορειτε, γκουχ γκουχ, να περιμενετε, γκουχ, ειναι μαγαζί.
Και γυριζει και με κοιταζει, σας πειραζει να περιμενω μεσα;;
Οχι του λεω, ψεμματα, αλλα όσο ειστε ενας δεν πειραζει, αμα γινεται δεκα θα πειραζει.
Ε με συχτιρισε και εφυγε.
Σημερα απ'το πρωι, ειναι σαν να ηρθε το γκρουπ ψυχοθεραπειας, αλλα ενας ενας.
Η κλασσικη τύπου, πόσο κανει αυτο, ποσο κανει εκεινο, ποσο εκπτωση,ποσο ειπατε το πρωτο
ποσο ειπατε το δεκατοπεμπτο κλπ. Ετσι για να να το ξεκαθαρίσω απο την τριτη ερωτηση και μετα,
λεω εντελως βλακειες, και στατιστικά πια, δεν με παρακολουθει τι λεω, π.χ. πόσο κανει αυτη η μπερζερα;23 ευρω και σαραντα λεπτα, τη λαμπα αυτην την πουλατε; ποσο; 15.000 ευρω.
και παει λεγοντας......
Μετα μπαινει η σεσημασμενη γρια που ερχεται "να δει για τον γιο της/κορη της"
Μια ωρα καθηστερηση μες το νερό.
Μετα η τύπου "σπαμε πλακα".Ενδιαφερομαι για εναν καθρεπτη.
Μάλιστα.
Τραπεζαριες εχετε; ποσο κανει αυτο το σκαμπώ; τι διασταση εχει αυτη η κονσολα, τι ξυλο ειναι αυτο κλπ κλπ.
Οι φιλεναδες.Που πανε παντου μαζί. Και μιλανε πάντα και οι δυο μαζί.
Και κανουν ταυτοχρονα ερωτησεις. Μπορουν να σε τρελανουν. Και το ξερουν.

Το ρεπερτοριο, δεν τελειωνει εδω.
Απλά εγω θελω να κόψω το τσιγαρο, η καημενη.
Και όλους μαζί δεν τους παλευω.
Θα πεσω στα ναρκωτικά!!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Σαν νερακι πέρασαν οι γιορτες.
Πήγαμε στο μόναχο, γυρίσαμε απο το Μόναχο, όλα καλα.
Εδώ αφήσαμε μαμα και αδελφή να κανουν τα απαραιτητα για τα σαραντα του μπαμπά μου...
Ναι ειχαμε και θανατο το 2010.
Μας χαιρετησε ο πατερας μου.
Του Αγιου Στυλιανού.Γιόρταζε και η κόρη μου.
Το περιμέναμε.
Τρια χρόνια σχεδον.
Τι ασχημο να περιμενεις να πεθανει....
Μέρα με τη μέρα, λεπτο το λεπτό, να μετρας τις ανασες του.
Η ελπίδα ειχε πεθανει πολύ πριν.
Δεν θέλω να γραψω παραπάνω,δεν θέλω.