Και εκει που λες οτι βαριεσαι την ζωή σου, κατι συμβαίνει ,που δεν ειναι ποτε για καλο,
και αυτη η ρουτίνα ανατρεπεται.
Απο απλά πραγματακια, όπως να σου πέσει το κουρτινόξυλο της κουζίνας στο κεφαλι,
(ευκαιρια να πλυνεις και την κουρτίνα),
να χαλασει το παντζουρι σε μια μπαλκονοπορτα,
να σου καεί ο σκληρός( ο δίσκος),
να μην εχεις τηλεφωνο για μερες στην δουλειά σου,
μέχρι πιο σοβαρά, όπως να σπασει ο δασκαλος της κόρης το χέρι του, και να παρει 3 βδομαδες αδεια( πόσο κακό είναι αυτο;; πολύ κακό,κακό κακό)
να καούν όλα τα σποτακια μαζεμενα, και να μαγειρευεις το βραδυ πιο..ατμοσφαιρικα,
και όλααα αυτα να προστεθουν στην τεραστια πια λίστα με τις εκκρεμότητες,
που ποτε δεν τελειωνουν.
1.Να παω στο ταμειο μου για να βγαλω δικαιολογητικα αποζημίωσης αγορα κηδεμονα για την κορη.
2.Να εμφανισω φωτο που εχω σε cd.
3.Να επαναγραψω βιντεο βαπτισεων σε cd.
4.Nα ψαξω να βρω βιντεο γαμου για τον ιδιο λόγο.
5.Να ερθει ο σιδερας σπιτι για τα καγκελα της σκάλας.
6.Ν ακανω μαστογραφία.
7.Να βαλω σε ταξη τους λογαριασμούς της δουλειάς.
8.Να παρω δώρο σε βαπτιστηρι που χρωσταω.
9.Να ερθει ο καλος γαμπρος μου να βαλει χορταρι στον κηπακο μου.
10.Να καταπιαστω με την τακτοποιηση του υπογειου, πριν ξαναπλημμυρισουμε.
11.Να παω τα κοριτσια για πελματογραφία.
12.Να αγορασω επιτελους ενα ζευγαρι γυαλια ηλιου.( το προηγουμενο ζευγαρι τα'φτυσε, και πορευω με ενα μπατιρο m&h.
13.Να πλυθει το αυτοκίνητο(διαχρονική εκκρεμοτητα)
14.Να παω την καμπαρντινα στο καθαριστηριο επιτελους.
15.Να ραψω και τα κουμπακια που εφυγαν απο ρουχα που αχρηστευτηκαν γι'αυτον τον λόγο.
16.Ν αντυσω τα σχολικα βιβλία(χαχα - χαχαχαχαχαχα)
17.Να παω τα μπουκαλια που εχουν μαζευτει στην βεραντα, για ανακύκλωση.
18.Να βαλω λαμπες στον διαδρομο των κοριτσιων.
19.Να μαζεψω το χριστουγεννιατικο δεντρο.Πλάκα κάνω.
Πολύ μπερδεμενη λίστα, και σιγουρα εχω ξεχασει αυτα που δεν με συμφερει να θυμαμαι.
Και ο μόνος ελευθερος χρόνος που εχω, είναι όταν είμαι στην δουλειά!!
Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010
Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010
Επιστροφή στα καθημερινα
Και μιας που το τραπεζι μου ηταν αρκετα μεγαλο,
είπα να το γεμίσω με κόσμο,μες στις γιορτες, μην παει χαμενο τετοιο μεγεθος(αμα το εχεις, πρεπει να ξερεις να το χρησιμοποιηεις σωστα,το μεγεθος.)
Ετσι μαζευτηκαμε το βραδυ της παραμονης των Χριστουγεννων,όλη η παρεα,
σιγα το πραμα,εννεα οικογενειες μόνο.
Η καθε φίλη εφερε το πυρεξακι της ή και τη σαλατα της,φαγαμε τα συμμαζεψαμε όλες μαζί,
(μόνο ηλεκτρική δεν μου βαλανε).Και μεχρι τις 3 τη νυχτα εφυγε και ο τελευταιος.
Την επομενη, ανημερα Χριστουγεννων άλλη μια δόση επισκεπτων.
Οικογενεια αυτη τη φορα.Πεθερικα, κουνιαδουλα με τεσσερα τέκνα, αδελφη με τρια τεκνα,
μαμα, και ζευγος θείων.Πανζουρλισμός χειρότερος.όμως τόσο ωραία!!
Αφού αργά το απογευμα, μας επιασε μια μοναξια μια πλήξη ενα πραμα και παλι παρεα θελαμε.
Ετσι με σπιτικά καλεσματα, περασαν οι μερες των Χριστουγεννων.
Ψιλοσαπίσαμε στους καναπεδες, εξω για ενα ποτό, ουτε που το σκεφτηκαμε,
βαρεθηκαμε.
Την Πρωτοχρονιά,όμως την κοπανήσαμε κανονικά, μόνο η τεσσερεις μας,
για Βαρκελώνη.
Σούπερ.Οποιος δεν πηγε να παει παραυτα!
Δεν είμαι και καμιά πολυταξιδεμενη, αλλα τα λιγα που εχω δει, λεω πως ειναι ενας υπεροχος προορισμός.
Ο καιρός ηταν γλυκός,σχεδον ανοιξη,
Το Ελ. Βενιζέλος με απογοητευσε.Περιμενα περισσοτερα για ενα μοντερνο αεροδρομιο.
Πολυ λίγο, μιζερο, ασε την τραγικη χριστουγεννιατικη διακοσμηση, να σκας στα γελια δηλαδή.Κρίμα.
Το αεροπλανο της voueling αν το γραφω σωστα, δεν θυμαμαι, λίγο στεναχωρο,
σαν να ταξιδευεις με παλιό ΚΤΕΛ .Αλλα με τις οικονομικες τιμες, μη ζηταμε και χλίδες.
Η μικρή ειχε πολυ γελιο, μιας και πρωτη φορα σε αεροπλανο.
Δίπλα μα ςκαθησε ενας πακιστανός, στην θεση δίπλα σε μενα.
Απο πίσω μας καθοταν ο Ν. και η μεγαλη.Οταν απογιώθηκε και η δικιάμου ηταν σαν να την γαργαλανε δεκα χερια, ξεστριφτηκε απο το γελιο,
ο πακιστανός σηκώθηκε και πηγε σε μια θεση πιο μπροστα που ηταν αδεια η σειρα,
να απλωθεί ο ανθρωπος.
Και λεει η μικρή, α!! το κορόιδο, εχασε τα κελεπούρια!!
Γενικά δεν το εκλεισε το στοματακι της ούτε ενα λεπτό.
Ζωή να'χει, δεν της ποναει η γλώσσα; μπιρι μπιρι και γιατι αυτο, και ετσιο εκεινο.
Τεσπα.
Θα κανω ενα ταξιδιωτικό ποστ αλλη φορα.
Τωρα είμαστε παλι στη δουλειά, λες και δεν περασε μια μερα.
Πίσω στο σχολείο, κλαινε τα παιδιά, κλαιω και γω μαζί.
Το μισούμε το σχολείο, μόνο που εγω δεν το παραδεχομαι.
Αιντε σχολεία, τα εξωσχολικά;; αλλο πέρα δόθε.
Στο μεταξυ εχω ενα διαβολεμενο συναχι και μια ζαλουρα, μονο κουβερτούλα θελω
και νανι.Αλλα σφίγγομαι, που λεει και η αδελφή μου, όταν με παίρνει απο κάτω.
Δεν μασαμε, σφιγγομαστε και προχωραμε.
Για τη νεα χρονια ευχομαι σε όλους λιγότερη γκρίνια.Αυτό μονο.
είπα να το γεμίσω με κόσμο,μες στις γιορτες, μην παει χαμενο τετοιο μεγεθος(αμα το εχεις, πρεπει να ξερεις να το χρησιμοποιηεις σωστα,το μεγεθος.)
Ετσι μαζευτηκαμε το βραδυ της παραμονης των Χριστουγεννων,όλη η παρεα,
σιγα το πραμα,εννεα οικογενειες μόνο.
Η καθε φίλη εφερε το πυρεξακι της ή και τη σαλατα της,φαγαμε τα συμμαζεψαμε όλες μαζί,
(μόνο ηλεκτρική δεν μου βαλανε).Και μεχρι τις 3 τη νυχτα εφυγε και ο τελευταιος.
Την επομενη, ανημερα Χριστουγεννων άλλη μια δόση επισκεπτων.
Οικογενεια αυτη τη φορα.Πεθερικα, κουνιαδουλα με τεσσερα τέκνα, αδελφη με τρια τεκνα,
μαμα, και ζευγος θείων.Πανζουρλισμός χειρότερος.όμως τόσο ωραία!!
Αφού αργά το απογευμα, μας επιασε μια μοναξια μια πλήξη ενα πραμα και παλι παρεα θελαμε.
Ετσι με σπιτικά καλεσματα, περασαν οι μερες των Χριστουγεννων.
Ψιλοσαπίσαμε στους καναπεδες, εξω για ενα ποτό, ουτε που το σκεφτηκαμε,
βαρεθηκαμε.
Την Πρωτοχρονιά,όμως την κοπανήσαμε κανονικά, μόνο η τεσσερεις μας,
για Βαρκελώνη.
Σούπερ.Οποιος δεν πηγε να παει παραυτα!
Δεν είμαι και καμιά πολυταξιδεμενη, αλλα τα λιγα που εχω δει, λεω πως ειναι ενας υπεροχος προορισμός.
Ο καιρός ηταν γλυκός,σχεδον ανοιξη,
Το Ελ. Βενιζέλος με απογοητευσε.Περιμενα περισσοτερα για ενα μοντερνο αεροδρομιο.
Πολυ λίγο, μιζερο, ασε την τραγικη χριστουγεννιατικη διακοσμηση, να σκας στα γελια δηλαδή.Κρίμα.
Το αεροπλανο της voueling αν το γραφω σωστα, δεν θυμαμαι, λίγο στεναχωρο,
σαν να ταξιδευεις με παλιό ΚΤΕΛ .Αλλα με τις οικονομικες τιμες, μη ζηταμε και χλίδες.
Η μικρή ειχε πολυ γελιο, μιας και πρωτη φορα σε αεροπλανο.
Δίπλα μα ςκαθησε ενας πακιστανός, στην θεση δίπλα σε μενα.
Απο πίσω μας καθοταν ο Ν. και η μεγαλη.Οταν απογιώθηκε και η δικιάμου ηταν σαν να την γαργαλανε δεκα χερια, ξεστριφτηκε απο το γελιο,
ο πακιστανός σηκώθηκε και πηγε σε μια θεση πιο μπροστα που ηταν αδεια η σειρα,
να απλωθεί ο ανθρωπος.
Και λεει η μικρή, α!! το κορόιδο, εχασε τα κελεπούρια!!
Γενικά δεν το εκλεισε το στοματακι της ούτε ενα λεπτό.
Ζωή να'χει, δεν της ποναει η γλώσσα; μπιρι μπιρι και γιατι αυτο, και ετσιο εκεινο.
Τεσπα.
Θα κανω ενα ταξιδιωτικό ποστ αλλη φορα.
Τωρα είμαστε παλι στη δουλειά, λες και δεν περασε μια μερα.
Πίσω στο σχολείο, κλαινε τα παιδιά, κλαιω και γω μαζί.
Το μισούμε το σχολείο, μόνο που εγω δεν το παραδεχομαι.
Αιντε σχολεία, τα εξωσχολικά;; αλλο πέρα δόθε.
Στο μεταξυ εχω ενα διαβολεμενο συναχι και μια ζαλουρα, μονο κουβερτούλα θελω
και νανι.Αλλα σφίγγομαι, που λεει και η αδελφή μου, όταν με παίρνει απο κάτω.
Δεν μασαμε, σφιγγομαστε και προχωραμε.
Για τη νεα χρονια ευχομαι σε όλους λιγότερη γκρίνια.Αυτό μονο.
Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009
Γιορτινα τραπεζια
Ελα να πιασουμε κανα ξεσκονοπανο εδω μεσα..
Ελα λιγο να αερισουμε.
Λοιπον αγαπητοι φιλοι και πολυπληθεις αναγνωστες μου.
Εχουμε και λεμε νεα.
Εκανα τραπεζι στην γιορτη του Ν.
Μεσημερι, με οικογενειες φιλων.
18 ΜΕΓΑΛΟΙ, 18 ΠΑΙΔΙΑ.
Τα κεφαλαια κατα λαθος πέσαν αλλα τα αφηνω για περισσοτερο δεος.
Περασαμε ομορφα.
Απο τα πιατα, καποια ηταν καλά, καποια σουπερ, και καποια σκετη αποτυχια.
Συμβαινουν αυτα, δεν με χαλασε καθολου.
Αλλωστε μόνο για νοικοκυρα δεν φημίζομαι.
Θα σας τα γραψω ενα ενα.
Γαστρα τριων κρεατων...σούπερ!
Τηγανια χοιρινή...μετρια.
ψαρονεφρι λιαστη ντοματα-χαλουμι σαλτσα μουσταρδας.....ετσι κι ετσι
φιλετακια μοσχαρισια με μανιταρια......σκετη αποτυχια-πολυ σκληρα για να πεθανουν.
μπριζολιτσες χοιρινες και μοσχαρισιες ψητες.....κλασσικά εικονογραφιμενα.
μπροκολο με φιλαδελφια- συνταγη απο το μπλογ μικρη κουζινα......το κατι αλλο, πολυ λιγο,
δεν μας εφτασε,φαγώθηκε πρωτο.
λαχανοντολμαδες με κρεμουλα δίπλα, της μαμας μη λεμε οτι κι οτι......πάντα νόστιμοι.
πατατες φουρνου και ενα σκετο ριζακι, αυτα συνοδευτικά, τις πατατουλες τις εφερε μια φιλη,τις κανει παντα ζουμερες και λαχταριστες.
τωρα τι αλλο ξεχασα;; δεν θυμαμαι, α ναι τις σαλατες
παντζαροσαλατα κλασσικη και φλατ.
μελιτζανοσαλατα,κλασσικη και σουπερ.
πατατοσαλατα, νοστιμη αλλα πολυ βαρια.
μακαρονοσαλατα, κι αυτη καλη και τα παιδια την ξεσκιζουν.
πρασινες σαλατες μιξ, με απ'όλα, ροκες ,μαρουλια,ραντισιο,ρόιδι,κλπ. τρελλη επιτυχία.
Σε γλυκό δεν επαιξε τιποτα φτιαχτό, όλα ετοιμα.
Δεν το ρίσκαριζα τόσο, και δεν ειχα κ χρόνο εδω που τα λεμε.
Ηταν ωραια, παρεούλα, καποια στιγμη βγηκε και κιθαρα, και μαζευτηκαν και τα παιδια κοντα μας και τραγουδησαμε τζιριζαμε μαλλον, όλοι μαζι, και γελασαμε πολύ.
Μετα εγινε καφαδακι για όλους,και συνεχεια κουβεντα και αραγμα μεχρι αργα.
Η βοηθεια της αδελφης μου, μεγιστη.
Τι να πω, ειμαι τυχερη,χωρις αυτη τιποτα δεν θα καταφερνα.
Βεβαια στο συμμαζεμα μετα το τραπεζι, βοηθησαν ολες οι φιλες, και δεν καταλαβαμε πότε ξεμπερδεψαμε.
Α!! εκανα προσπαθεια και για art de la table.
Το γελιο.Αφου ρε κοριτσι δεν...τι πολεμας με χαρτοπετσετουλες και μπουρδες;;
Ισα για να χαλαστεις;;
Αλλα καποιες ιδεουλες τις υλοποιησα σχετικα καλα.
Σε ενα βαζο εβαλα μεσα πολλα λαιμς και ιδιο χρωμα κερια πρασινοπα. Καπου το ειδα μη νομιζεται..
Το ειδα με κουμ κουατ αλλα που να τα βρω;;
Σε μια κρυσταλινη σαμπανιερα εβαλα μεσα χρωματιστα μακαρον, πολυ ωραια εικονα.
Στα ποτηρια του κρασιου εβαλα απο ενα μπουκαλακι κατακοκκινο martini. Πολυ εντυπωσιακό!
Και φτιαξαμε με τα κοριτσια κηροπιγιακια με μηλα και ρεσό.και αυτες οι ιδεες κλεμμενες απο φιλη.
Το υπολοιπο σκηνικο με λουλουδια και συνθεσεις, αρκετα γιορτινό.
Δεντρο δεν στολισα εκεινες τις μερες, για να εχουμε περισσοτερο χωρο, και να μην μπερδευτω απο τις πολλες ετοιμασιες.
Σε γενικες γραμμες πηγαν όλα καλα, και ηταν μια μερα χαρας.
Φωτογραφιες εβγαλα πολυ λιγες, γιατι ξεχασα, και γιατι με μαλλωναν οι αντρες,
όταν αποφασισα ξαφνικα την ωρα που τρωγαμε να βγαλω την μηχανη.Δικιο.
Θα προσπαθησω να βαλω και δω αν μπορεσω.
Αυτα προς το παρον.
Ελα λιγο να αερισουμε.
Λοιπον αγαπητοι φιλοι και πολυπληθεις αναγνωστες μου.
Εχουμε και λεμε νεα.
Εκανα τραπεζι στην γιορτη του Ν.
Μεσημερι, με οικογενειες φιλων.
18 ΜΕΓΑΛΟΙ, 18 ΠΑΙΔΙΑ.
Τα κεφαλαια κατα λαθος πέσαν αλλα τα αφηνω για περισσοτερο δεος.
Περασαμε ομορφα.
Απο τα πιατα, καποια ηταν καλά, καποια σουπερ, και καποια σκετη αποτυχια.
Συμβαινουν αυτα, δεν με χαλασε καθολου.
Αλλωστε μόνο για νοικοκυρα δεν φημίζομαι.
Θα σας τα γραψω ενα ενα.
Γαστρα τριων κρεατων...σούπερ!
Τηγανια χοιρινή...μετρια.
ψαρονεφρι λιαστη ντοματα-χαλουμι σαλτσα μουσταρδας.....ετσι κι ετσι
φιλετακια μοσχαρισια με μανιταρια......σκετη αποτυχια-πολυ σκληρα για να πεθανουν.
μπριζολιτσες χοιρινες και μοσχαρισιες ψητες.....κλασσικά εικονογραφιμενα.
μπροκολο με φιλαδελφια- συνταγη απο το μπλογ μικρη κουζινα......το κατι αλλο, πολυ λιγο,
δεν μας εφτασε,φαγώθηκε πρωτο.
λαχανοντολμαδες με κρεμουλα δίπλα, της μαμας μη λεμε οτι κι οτι......πάντα νόστιμοι.
πατατες φουρνου και ενα σκετο ριζακι, αυτα συνοδευτικά, τις πατατουλες τις εφερε μια φιλη,τις κανει παντα ζουμερες και λαχταριστες.
τωρα τι αλλο ξεχασα;; δεν θυμαμαι, α ναι τις σαλατες
παντζαροσαλατα κλασσικη και φλατ.
μελιτζανοσαλατα,κλασσικη και σουπερ.
πατατοσαλατα, νοστιμη αλλα πολυ βαρια.
μακαρονοσαλατα, κι αυτη καλη και τα παιδια την ξεσκιζουν.
πρασινες σαλατες μιξ, με απ'όλα, ροκες ,μαρουλια,ραντισιο,ρόιδι,κλπ. τρελλη επιτυχία.
Σε γλυκό δεν επαιξε τιποτα φτιαχτό, όλα ετοιμα.
Δεν το ρίσκαριζα τόσο, και δεν ειχα κ χρόνο εδω που τα λεμε.
Ηταν ωραια, παρεούλα, καποια στιγμη βγηκε και κιθαρα, και μαζευτηκαν και τα παιδια κοντα μας και τραγουδησαμε τζιριζαμε μαλλον, όλοι μαζι, και γελασαμε πολύ.
Μετα εγινε καφαδακι για όλους,και συνεχεια κουβεντα και αραγμα μεχρι αργα.
Η βοηθεια της αδελφης μου, μεγιστη.
Τι να πω, ειμαι τυχερη,χωρις αυτη τιποτα δεν θα καταφερνα.
Βεβαια στο συμμαζεμα μετα το τραπεζι, βοηθησαν ολες οι φιλες, και δεν καταλαβαμε πότε ξεμπερδεψαμε.
Α!! εκανα προσπαθεια και για art de la table.
Το γελιο.Αφου ρε κοριτσι δεν...τι πολεμας με χαρτοπετσετουλες και μπουρδες;;
Ισα για να χαλαστεις;;
Αλλα καποιες ιδεουλες τις υλοποιησα σχετικα καλα.
Σε ενα βαζο εβαλα μεσα πολλα λαιμς και ιδιο χρωμα κερια πρασινοπα. Καπου το ειδα μη νομιζεται..
Το ειδα με κουμ κουατ αλλα που να τα βρω;;
Σε μια κρυσταλινη σαμπανιερα εβαλα μεσα χρωματιστα μακαρον, πολυ ωραια εικονα.
Στα ποτηρια του κρασιου εβαλα απο ενα μπουκαλακι κατακοκκινο martini. Πολυ εντυπωσιακό!
Και φτιαξαμε με τα κοριτσια κηροπιγιακια με μηλα και ρεσό.και αυτες οι ιδεες κλεμμενες απο φιλη.
Το υπολοιπο σκηνικο με λουλουδια και συνθεσεις, αρκετα γιορτινό.
Δεντρο δεν στολισα εκεινες τις μερες, για να εχουμε περισσοτερο χωρο, και να μην μπερδευτω απο τις πολλες ετοιμασιες.
Σε γενικες γραμμες πηγαν όλα καλα, και ηταν μια μερα χαρας.
Φωτογραφιες εβγαλα πολυ λιγες, γιατι ξεχασα, και γιατι με μαλλωναν οι αντρες,
όταν αποφασισα ξαφνικα την ωρα που τρωγαμε να βγαλω την μηχανη.Δικιο.
Θα προσπαθησω να βαλω και δω αν μπορεσω.
Αυτα προς το παρον.
Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009
Σεπτεμβρης
Εχουμε και λέμε.
Τα πρωτοβρόχια αρχισαν.
Τα σχολεία αρχισαν.
ΟΙ μέρες είναι πλεον μικρες.
Το αγχος μεγαλο.
Ο χρόνος πάντα και πιο λίγος.
Οι ανακαταταξεις πολλες.
Εχω να πω δυο λογια για τις λιγοστες-κούτσικες διακοπ[ες μου.
Καθε χρόνο μου φαίνονται και πιο μικρες, γιατι;
Ειναι κομματι αδικο να περιμενεις αυτες τις 10 μερες,
να το σχεδιαζεις μηνες πριν,
και να τελειώνουν, ετσι, σαν να μην ηρθαν ποτε.
Καλή η Λέρος, καλή και η Λοτσάρη,(και ο σύζυγος ακόμη καλύτερος!)
φάγαμε καλά, πιο φτηνο το ψαρι απο τα κρεατικα.
Ανακαλύψαμε ταβερνακι δίπλα στο κυμα,
κι απο την θαλασσα ντιρεκτ στο πιατο μας,
όλα τα θαλασσινα που πάντα ονειρευόμουνα.
Μύδια, στρείδια, γυαλιστερες, φούσκες,και κατι αλλα που δεν τα θυμαμαι.
Απιστευτο μαγαζάκι.
Κια φυσικά το πιο τουριστικο του νησιού, χωρις να χανει σε ποιότητα,
Ο Μύλος.Πολύ ατμοσφαιρικό, ονειρεμενο.
Φάγαμε και στους famous Ιταλούς.
Υπερεκτιμημένο.Καλές οι πάστες και οι πίτσες, οι σαλατες φτωχες εως αθλιες.
Αλλά αρκετα με το φαγητό.
Οι εικόνες του νησιού, μια ομορφιά!
Αν και οι απόψεις που ακουσα για το νησί πριν το δω η ιδια,
ηταν διφορούμενες,
η τελική εντυπωση ηταν θετική.
Ενας γνωστός μου ας πούμε, εχει φαει τρελλο κόλλημα,
και παει καθε χρόνο.
Μια αλλη γνωστή, που εκανε εκει καθηγήτρια, με κατατρόμαξε!
Τι δε μου είπε.
Οτι οι ντόπιοι, ειναι κακοί ανθρωποι, και αν μπορούν θα σου κανουν κακό!!
Οτι το ψυχιατρίο εχει επηρεάσει, την ζωή τους σε όλα τα επίπεδα,
οτι κυκλοφορούν δύσμορφοι και τερατογεννημενοι ανθρωποι,
λόγω των σεξουαλικων δραστηριωτητων, των ντοπιων με τους ασθενεις.
Οτι στον αέρα παλαναται μια αρρωστη αυρα, τα βάιμπς ειναι αρνητικά, κτλ.
Κατατρόμαξα.
Που πάμε ωρέ;
Αλλά ευτυχως η πραγματικοτητα ηταν τελειως διαφορετική.
Εγώ είδα όμορφο νεαρόκοσμο, καθαρό και κουλ.
Τα ματακια μου ειδαν τα ασπρα σπιτακια να σκαρφαλώνουν στους βραχους,
και απο τις δυο μεριές να κοιταζουν θαλασσα.
Η Πάτμος πολύ πιο λίγη.
Κτηρια ιταλικα αρτ ντέκο, καθαρά και περιποιημένα.
Αυλες γεματες λουλουδια και πρασιναδες.
Ακόμα και αυτο το ερημο το Λακί ( το λιμανι του νησιού),
εγώ το είδα όμορφο.
Ρυμοτομημενο και απλωμένο,πάντα ησυχο και βουβό όμως.
Και ένα αλλο που παρατηρησα ήταν οτι στα Αλιντα,
που μέναμε,το πιο τουριστικο σημειο του νησιού,
τα σπίτια ηταν όλα πανεμορφα, με καταπληκτικους κήπους,
μαντροτοιχους, και αυλες, πεντακαθαρα και συντηριμενα,
αλλα όλα τοσο ησυχα σαν άδεια!Που ηταν αυτός ο κόσμος;
Τα παραθυρόφυλλα ανοιχτα, τα φυτα ποτισμένα,
και απο τις 10 το βραδυ βυθισμενα στο σκοταδι;
Που ηταν οι ανθρωποι αυτοί;Δεν εμοιαζαν με εγκαταλελειμμενα σπίτια.
Κάθε άλλο.
Ανεβήκαμε και στο κάστρο του νησιού.
Μοναδική εμπειρία.
Επανω, εκτος απο το παραδοσιακο εκκλησακι, που εχουν όλα τα καστρα(!),
υπήρχε κια ενα μουσείο.
Ο υπάλληλος-ξεναγός, με εντονη ξενική προφορά,
αρχισε να λεει τα δικά του.
Η πιο παραξενη και πρωτοτυπη ξεναγηση της ζωής μου!
Αφού μπέρδεψε τις δικές του απόψεις με την ιστορία του νησιού,
σε παρατήρηση κυρίας, που μάλλον ηταν φιλόλογος,
οτι αυτα που λέει εκφραζουν την δική του αποψη, και ειναι τελείως διαφορετικά,απ'αυτα που διδασκόμαστε,
τα πήρε απότομα στην κράνα,
και τρέμοντας απο την ταραχή του, μας λέει:
Ως εδώ, τέλος η ξεναγηση, το κλείνω και φευγω!!
Και αρπαζει τα κλειδιά, μας βγαζει εξω, κλειδώνει την πόρτα, και εξαφανίζεται!!!
Καλά, μιλαμε είχαμε θέμα για κανα-δυό ώρες...
Πάντως μάθαμε και πολλά που δεν ξέραμε,
που δεν διδαχτήκαμε ποτέ,πράματα με τρομερό ενδιαφερον.
Ενδιαφερον και το πολεμικο μουσείο.
Η Λερος όμως δεν είναι μονο αυτό, είναι αλλο πραμα.
Ειναι ενα μεγαλο ψαροχώρι, με τους ψαραδες και τις βαρκες τους,
απ'όλο το δωδεκανησι εκεί.
Ειναι δαντελωτό περιγραμμα αιγαίου.
Ειναι αγριάδα,αλμύρα και αέρας.
Λίγες μέρες, πάει γρήγορα πέρασε..
Και ετσι πίσω τώρα στα καθημερινά,που ποτε δεν καταφεραμε να ξεχασουμε.
Αρχισαν και τα σχολεία.
Και τα εξοσχολικά.Ενα δράμα.
Πάρε τη μία, φέρε την άλλη.
Ωρες δύσκολες για την μαμα, που αναρωτιέται πάλι,
αν αξίζουν όλα αυτα..Αλλά πάλι, ας πρόσεχε, αυτη κυβερναει εδώ.
Ζόρισμα γερό.
Τα πρωτοβρόχια αρχισαν.
Τα σχολεία αρχισαν.
ΟΙ μέρες είναι πλεον μικρες.
Το αγχος μεγαλο.
Ο χρόνος πάντα και πιο λίγος.
Οι ανακαταταξεις πολλες.
Εχω να πω δυο λογια για τις λιγοστες-κούτσικες διακοπ[ες μου.
Καθε χρόνο μου φαίνονται και πιο μικρες, γιατι;
Ειναι κομματι αδικο να περιμενεις αυτες τις 10 μερες,
να το σχεδιαζεις μηνες πριν,
και να τελειώνουν, ετσι, σαν να μην ηρθαν ποτε.
Καλή η Λέρος, καλή και η Λοτσάρη,(και ο σύζυγος ακόμη καλύτερος!)
φάγαμε καλά, πιο φτηνο το ψαρι απο τα κρεατικα.
Ανακαλύψαμε ταβερνακι δίπλα στο κυμα,
κι απο την θαλασσα ντιρεκτ στο πιατο μας,
όλα τα θαλασσινα που πάντα ονειρευόμουνα.
Μύδια, στρείδια, γυαλιστερες, φούσκες,και κατι αλλα που δεν τα θυμαμαι.
Απιστευτο μαγαζάκι.
Κια φυσικά το πιο τουριστικο του νησιού, χωρις να χανει σε ποιότητα,
Ο Μύλος.Πολύ ατμοσφαιρικό, ονειρεμενο.
Φάγαμε και στους famous Ιταλούς.
Υπερεκτιμημένο.Καλές οι πάστες και οι πίτσες, οι σαλατες φτωχες εως αθλιες.
Αλλά αρκετα με το φαγητό.
Οι εικόνες του νησιού, μια ομορφιά!
Αν και οι απόψεις που ακουσα για το νησί πριν το δω η ιδια,
ηταν διφορούμενες,
η τελική εντυπωση ηταν θετική.
Ενας γνωστός μου ας πούμε, εχει φαει τρελλο κόλλημα,
και παει καθε χρόνο.
Μια αλλη γνωστή, που εκανε εκει καθηγήτρια, με κατατρόμαξε!
Τι δε μου είπε.
Οτι οι ντόπιοι, ειναι κακοί ανθρωποι, και αν μπορούν θα σου κανουν κακό!!
Οτι το ψυχιατρίο εχει επηρεάσει, την ζωή τους σε όλα τα επίπεδα,
οτι κυκλοφορούν δύσμορφοι και τερατογεννημενοι ανθρωποι,
λόγω των σεξουαλικων δραστηριωτητων, των ντοπιων με τους ασθενεις.
Οτι στον αέρα παλαναται μια αρρωστη αυρα, τα βάιμπς ειναι αρνητικά, κτλ.
Κατατρόμαξα.
Που πάμε ωρέ;
Αλλά ευτυχως η πραγματικοτητα ηταν τελειως διαφορετική.
Εγώ είδα όμορφο νεαρόκοσμο, καθαρό και κουλ.
Τα ματακια μου ειδαν τα ασπρα σπιτακια να σκαρφαλώνουν στους βραχους,
και απο τις δυο μεριές να κοιταζουν θαλασσα.
Η Πάτμος πολύ πιο λίγη.
Κτηρια ιταλικα αρτ ντέκο, καθαρά και περιποιημένα.
Αυλες γεματες λουλουδια και πρασιναδες.
Ακόμα και αυτο το ερημο το Λακί ( το λιμανι του νησιού),
εγώ το είδα όμορφο.
Ρυμοτομημενο και απλωμένο,πάντα ησυχο και βουβό όμως.
Και ένα αλλο που παρατηρησα ήταν οτι στα Αλιντα,
που μέναμε,το πιο τουριστικο σημειο του νησιού,
τα σπίτια ηταν όλα πανεμορφα, με καταπληκτικους κήπους,
μαντροτοιχους, και αυλες, πεντακαθαρα και συντηριμενα,
αλλα όλα τοσο ησυχα σαν άδεια!Που ηταν αυτός ο κόσμος;
Τα παραθυρόφυλλα ανοιχτα, τα φυτα ποτισμένα,
και απο τις 10 το βραδυ βυθισμενα στο σκοταδι;
Που ηταν οι ανθρωποι αυτοί;Δεν εμοιαζαν με εγκαταλελειμμενα σπίτια.
Κάθε άλλο.
Ανεβήκαμε και στο κάστρο του νησιού.
Μοναδική εμπειρία.
Επανω, εκτος απο το παραδοσιακο εκκλησακι, που εχουν όλα τα καστρα(!),
υπήρχε κια ενα μουσείο.
Ο υπάλληλος-ξεναγός, με εντονη ξενική προφορά,
αρχισε να λεει τα δικά του.
Η πιο παραξενη και πρωτοτυπη ξεναγηση της ζωής μου!
Αφού μπέρδεψε τις δικές του απόψεις με την ιστορία του νησιού,
σε παρατήρηση κυρίας, που μάλλον ηταν φιλόλογος,
οτι αυτα που λέει εκφραζουν την δική του αποψη, και ειναι τελείως διαφορετικά,απ'αυτα που διδασκόμαστε,
τα πήρε απότομα στην κράνα,
και τρέμοντας απο την ταραχή του, μας λέει:
Ως εδώ, τέλος η ξεναγηση, το κλείνω και φευγω!!
Και αρπαζει τα κλειδιά, μας βγαζει εξω, κλειδώνει την πόρτα, και εξαφανίζεται!!!
Καλά, μιλαμε είχαμε θέμα για κανα-δυό ώρες...
Πάντως μάθαμε και πολλά που δεν ξέραμε,
που δεν διδαχτήκαμε ποτέ,πράματα με τρομερό ενδιαφερον.
Ενδιαφερον και το πολεμικο μουσείο.
Η Λερος όμως δεν είναι μονο αυτό, είναι αλλο πραμα.
Ειναι ενα μεγαλο ψαροχώρι, με τους ψαραδες και τις βαρκες τους,
απ'όλο το δωδεκανησι εκεί.
Ειναι δαντελωτό περιγραμμα αιγαίου.
Ειναι αγριάδα,αλμύρα και αέρας.
Λίγες μέρες, πάει γρήγορα πέρασε..
Και ετσι πίσω τώρα στα καθημερινά,που ποτε δεν καταφεραμε να ξεχασουμε.
Αρχισαν και τα σχολεία.
Και τα εξοσχολικά.Ενα δράμα.
Πάρε τη μία, φέρε την άλλη.
Ωρες δύσκολες για την μαμα, που αναρωτιέται πάλι,
αν αξίζουν όλα αυτα..Αλλά πάλι, ας πρόσεχε, αυτη κυβερναει εδώ.
Ζόρισμα γερό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
