Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Κρήτη-part two

Μόλις και φτάσαμε στο Σταλό, χωριουδάκι εξω απο τα Χανιά.


Ταξιδευαμε απο το πρωί.


Φτάσαμε αργα το απογευμα στο λιμάνι του Ηρακλείου.

Ζεστη τρομερή, κίνηση απίστευτη, ο ήλιος να καίει απέναντι μας,τα μάτια.

Αντε δυό ωρίτσες οδήγηση για να φτασουμε στο Σταλό.

Αλλά τι οδήγηση! Σκέτη επιβίωση!

Ενας δρόμος ( εθνικός δρόμος Κρητης, λέμε τώρα), σκετη καρμανιώλα.

Καθε περιγραφή ωχριά μπροστα στην πραγματικότητα.

Και αφού φτασαμε, κάποτε, ζωντανοί,

είδαμε τα σπιτακια-βιλιτσες, που ειχαμε κλεισει απο το internet .

Σκέτη γλύκα.

Ενας ανθρωπος μας περίμενε υπομονετικά, με ενα παιδακι στην αγκαλιά,

να μας δείξει τα απαραιτητα, μιας και τα σπιτακια αυτα ηταν απομακρυσμένα απο τον οικισμό.

Κατεβαζαμε ακόμα τα πραματα, τα παιδια ειχαν απο ωρα πεινασει, και κάναν υπομονή,

και μεις προσπαθούσαμε στα γρηγορα να ανασυνταχθούμε.

Ερχεται καποιος απο την παρεα και μας λέει, οτι ο τύπος θέλει να τον ξοφλήσουμε!

Τα μισα χρηματα τα ειχαμε στείλει ως προκαταβολή, μηνες πριν.

Να μην εχουμε ακομα ξεκουβαλήσει και αυτός να μας ζηταει να τον ξοφλήσουμε!!

Τόσο ακομψο και αγενές,που φυσικά μετανιωσα που τον βρήκα και συμπαθητικό στην αρχή.

Την βλακόφατσα!

Οι αντρες, ως πιο βλακόμουτρα, εψαξαν σε πορτοφόλια και εδωσαν τα χρήματα.

Ο δικός μου, ο εξυπνος, εκανε λόγο για απόδειξη.

Σε ένα κλίμα αμηχανίας, ελλειψης εμπιστοσύνης και ντροπής,

ο τυπος ειπε οτι θα μας φερει αποδειξη αυριο ο αδελφος του, τα μαζεψε, πήρε παραμασχαλα και το παιδακι και εφυγε μες τη νύχτα.

Αφησε αποσβολωμένους αγαθούς ( ηλίθιους) τους αντρες μας, να κοιτάζονται σαν ...ηλίθιοι;

Και μετα ξύπνησαν.

Τι εγινε ρε παιδιά;

Πρώτη φορά πάμε διακοπες;.

Πότε ξαναγινε αυτό;

Και αντε αφου ειχε τόση πρεμούρα για τα χρήματ, ας ηταν τουλάχιστον κι αυτος ο.κ.

Και αν αυτος τα κρατούσε για τηνπάρτυ του;

Αν τον πατούσε αυτοκίνητο;

Αν και Αν, μόνο που δεν μαλώσαμε το πρωτο βραδυ.

Του τύπου, ήθελα εγω να πω, αλλα εσυ αμεσως ανοιξες το πορτοφόλι,

να μη φανω εγω καχυποπτος και γυφτος κλπ.

Μετά πηραν φόρα.

Θα παμε λενε στο γραφείο που ειναι υπευθυνο και θα παραπονεθούμε.

Και την αλλη μέρα, τα καμάρια μας πήγαν στα Χανια.

Και αφού καναν τα παραπονά τους, τι συμπεριφορά ειναι αυτή,

αφιλοξενη και ζήτησαν την αποδειξη,

ο τυπος στο γραφείο, ΔΕΝ τους εδωσε απόδειξη, καποιο προβλημα ταχα μου, θα τακτοποιηθεί σε λιγες μέρες ...

Σε δυο μερες ερχεται ο τυπος του γραφείου,

και μας επιστρεφει πισω τα χρηματα του ΦΠΑ γιατί του ηταν αδυνατον να κοψει αποδειξη!

Αν ειναι δυνατον,

απο την μαλακία τους, την πατήσαν,

ειναι η πρωτη φορά που γινεται τετοια φαση,

ποτέ δεν μαλώσαμε με κανέναν, όπου και να πήγαμε,

ειδικά με επαγγελματίες που τους βλέπουμε με μια συμπαθεια.

Εμεις δεν το κάναμε για να παρουμε χρηματα πίσω.

Την αποδειξη μας ζητησαμε, αφου η εμπιστοσυνη προς το πρόσωπό μας δεν υπήρχε, γιατί να τούς εμπιστευτούμε εμείς;

Τα σπιτάκια ηταν αδήλωτα στον ΕΟΤ , και φοβηθηκαν μην και φτασουμε

μεχρι εκει.

Τέλος πάντων, κριμα για τον τουρισμό μας, και για την κρητική φιλοξενεία (καλά ξερουμε για τους μύθους της Ελλάδος).





Στο καραβακι για Γραμβούσα- Μπάλλο.

Παστες σαρδελες όλοι μέσα.

Χαρούμενος κόσμος, αφορμή για παρατηρηση και επικοινωνία.

Οικογένειες με παιδακια και γιαγιά, να τρεφονται με πατατάκια

( είμαι κακιά, αλλα πολυ το ευχαριστήθηκα το ξερατό του μικρού πάνω στην μάνα),

Ζευγαρια, μοντέρνα, ζευγαρια ξενέρωτα,

ξανά οικογενειες,

νέα παιδια με τατού, φλώρια, ροκάκια, λαικοί,

όλοι οι τύποι τελος πα΄ντων.

Και βυζί!!!

Μα τι βυζί!!

Ν α ντρέπεσαι που δεν εχεις σιλικόνη και συ σαν ανθρωπος.

Που πας κυρά μου;

Αντε στο χωριό σου, που το βυζί ειναι ακόμα φυσικό ( δεν λέω αλλα χαρακτηριστικά νταξ).

Πολύ σιλικόνη αδελφές μου.

Σε όλες τις τάξεις και τις φυλές,

ασχέτου ηλικίας ( και η γιαγιά Πάμελα; και η γιαγιά!)

όλες με το στήθος κάτω απο το σαγόνι.

Αντιαισθητικό, αντισεξουαλικό,

και μη με πειτε

κομπλεξική, θα ουρλιαξω!


Κυριούλης, ετων 45 περίπου, χαχανούλης και επικοινωνιακός με τον


δικό του τρόπο


Ξέρετε αυτούς που πιάνουν κουβεντα με τους πιο καλτ τύπους,


και νιώθουν πολύ ουάου τυποι, που βρισκουν να πουν κατι με όλους.


Η κυριά ξινή, πάλι με τον δικό της τρόπο.


Χαμογελάει συνεχώς και ετσι νομίζει πως ειναι γλυκιά!


Τα τέκνα τεσσερα,καλα και εξυπνα παιδακια.


Σε καποια φαση ο τυπάκος, αφού όλοι μας πια ξερουμε οτι ειναι


παιδοδοντιατρος, η γυναικα του μηχανικός η διακοσμητρια,(να τωρα θα τον μαλωσω),


καθεται δίπλα μου.


Ευγενιες, χαμόγελα, γενικότητες.


Σε μια φαση ο αντρας μου βγαζει και μου δίνει την βερμούδα του,


για να μείνει με το μαγιώ.


Καθως την βαζω στο σακο μπροστα μου, ο τυπος βλέπει με το αετισιο του μάτι,


την εσωτερική ταμπελίτσα του ρούχου.


Ω ναι! είναι φίρμα. Polo.


Ε ρε και αρχίζει ενα κατεβατό, που τελειωμό δεν ειχε :

Α καλά,όλοι οι ελληνες,ιδιες φιρμες φοράμε,εχω κι εγω ιδια,οταν παμε στο εξωτερικό ξεχωρίζουμε απο τις φιρμες των ρούχων,κάτι σαν στολή, οι ξένοι δεν τα εχουν αυτά, εχουν αλλους κωδικες ενδυματολογικούς,αφου να φανταστητε η πιο ηλίθια ατάκα διαφήμισης,μονο στην ελληνική αγορα απευθυνεται, το καλυτερο ζευγαρι παπούτσια μετα τα τίμπερλαντ, ειναι ενα ζευγαρι παλια τίμπερλαντ.,χαχα, ναι, ναι,χαχα, μονο στους ελληνες, ε; τρομερο;

Εγώ να είμαι εντελώς αποσβολωμένη,ευτυχώς φορούσα τα γιαλια μου και δεν φαινόταν το μάτι μου που ειχε γυρίσει.

Ο καλος μου δε, μας εκλασε κανονικά, και αγενεστατα,

και ειχε φύγει στην πρωτη ατάκα.

Καλά αυτος την εκανε νωρίς, εγω τι να απαντησω σε όλη αυτη την βλακοιστορία, χωρίς να γινω και γω αγενής, αλλα χωρις να φανω

(στον εαυτό μου) βλάκας;

Και η γυναίκα του γιατί δεν τον συμμάζευε;Ελεος πια.


Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2008

Διακοπες τέλος

Εχω μια εμμονή με τα κάτω άκρα.

Ενα φετιχ με τα δακτυλάκια!

Γι'αυτό νιώθω διπλά περήφανη, για τις πρωτες μου φωτογραφίες,

στο απλό, πλην τίμιο, τούτο μπλογκ.
Τα ξαναείπα αυτά, αλλα δεν πειραζει,καμμένο το έχω.

Πάμε παρακάτω.

Διακοπες τέλος.

Πότε ηρθαν, πότε τέλειωσαν, μυστήριο..

Είναι αστείο, να δουλευεις εναν χρόνο,για δέκα μέρες.

Μεγάλη βλακεία.

Το καλοκαιρι δεν τελειώσε φυσικά,

και ευτυχως υπαρχουν και τα σ.κ.



Η Κρητη.

Οι πρωτες μερες στην όμορφη και λεβεντογέννα,

πέρασαν με πολλά νευρα, πολύ γαλλικό,

γενικά μεσα στην τρέλλα και τον καυγά.

Ασπρο εγώ;

Μαυρο αυτός.

Βράχια αυτός;

Αμμο εγώ.

Μέρα εγώ;

Νύχτα αυτός.

Σε κάποια φάση σκεφτηκα πως δε μας πάει το νησί,

δε μας σηκώνει το κλίμα, τα βάιμπς, πως τα λένε,

(μετά σκέφτηκα και την μαυρη μαγεία, αλλα η σκεψη δε φτούρησε)

Ολο το γλέντι κρατησε 4 μέρες.

(δηλαδή απο τις δεκα των διακοπών, βγαλε τις τεσσερεις σκοτωμένοι,

τι μένει; κάνει και ριμα.)

μετα βρηκαμε την ισσοροπία μας, το κέφι μας,

αλλα τα παιδια ειχαν παθει ενα ψιλοσοκ.

Δεν μας ειχαν συνηθησει ετσι.

Αφου ερχοταν η μικρη και μου έλεγε:

Σε θελει κάτι ο μπαμπας, μάλλον θα σε μαλωσει, αλλα εσυ μην ..αντισταθεις.

Χαχα, ετσι ακριβώς.

Και να φανταστεις, δε τυχαινει να μαλώνουμε μπροστα στα παιδιά, οχι γιατι ειμαστε ανώτεροι ανθρωποι,αλλα γιατι εχουμε το προνομιο, να δουλευουμε μαζί, και οι καυγαδες μας ειναι εκτος σπιτιού.

Για 4 μερες όμως κατατρόμαξαν τα καημένα.

Αφου βρήκαμε τους ρυθμους μας, οι διακοπες ηταν πιο χαλαρες,

και το νησι απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφερον.

Η αλήθεια ειναι πως για να δεις πέντε πραματα,

πρεπει να ξεσκιστείς στο χιλιομετρο.

Δεν πειράζει, το Ελαφονήσι, ο Μπάλλος, η μονη Πρεβελης, Το Φραγγοκάστελλο, η Σούγια, η Παλαιοχώρα Τα Φαλασσαρνα,

και φυσικά η Κνωσσος,

μας αποζημιώσαν στο έπακρο.



Και τωρα, αντε πίσω να βλέπουμε τις φωτο.

570 το σύνολο.

Γιαπονεζακης.



Α!! Γύρισα και με απώλεια!

Το μπροστινό μου δόντι!!

Ο κοπτηρας μου!

Που τον εχω χρυσοπληρωσει.

Που με παιδευει εναμισι χρόνο.

Απο απλή θηκη σε αξονα, και απο αξονα σε εμφυτευμα τελικά!

Και πριν 2 μήνες είπα τέλος επιτελους!!

Τελος η ταλαιπωρία, η ντροπή, ( μπροστινό δόντι,εκτυφλωτικά χαμογελα), ο πόνος και ο χρόνος, (για το οικονομικό ας μην το ξανααναφερουμε, είμαστε πλουσίοι!),

Ε αυτο ακριβώς το κωλοδοντο, εφυγε απο την θεση του ΟΛΟ.

Οχι η θηκη, αλλα όλο, απο το κολοβομα του ( ετσι λεγεται, δεν βρίζω).

Και με πιάνει το ψυχολογικό μου,και αναβαλω τον γιατρο καθε μέρα.

Ενταξει, εχω χαμόγελο, και ίσως γι'αυτο δεν ζορίζομαι.

Περισι γυρνόντας απο την Ικαρία,με το δόντι μισό, απο την πρωτη μερα των διακοπων, τι φρίκη!!

Να τρεχω στον οδοντίατρο!!

Ή εκει στις διακοπες, ψυχολογία σκατά.
Να μην μπορώ να μιλήσω γρήγορα, να μην μπορώ να νευριάσω( για φαντασου, εκεί που αγορευω όλο πάθος, να μου φύγει το δόντι! τι ντροπή!)
Μήπως γι'αυτο δε μαλώσαμε πέρισι καθόλου;
χαχα.

Δευτερη απώλεια,
συν δύο κιλά.
Τώρα αυτό ονομαζεται απώλεια της τρομερής κορμάρας.
Το άλλο μου όνομα:" the body".
Μα τι στο καλό, κι εγω νόμιζα οτι έχασα κιόλας..
Θα εσφιξα μάλλον απο το πολύ κολυμπι!!!
Ναι μια εμμονη με τα πόδια την εχω!

Το φετιχ μου είναι τα δαχτυλάκια!!

Απόδειξη οι πρώτες φωτο. που πολύ περίφανα παρουσιαζω σήμερα.

κουκλιτσα 2

Εγώ στην Κρήτη, φετος.
Posted by Picasa

κουκλιτσα

Εγώ στην Ανδρο το καλοκαιρι του 2006
Posted by Picasa

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Θελω Διακοπες!!!!

Καλό μήνα.
Σε επτά μερες, φευγουμε για διακοπες.
Τα Χανιά μας περιμενουν!