Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

stokholm i love you

Δέκα γεματες μέρες στην Στοκχόλμη, έφτασαν για να γίνουμε αλλοι ανθρωποι.
Τα παιδια μας ενθουσιαστηκαν.(Η μεγαλη ψήνεται να σπουδασει κατευθειαν Στοκχόλμη, αλλα ρε γαμώτο αργει ακομα, δεν μπορω να περιμενω για την επομενη μου επισκεψη.)
Η πόλη  ξετυλιχτηκε  σιγα σιγα και μας αποκαλύφθηκε μαγική.
Περπάτημα δεκα ώρες την ημέρα, και να αποζητάμε κι άλλο!
Είμαστε πολύ τυχεροί, ο καιρός φανταστικός, λιακαδα συνεχώς, εκτός απο την μερα που διαλέξαμε να πάμε στο λούνα παρκ TIVOLI, που εβρεχε καταρακτωδως. Δεν μας πτώησε καθόλου, αφου βλεπαμε τα
σουηδακια να καλοπερνανε μεσα στην βροχή, και μεις απο κοντα, μεχρι το βρακί βρεγμενοι, αλλα τα παιχνίδια τα καναμε όλα ( οχι εμεις, εμεις μπύρες, καφε, τα παιδια αυτα που αντεχαν).Ηταν πολύ ομορφα  ακομα και για μας.
Τα δυο πρωτα βραδυα, στο κεντρο γινοταν διαφορες εκδηλώσεις ΄στα παρκα και στις πλατείες.
Ετσι ακουσαμε τους τζιπσι κινγκς αντ κουίν, μπαλκανιαν μιούζικ,
σε αλλη σκηνή ραπ-τεκνο, σε αλλη χορευτική νεανική ( τι να ηταν αυτό).
Ενας χαμός.Ακροβατες να σκαρφαλώνουν σε σκοινιά, αερόστατα να πετανε πανω απο τα κεφαλια μας,
Κοσμος χαρούμενος, ενα μεγαλο πάρτυ.
Μου έκανε εντυπωση οι νόμοι που εχουν για το αλκοολ.Και πως εχουν καταπολεμήσει αρκετα
τον αλκοολισμό και το χάλι που εχουν οι γείτονες χώρες.
Λίγα μαγαζια εχουν αδεια για αλκοολ.Δηλαδη μπορει να τυχει να φας  καπου στο κεντρο ( σε φαστ συνηθως) όπως εμεις σε ενα κεμπαπ-ντονερ ΙΕΡΟΥΣΑΛΙΜ και να μην υπαρχει μπύρα!
Στα σούπερ δεν εχει αλκοολ και η μπυρα ειναι λίγων βαθμων.
Δεν επιτρεπεται να κυκλοφορεις με ποτο στο χερι! Σε πλατεια, στο παγκακι,οχι.
Στις υπαιθριες συναυλιες που ετυχε να βρεθω,είχαν εναν χωρο  περιορισμενο με κυκλιδώματα,
μεσα ειχε μια τύπου καντινα, σκεπαστή, τραπεζια- παγγους απέξω και εκει σέρβιραν ποτα, αλλα
επρεπε να τα καταναλώσεις εκει, οχι να παρεις την μπυρα σου και να κανεις βολτες.
Μου φανηκε υπερβολικό, αλλα αποτελεσματικό.
Οι τουαλετες που στηθηκαν για την συναυλια, ηταν  τόσο καθαρες που εντυπωσιαστηκα , γιατί ηθελε η μικρη μου να παει, και ξαφνηκα βρεθηκα σε κατασταση πανικου.
Φανταστητε το αυτο στην ελλαδα!
Γενικά τα παντα ηταν καθαρά και δεν σιχαινόσουνα πουθενα!
Τα παρκα τους γεματα ξανθα αγγελούδια, εικονες αγνωστες στην δική μας κουλτούρα, όπως μπαμπαδες με παιδια, μόνοι να ζωγραφίζουν στο παρκο...
να κοιμούνται, να παιζουν να κυνηγανε παπιούλες..  αφου παρασυρθήκαμε και μεις τόσο,
και ρίξαμε εναν υπνακο στο μαλακο γκαζον!
Πολλα παιδακια παντού, και κλάμα ή γκρίνια καθόλου.
Επίσης ατομα της τρίτης ηλικίας που κυκλοφορούν παντου, γιατι μπορούν. Με ενα τροχήλατο πι, πάνε  απο το μετρό στο λεωφορειο με μεγαλη ανεση.
Είπα μετρό...
Εδώ στο μετρο της Στοκχόλμης είδα τον πιο όμορφο κόσμο.
Καμία σχεση με όσα μετρο εχω δει ως τώρα.
Τι να πω για την ομορφια, γενικότερα;
Προικισμενος λαος.Γυναικες με ατελειωτα πόδια, μεγαλο στηθος, προσωπα θεικά.
Οι αντρες απο μια ηλικία και μετα, γυρω στα σαραντα, μου εκαναν πολύ γοητευτικοί.
Πιο μικροί μου καναν  πολύ θηλικοί.Ομορφοι πάντως.
Η μόδα τους είναι διαφορετική, αλλα ωραια.Κομψή,  ιδιαίτερη,όχι όμως χοντροκομμενη, σαν τους Ολλανδούς.
Ιταλοί δεν είναι βέβαια, αλλα ευτυχώς, φανταζεστε τώρα μια ολοκληρη πόλη θεων, να ηταν και ντυμένοι στους Ιταλούς;;Θα ηταν μεγαλη ηττα για μας τους υπολοιπους.
Πεταχτηκαμε και λίγο Φιλανδια, στο Τούρκου.
Ετσι για την εμπειρία να περασεις στο Αρχιπέλαγος.
Μοναδικό θέαμα, απειρα νησακια καταπρασινα, με δεντρα μεχρι το νερό,
να σχηματιζουν ενα απιστευτο σκηνικό, με τα σπιτακια κουκλίστικα, τις προβλήτες ξυλινες με τις βαρκούλες....αιώρες στα δεντρα, και ξαπλώστρες στο γκαζόν των κήπων τους...
Και όλα αυτα να τα παρακολουθείς απο το τεραστιο κρουαζερόπλοιο που περνάει διπλα τους, αλλα τόσο αργά.....
Στο Τούρκου απογοητευτηκα.
Ασχημοι ανθρωποι, χοντροκομενοι, κακοντυμένοι, μεθυσμενοι μερα μεσημερι να πέφτουν στα πεζοδρόμια,ακριβες τιμες, αθλια μαγαζία, εκτος κανα δυο γνωστα τυπου ζαρα και H  e M.
Μεγάλη επιρροη απο το σοβιέτ, μου θύμησε Ανατολικό μπλοκ και Ρωσία (που δεν εχω πάει)
Βέβαια η φύση ειναι πανεμορφη, ποταμακι και δω,κάποια ξυλινα σπιτακια, παλιά καφέ... ωραια.. αυτά.
Πίσω στην Στοκχολμιτσα μας!!
Εντυπωσιαστηκαμε και με τα συστηματα τους στα λιμανια, και απορώ γιατί δεν αντιγραφουμε καμια ιδεα ρε γαμωτο;
Μια μέρα νοικιασαμε και αυτοκίνητο και πήγαμε στην Ουψαλα και μετα σε μια αλλη πόλη με δύσκολο όνομα.Μια ζωγραφιά αλλα λίγο βαρετη πόλη, μονο για διαβασμα αν εισαι φοιτητης.
Ενα αλλο που δεν ηξερα για την Σουηδία, ειναι οτι είναι φλατ, δεν εχει ψηλα βουνα.
Τα δεντρα που βλεπεις στην εθνική οδο τους, εμεις τα συνανταμε μόνο σε υψόμετρο.
Ισως το οτι δεν εχουν βουνα, ειναι λίγο βαρετο στο ματι, για καποιους, για μενα πάλι οχι.
Καθε μέρα ειχε και μια καινούργια ευχαριστη εκπληξη, ενα κάτι που επρεπε να το επεξεργαστούμε
και να το αναλύσουμε σιγα σιγα.
Το καλό ηταν πως ειχαμε αριστο ξεναγό, την κουκλάρα ανηψια, που ζει εκει και μαλλον θα παραμεινει εκει, της ευχομαι..
Ειδαμε όλες τις συνοικίες, περιπου, πήγαμε στα πανεπιστημια, εδω παθαινεις σοκ,
Σε λίγα μουσεία, χασαμε την εκθεση της Λίμποβιτς, βαρεθηκαμε είναι η αλήθεια, και το μετανιωσαμε.
Δεν φαγαμε πολύ σε ρεστοραντ και τετοιου τυπου, είμασταν και οικογενεια.
Μας εκανε εντυπωση οτι δουλευουν πολύ το σελφ σερβις.
Φαγαμε σε ενα απιστετο ιταλικο, αλυσιδα το Vapiano , ΄πολύ καλή ιδεα και στήσιμο.
Υπάρχει μια αισθητική παντού.
Και μια καθαριότητα.
Και οι τιμες τους μου φάνηκαν κανονικές, φαντασου.
Το μονο που δεν εχουν είναι γαλαζια νερα.Αν ειχαν κι αυτό στις θαλασσες τους, στα ποταμια τους και στις λίμνες τους, θα ηταν ο παραδεισος, τέλος.
Συμπτωματικά διαβαζα και  ¨"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ"  και ειχα μεγαλη χαρα, τι να σας πω.
Θα βαλω και φωτο αν και πιστευω οτι δεν αποτυπώνεται τετοια ομορφια.

Φετινές πτωχες διακοπες

Εχω κατι χρόνια να γραψω νεο ποστ, και κρίμα που επιστρεφω με γκρίνια.
Αλλα δυστυχως οι ολογοημερες διακοπες μου, ηταν σκατά, σύσκατα!
Θέλω να γκρινιάζω και να γκρινιάζω.
Τίποτα δεν μου αρεσε.
Το μερος, η χειρότερη επιλογή ever.
Μύτικας Πρεβεζας. Αν το ακούσετε σαν μέρος, τρέξτε απ'την αντίθετη πλευρα, ο.κ.;
Τα δωματια, τσουρούτικα, η φιλοξενεια των ξενοδόχων ανύπαρκτη.
Κανενα γούστο, αφου να φανταστητε το δωματιο μας, ηταν το μισο ροζ και το αλλο μισό βεραμαν.
Σαν παιδικο δωματιο της δεκαετίας του 90.
Ο κήπος τους εντελώς αναξιοποιητος, εντελώς παρατημενος και "κρυος".
Τα επιπλα ακαταλληλα.
Πλαστικουρία και μάλιστα καθόλου αναπαυτική.
Οι κορες των ιδιοκτητων, που καναν χρεη, ρεσεψιον-καμαριερας-μπουφετζουδες-καφετζουδες,
μέσα στην ξινίλα και στην ψευτικη ευγενεια.
Αυτην που σπαει τα νευρα.
Και η τσιγκουνια τους.
Στο τέλος στον λογαριασμό, τους θύμησα ετσι  για τους τύπους οτι πήρα και δυο καφεδες.
Και μου τους χρεωσαν!!
Αν είναι δυνατον ποτε, μου ζήτησαν  4 ευρω.
Μ,ε τον συνολικό λογαριασμό.Ελεος.
Και το ωραιο ηταν οτι ηθελαν να ξεκουμπιστουμε πολύ πριν τις 12 το μεσημερι, για να προλαβουν να κανουν την δουλιτσα τους.Για τους τύπους, ταχα.
Κριμα να σας χρεωσουμε εξτρα!!!!
Το γεγονος οτι 6.30 το απογευμα που γυρισαμε απο θαλασσα, δεν ειχαν αλλαξει τα σεντονια μας,
και θέλαν εκεινη την ωρα( που θελαμε να χρησιμοποιησουμε το δωματιο για ντουζ και ξεκουραση),
να το κανουν και δεν τις αφησα, λεγοντας, δεν πειραζει, μου τα αλλαζετε αυριο το πρωί,
και οι γομαρες δεν τα αλλαξαν,
Αυτο δεν ηταν μεσα στο τυπικό ε;;;
Αλλα είμαστε βλακες.
Σκύβουμε το κεφαλι και δεν λεμε κουβεντα.
Και μετα μουρμουρίζουμε σιγα σιγα, μη και γίνουμε εμεις ρεζίλι.
Και να πεις δεν τους αφήσαμε λεφτά;
Μια παρεα με 5 οικογενειες είμαστε..
Σε μοναδα 10-12 δωματιων.Που θα έπρεπε να είναι όλα κούκλα.
Το μέρος, ο Μύτικας( υπάρχουν και σε αλλες δυο τοποθεσιες στην περιοχή,τα ιδια τοπονύμια)
καθόλου τουριστικός, ενα ησυχο  μερος οικογενειακό.
Αλλά δεν φτανει αυτό απο μόνο του.
Οι κοντινότερες παραλίες δεν ΄ελεγαν και τίποτα το ιδιαιτερο, με αποτελεσμα να κανουμε χιλιόμετρα, μεχρι τον αλλο Μύτικα, Ακαρνανίας, για να παρουμε καραβακι να μας παει στα νησακια απεναντι.
Η επόμενη ηττα.
Αφού βρήκαμε  ενα καραβακι, μας λεει ο  νταλαβερτζής, ελατε να σας παω σε δυό κούρσες
με 50 ευρω την κούρσα( δηλαδή πήγαινε -έλα 200 ευρώ).
Αντε να πάμε λέμε και μεις να αποζημιωθούμε, και δε βαριέσαι τα λεφτα.
Στον Κάλαμο, αυτο το νησακι πήγαινε.
Καθώς μας πήγαινε, ( εγω ετυχα στο πρωτο δρομολογιο),
έβλεπα όμορφα κολπάκια, με ελαχιστο κόσμο, αφού η πρόσβαση γινόταν μόνο απο κανα φουσκωτό, ή
ιστιοπλοικό.
Αντε γέλασε λίγο το χειλακι μας.
Μας φτανει σε ενα λιμανάκι, μας αδειάζει γρήγορα γρήγορα, και μα ςλέει να ειδοποιησουμε
τους αλλους που τον περιμεναν να πανε να πιούνε κανα καφέ,γιατί είχε προγραμματισμένη κούρσα εκείνη τη στιγμή και δεν προλαβαινε να παει εκεινη τη στιγμή!!!
Στο λιμανακι φυσικα δεν μπορούσαμε να κανουμε μπανιο.
Είμασταν εκεινη τη στιγμή μόνο γυναικόπαιδα και ενας μόνο αντρας.
Αφου παίρνουμε πληροφορίες για την κοντινοτερη παραλία, το κόβουμε μ ετα πόδια.
Μέσα στον καυτό ήλιο.
Πόσο όμορφο να το δεις το νησακι;;;
Μόνο τα σκουπίδια έβλεπα, αλλα στο βαθος η εικόνα μας υποσχόταν αλλα πραματα.
Υπομονή λοιπον.
Ανέβα-κατέβα καποια στιγμή φτασαμε.
Ωραιο το χρωμα της θαλασσας, αντε και ασπρη πετρούλα, χαρακιρι, δεν καναμε.
Να κι ενα καφενείο στην μεση του πουθενα, αντε παμε για ΄λίγη σκιά.
Στο μεταξύ οι υπόλοιποι να εχουν σπασει τα τηλεφωνα,
Ειναι ωραια; να παρουμε ομπρελες; καρεκλακια; νερα; κτλ.
Καθομαστε και μεις λοιπον στο καφενεδακι.
Ειχαμε λιώσει απο το περπατημα και αποζητουσαμε την  σκια της τεντας και μια παγωμενη μπύρα.
Στο διπλανό τραπέζι, αυτοί που φυγαν πριν μια ωρα, αφησαν πίσω τους τα ιχνη τους.
Φραπεδες μπυρες, τσιπουρα, καλαμαρια, μπιφτεκια!.
Και κανενας δεν φιλοτιμηθηκε να τα καθαρίσει!!!
Ας το καταπιούμε κι αυτό.
Τα πιτσιρίκια στην πρωτη βουτιά βγήκαν και καθησαν μαζί μας, γιατί δεν τους αρεσε η θαλασσα!!
(φυκια,πέτρες κύμα).
Στα πέντε πρωτα λεπτά, αρχίζει ενα απίστευτο μουσικό ρεπερτόριο απο τα ηχεία και στην διαπασων.
-Πρωτο τραπεζι αποψε μόνος μου, πρωτο τραπεζι εγω κι ο πόνος μου.
-Εβαλε ο διαβολακος την ουρα του πάλι
-παντρεμενοι κι δυο, γύρνα σε παρακαλώ.
Εμείς οι μεγαλοι χλωμιάσαμε, δεν μπορούσαμε ούτε να χαμογελασουμε.
Κοιταξαμε γυρω, το ενδεχόμενο να ενοχλείται κι αλλος κοσμος απ'αυτο και με λύπη διαπιστωσαμε
ο,τι εμεις είμασταν οι εξωγήινοι.
Τα μαζευουμε στα γρηγορα ξανα για το λιμανακι, τουλαχιστον να γλυτώσουμε τους υπολοιπους απο το περπατημα μεσα στον καυτό ηλιο.
Επιστροφη στο λιμανακι, ό[που κατευθφασαν οι αλλοι με δυο ωρες διαφορα απο μας.
Ο τύπος με το καραβακι, φυσικα και δεν μας είχε εξηγησει τίποτα, ούτε μας είπε οτι δεν μπορει αν μας παει σε παραλία με αυτό.
Και ετσι περιμαναμε ξανα  να μας επιστρεψει πίσω.
Μετα απο τεραστια ταλαιπωρία, και φυσικα την αισθηση οτι πιαστηκαμε μεγαλα κορόιδα.
Ευτυχως είμασταν ψυχραιμοι και δεν είχαμε γκρίνια μεταξύ μας.
Την επόμενη μερα, που ηταν και η τελευταια μας, είπαμε να δοκιμασουμε την τυχη μας προς τα πανω.
και πήγαμε Πάργα.....
Το ελληναριό σε όλο του το μεγαλείο.
Ενα τόσο ωραιο μερος και τόσο κακόγουστα όλα!!
΄Πήραμε κατι χαζοπληροφορίες και αντε για την παραλία Σαρακίνικο.
Από το όνομα και μόνο, αναπτερώθηκε το ηθικό μας.
Και μετα απο την ευχαριστη διαδρομή, φτασαμε σε μια παραλία, ενα υπέροχο κολπάκι,
που θα ηταν υπεροχο αν δεν ηταν τιγκα στις ομπρελες και στις ξαπλώστρες ενός μαγαζιού, που
εκμεταλευόταν ολη την παραλία.
Μόνο μια γωνίτσα ηταν ελευθερη να απλωθούμε κι εμεις.
Και φυσικα΄το κλου ηταν η μουσική στο καφενειο πίσω μας.
Μη σας πω πως ηταν το ίδιο σιντι με το προηγούμενο καφενείο!!
Μήπως  είμαστε φρικτα γκαντεμιδες;Μας καναν βουντού οι εχθροί μας;
Ευτυχώς μετα απο μισή ωρα το χαμήλωσε και δεν  αρχίσαμε να δαγκωνόμαστε μεταξύ μας.
Κάπως ετσι, οι διακοπες μας στην θάλασσα τέλειωσαν.
Ισως οι χειρότερες που εχω ζήσει ποτέ.
Ευτυχώς μετα απο αυτην την ταλαιπωρία, ακολούθησαν οι καλές διακοπές, οι σωστές,
και ήρθαν τα πραματ στην θέση τους.
Επιστροφή στο σπίτι, μιαμιση μέρα κενό για προετοιμασία, και βουρ για Στοκχόλμη!!